HomeInterviewsKovacs: Θα διάλεγα το παράξενο οποιαδήποτε ημέρα.

Kovacs: Θα διάλεγα το παράξενο οποιαδήποτε ημέρα.

Η KOVACS ανάμεσα στην ηλεκτρονική μουσική, τις προσωπικές ιστορίες και την επιθυμία να παραμένει απρόβλεπτη.

Συνέντευξη – Φωτογραφίες: Θανάσης Πρωτάτος

Συναντηθήκαμε με τη Sharon Kovacs στο Διώροφον της Καλαμαριάς, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της άλμπουμ, Static Tears. Μιλήσαμε για μουσική που αλλάζει μορφή, για έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο ψηφιακός και για την ανθρώπινη ατέλεια που ίσως είναι το τελευταίο πράγμα που αξίζει να προστατεύσουμε. Για τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα τραγούδια, για την ανάγκη να δημιουργείς με τα χέρια σου και, κυρίως, για την ασφυξία του να πρέπει να παραμένεις πάντα αυτό που οι άλλοι γνώρισαν κάποτε.

Όταν τελείωσε η συζήτηση, η συνάντηση συνέχισε να γράφει τη δική της μικρή ιστορία. Μια κιθάρα του Gus G. τράβηξε την προσοχή του Ufuk Beydemir. Την πήρε στα χέρια του και άρχισε να παίζει, χωρίς ενισχυτή και χωρίς ιδιαίτερη αφορμή. Η Sharon ήταν εκεί, οι υπόλοιποι γύρω από το τραπέζι και για λίγο δεν υπήρχε τίποτα να οργανωθεί ή να προγραμματιστεί. Μόνο μουσική, άνθρωποι και μια αυθόρμητη στιγμή.

Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει να μένεις λίγο παράξενος. Να μη φοβάσαι να αλλάζεις, να μην προσπαθείς να χωρέσεις σε μια φόρμουλα και να αφήνεις χώρο σε όσα δεν μπορείς να προβλέψεις.

Το Static Tears φέρνει μαζί δύο διαφορετικούς κόσμους: τη ζεστή, συναισθηματική φωνή σου και έναν πιο ψυχρό, ηλεκτρονικό ήχο. Είναι αυτή η αντίφαση που βρίσκεται στον πυρήνα του άλμπουμ;

Ναι, νομίζω πως αυτή είναι η βασική αντίφαση. Η φωνή μου είναι πολύ ζεστή και συναισθηματική, ενώ η ηλεκτρονική μουσική μπορεί να ακούγεται λιγότερο συναισθηματική. Σκέφτομαι συχνά ότι ζούμε σε μια εποχή όπου πολλά πράγματα συμβαίνουν ψηφιακά, μέσα από το διαδίκτυο. Αναρωτιέμαι πόσος χώρος απομένει εκεί για τα συναισθήματα. Είναι δύο κόσμοι που μοιάζουν αντίθετοι, αλλά με ενδιαφέρει πολύ να τους φέρνω κοντά.

Ανησυχείς για τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία αλλάζει τον κόσμο και τη θέση μας μέσα σε αυτόν;

Ναι, αρκετά. Δεν είμαι σίγουρη πού ακριβώς ανήκω σε αυτό το καινούργιο σύμπαν, ούτε ως καλλιτέχνης ούτε ως άνθρωπος. Μεγάλωσα με τους υπολογιστές, αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Με ανησυχεί το πού θα βρίσκονται τα συναισθήματα σε είκοσι ή τριάντα χρόνια, όταν όλα θα γίνονται όλο και πιο τέλεια και αυτοματοποιημένα, με τη βοήθεια και της τεχνητής νοημοσύνης. Δεν νομίζω ότι αυτό είμαστε εμείς ως άνθρωποι. Είμαστε ατελείς. Κάνουμε λάθη. Και ίσως ακριβώς αυτό είναι που μας κάνει ανθρώπους.

Υπογράφοντας δίσκους, αφίσες και εισιτήρια, παρέα με τον Ηλία Αραβίδη, στο Διώροφον στην Καλαμαριά.

