Ένα τραγούδι του Tom Waits, που δεν είχε γνωρίσει μεγάλη εμπορική επιτυχία στην αρχική του εκτέλεση, βρήκε μια δεύτερη ζωή στα χέρια του Rod Stewart και έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια της καριέρας του.
Υπάρχουν τραγούδια που χρειάζονται απλώς τη σωστή φωνή για να φτάσουν σε εκατομμύρια ανθρώπους. Κάτι τέτοιο συνέβη το 1989, όταν ο Rod Stewart αποφάσισε να ηχογραφήσει ένα κομμάτι που είχε κυκλοφορήσει τέσσερα χρόνια νωρίτερα, χωρίς όμως να κατακτήσει τα εμπορικά charts. Το «Downtown Train» του Tom Waits έμελλε να μεταμορφωθεί σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Βρετανού τραγουδιστή, αποδεικνύοντας ότι ένα σπουδαίο τραγούδι μπορεί να περιμένει χρόνια μέχρι να βρει το ευρύ κοινό του.
Ο Rod Stewart είχε ήδη διανύσει μια εντυπωσιακή μουσική διαδρομή. Από τις πρώτες του ημέρες με τους Faces και τις μεγάλες επιτυχίες όπως το «Maggie May», μέχρι την εποχή της disco με το «Da Ya Think I’m Sexy?» και τα ραδιοφωνικά hits της δεκαετίας του 1980, δεν φοβήθηκε ποτέ να αλλάξει μουσικό ύφος. Άλλοτε παρέμενε πιστός στις rock ρίζες του και άλλοτε πειραματιζόταν με την pop, τη soul και τον πιο εμπορικό ήχο. Αυτή η διάθεση για εξερεύνηση ήταν που τον οδήγησε σε ένα τραγούδι αρκετά διαφορετικό από όσα συνήθιζε να ερμηνεύει.
Το «Downtown Train» είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1985, στο άλμπουμ Rain Dogs του Tom Waits. Η αρχική εκτέλεση είχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που έκαναν τον Waits ξεχωριστό: τη βραχνή, σχεδόν θεατρική φωνή του, τη μελαγχολική ατμόσφαιρα και μια ιστορία μοναξιάς και ανεκπλήρωτου έρωτα μέσα στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Δεν ήταν ένα τραγούδι σχεδιασμένο για τα μεγάλα ραδιόφωνα. Ήταν περισσότερο μια μουσική εξομολόγηση, γεμάτη εικόνες από νυχτερινά τρένα, άγνωστα πρόσωπα και ανθρώπους που αναζητούν κάποιον μέσα στο πλήθος.
Όταν όμως ο Stewart το άκουσε, διέκρινε κάτι που πίστευε πως δεν είχε αναδειχθεί αρκετά: τη μελωδία του ρεφρέν. Εκεί όπου ο Waits επέλεγε μια πιο συγκρατημένη και τραχιά ερμηνεία, ο Stewart φαντάστηκε ένα μεγάλο, συναισθηματικό τραγούδι. Με τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή του και μια πιο πλούσια παραγωγή, έδωσε στο «Downtown Train» έναν διαφορετικό χαρακτήρα, διατηρώντας όμως τη νοσταλγία και τη μελαγχολία του πρωτότυπου.
Η νέα εκτέλεση συμπεριλήφθηκε στη συλλογή Storyteller – The Complete Anthology: 1964–1990 και κυκλοφόρησε ως single στα τέλη του 1989. Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή. Το τραγούδι έφτασε μέχρι το Νο 3 του αμερικανικού Billboard Hot 100, ενώ κατέκτησε την πρώτη θέση στα αμερικανικά Adult Contemporary και Mainstream Rock charts. Στη Βρετανία ανέβηκε μέχρι τη δέκατη θέση, χαρίζοντας στον Stewart ακόμη μία μεγάλη επιτυχία.
Το ενδιαφέρον είναι πως η επιτυχία αυτή ανέδειξε και την τεράστια απόσταση ανάμεσα στους δύο καλλιτέχνες. Ο Tom Waits δημιουργούσε έναν σκοτεινό, ιδιαίτερο μουσικό κόσμο, χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις απαιτήσεις της εμπορικής μουσικής βιομηχανίας. Ο Rod Stewart, από την άλλη, είχε την ικανότητα να μετατρέπει μια καλή μελωδία σε ένα τραγούδι που μπορούσε να ακουστεί παντού. Οι δύο εκτελέσεις δεν ανταγωνίζονται απαραίτητα η μία την άλλη. Αντίθετα, αποκαλύπτουν δύο διαφορετικούς τρόπους να αφηγηθεί κανείς την ίδια ιστορία.
Σήμερα, περισσότερες από τρεις δεκαετίες αργότερα, το «Downtown Train» παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του Rod Stewart. Είναι επίσης μια υπενθύμιση ότι η μουσική ιστορία δεν γράφεται πάντοτε από εκείνον που κυκλοφορεί πρώτος ένα τραγούδι. Μερικές φορές χρειάζεται μια δεύτερη ερμηνεία, μια διαφορετική προσέγγιση και μια φωνή που θα φωτίσει κάτι που μέχρι τότε παρέμενε κρυμμένο.
Και ίσως αυτή να είναι η πραγματική γοητεία του «Downtown Train»: δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες, δύο εντελώς διαφορετικές ερμηνείες και ένα τραγούδι που κατάφερε να ταξιδέψει πολύ πιο μακριά από όσο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί το 1985.