Η μουσική σου είχε πάντα μια σκοτεινή, σχεδόν κινηματογραφική ταυτότητα. Η ηλεκτρονική κατεύθυνση του Static Tears ήταν μια συνειδητή απόφαση ή προέκυψε στην πορεία;

Αρχικά είχαμε την ιδέα να φτιάξουμε έναν δίσκο με δύο διαφορετικές πλευρές: τα μισά τραγούδια να είναι πιο οργανικά και τα άλλα μισά ηλεκτρονικά. Όσο όμως δουλεύαμε, ανακαλύψαμε ότι μας άρεσε πολύ αυτός ο διαφορετικός κόσμος. Ήταν κάτι αναζωογονητικό. Το πρώτο τραγούδι που γράψαμε ήταν το Leave The Sun Behind και είχε ήδη αρκετές ηλεκτρονικές επιρροές. Ήρθε πολύ φυσικά. Στη συνέχεια αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε αυτή την κατεύθυνση.

Μεγάλωσες σε ένα μικρό χωριό. Σκέφτεσαι ποτέ πόσο διαφορετικός ήταν τότε ο τρόπος που συναντούσαμε και επικοινωνούσαμε με τους ανθρώπους;

Ναι, πολύ. Όταν μεγάλωνα, δεν χρειαζόταν να κανονίσεις ένα ραντεβού ή να τηλεφωνήσεις σε κάποιον για να τον συναντήσεις. Απλώς πήγαινες, χτυπούσες την πόρτα και έλεγες ένα γεια. Σήμερα όλοι είναι τόσο απασχολημένοι. Πρέπει πρώτα να τηλεφωνήσεις, να στείλεις μήνυμα ή email. Νομίζω ότι αυτό μας κάνει πιο απομονωμένους. Ακόμη και το να βγεις κάπου και να συναντήσεις ανθρώπους αυθόρμητα γίνεται όλο και πιο σπάνιο. Και για μένα αυτό είναι μια μεγάλη αλλαγή.

Το νέο σου single λέγεται Happiness και έχει έναν πιο φωτεινό, παιχνιδιάρικο χαρακτήρα. Αντανακλά αυτή η αλλαγή και κάτι που έχει συμβεί στην προσωπική σου ζωή;

Σίγουρα. Η ζωή μου έχει αλλάξει και νομίζω ότι αυτό επηρεάζει και τη μουσική μου. Αισθάνομαι ότι έχω βρει την ευτυχία. Δεν είχα νιώσει έτσι παλιότερα, δεν είχα φτάσει σε ένα σημείο όπου να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου και με τη ζωή μου. Φυσικά, όλα συνεχίζουν να αλλάζουν, όπως αλλάζω κι εγώ. Πιστεύω μάλιστα ότι ο επόμενος δίσκος θα είναι εντελώς διαφορετικός, γιατί τώρα είμαι έγκυος και θα πρέπει να σκέφτομαι και κάποιον άλλον πέρα από εμένα.

Τίτλοι όπως το Natalie και το Jane Doe μοιάζουν να κρύβουν πρόσωπα και ιστορίες. Από πού ξεκινούν συνήθως τα τραγούδια σου; Από πραγματικές εμπειρίες ή από φανταστικούς χαρακτήρες;

Και από τα δύο. Το Natalie, για παράδειγμα, βασίζεται σε μια πραγματική γυναίκα που γνώρισα πριν από πολύ καιρό. Το Jane Doe, αντίθετα, είναι ένας χαρακτήρας. Έχει όμως σχέση και με εμένα, με το γεγονός ότι μου αρέσει να παρακολουθώ ταινίες ή σειρές μυστηρίου στο ίντερνετ πριν κοιμηθώ. Είναι κάπως ένα μικρό κλείσιμο του ματιού στον εαυτό μου.

Το θρυλικό Hall of Fame του Διώροφον, με δεκάδες αυτόγραφα θρύλων της ροκ, soul και jazz μουσικής.

Ο Ηλίας Αραβίδης δείχνει την κιθάρα του Gus G, στην Sharon και τον σύντροφό της μουσικό και τραγουδιστή Ufuk Beydemir

 

Εκτός από τη μουσική, ζωγραφίζεις και ασχολείσαι με τη δημιουργία ρούχων. Πόσο σημαντικό είναι για σένα να δημιουργείς πράγματα με τα χέρια σου;

Είναι πολύ σημαντικό. Όταν δημιουργείς, προσπαθείς να μεταφέρεις όσο πιο ολοκληρωμένα γίνεται μια εικόνα που έχεις μέσα στο μυαλό σου σε κάποιον άλλον. Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η διαδικασία, να δημιουργείς τον δικό σου κόσμο. Υπάρχουν ακόμη πολλά πράγματα που θέλω να μάθω και να βελτιώσω. Θα ήθελα να φτιάχνω καλύτερα ρούχα, να ζωγραφίζω καλύτερα. Μπορεί να ξεκινήσεις από έναν πίνακα ή από κάτι που κατασκευάζεις με τα χέρια σου και τελικά να μεταφέρεις αυτή την ιδέα σε ένα τραγούδι. Οι ιδέες μπορούν να έρθουν από παντού.

Έχεις ήδη αρκετά άλμπουμ πίσω σου. Πόσο σημαντικό είναι να αλλάζεις τον ήχο σου αντί να προσφέρεις στο κοινό αυτό που γνωρίζει και περιμένει από εσένα;

Είναι πολύ σημαντικό, κυρίως για εμένα. Δεν μου αρέσει να βαριέμαι. Όχι τόσο για τους άλλους, αλλά σίγουρα δεν θέλω να βαριέμαι εγώ η ίδια. Θέλω να ανακαλύπτω καινούργια πράγματα για τον εαυτό μου και τη μουσική. Κάθε εμπειρία, κάθε τι που μαθαίνω και μου αρέσει, παίρνει μια μικρή θέση μέσα μου. Και κάπως έτσι αλλάζω.

Αν δεν το κάνω, αισθάνομαι ότι έχω κολλήσει. Έχω συναντήσει ανθρώπους που μου λένε ότι έγινα γνωστή με τον πρώτο μου δίσκο και ότι αυτός είναι η φόρμουλά μου. Ότι πρέπει να συνεχίσω να κάνω το ίδιο. Αυτή η σκέψη με κάνει να αισθάνομαι ασφυξία. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα πρέπει να επαναλαμβάνω για όλη μου τη ζωή αυτό που ήμουν κάποτε.

Αυτό θυμίζει και κάτι που είχε πει ο Steven Spielberg. Μετά την επιτυχία του Jaws, δυσκολευόταν να πείσει τους ανθρώπους ότι μπορούσε να κάνει και εντελώς διαφορετικά πράγματα. Σαν να είχε ήδη αποφασιστεί ποιος ήταν.

Ναι, είναι δύσκολο. Οι άνθρωποι συχνά αγαπούν αυτό που ήδη γνωρίζουν και δεν μπορούν να δουν αυτό που εσύ βλέπεις μπροστά σου. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι. Κάποιες φορές φοβούνται την αλλαγή. Εγώ προσπαθώ να εμπιστεύομαι τις αποφάσεις μου και να προχωρώ. Πιστεύω ότι όταν μια πόρτα κλείνει, μια άλλη ανοίγει. Και συνήθως είναι καλύτερη.

Όπως λέω κι εγώ, καλύτερα να παραμένεις παράξενος παρά να προσπαθείς να αρέσεις σε όλους.

Ναι! Να επιλέγεις το παράξενο. Να μη φοβάσαι να είσαι διαφορετικός. Μπορεί να αισθάνεσαι άβολα κάποιες φορές, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Η νέα ηλεκτρονική κατεύθυνση αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεις τα τραγούδια σου στη σκηνή; Τι να περιμένει το κοινό από τις ζωντανές εμφανίσεις του Static Tears;

Έχω ήδη παρουσιάσει τρία από τα νέα τραγούδια μαζί με το παλιότερο υλικό μου. Είναι διαφορετικά, αλλά βλέπω ότι δημιουργούν μια πολύ ωραία δυναμική. Ο κόσμος μπορεί να χορέψει περισσότερο. Ταυτόχρονα, όμως, τα τραγούδια εξακολουθούν να έχουν το ίδιο συναισθηματικό περιεχόμενο και την ίδια αφηγηματική διάθεση. Μπορώ ακόμη να μεταφέρω διαφορετικά συναισθήματα και να λέω ιστορίες. Νομίζω ότι αυτή η νέα μουσική ταιριάζει τελικά πολύ καλά με όσα έκανα μέχρι τώρα. Από την αντίδραση του κοινού στις πρώτες εμφανίσεις έχω πολύ καλό προαίσθημα.

Η Sharon παρέα με τον Ufuk και την κιθάρα του Gus G

 Εδώ ολόκληρη η συνέντευξη:

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του exostis.gr στην Google

Related stories

Η θεατρική ατζέντα του Δεκεμβρίου

Δεσποινίς Τζούλια του Αυγούστου Στρίντμπεργκ 4ος χρόνος ΤΕΤΑΡΤΗ 2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ...

Η ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης όπως δεν την έχετε ξαναδεί…

«Πρέπει, θα πει Θέλω. Θέλω, θα πει Θέλουμε. Θέλουμε,...

Αλλάζει ο καιρός την Κυριακή: Βροχές στη Θεσσαλονίκη και πτώση της θερμοκρασίας

Βροχές στα κεντρικά και βόρεια της χώρας, αισθητή πτώση...