Τελευταία
φεύγουν πολλοί. Φεύγουν μαζεμένοι.
Κορμιά κουρασμένα, ψυχές έτοιμες και
καταδεχτικές που απομακρύνονται αργά
και πίσω τους αφήνουν ένα παγόβουνο που
λιώνει δειλά - μοιάζει με βρύση μες το
κατακαλόκαιρο...
Μια
συνομιλία με τη ζωγραφική της Αιμιλίας
Ξανθοπούλου
Αγαπημένο
μου,
Γυμνές
οι λέξεις χωρίς το απαλό σου χάδι, αμήχανα
τα δάχτυλα, μοιάζουν να απορούν. Τα χείλη
μισάνοιχτα, ακόμα περιμένουν.
Ανασαίνω
το δωμάτιο...
Μου έλειψες, μου είπε. Ας
πρόσεχες”, απάντησα μετά από μια απαραίτητη παύση. Δεν θα καθόμουν άλλο να
ακούσω τη συνέχεια. Φοβήθηκα μην βγω απ’τον χαρακτήρα και υποκύψω....
Τι είναι ο
χρόνος;
Χρόνος
σημαίνει κάνε υπομονή. Ο χρόνος που δεν μπορεί να σταματήσει ούτε να γυρίσει
πίσω. Ο χρόνος που δεν ξέρει να περιμένει. Ο χρόνος...
“Όσοι πολίτες ήσαν μετριοπαθείς θανατώνονταν από την μια ή την άλλη παράταξη,
είτε επειδή είχαν αρνηθεί να πάρουν μέρος στον αγώνα είτε επειδή η ιδέα...
Αυτές τις
μέρες ακολουθώ τους παράξενους ανθρώπους της πόλης.
Τους
γνωστούς και οικείους. Τους άγνωστους και μυστηριώδεις...
Τους
δίδυμους του κρατικού θεάτρου. Τα όμορφα
αγόρια του κρατικού. Μπορεί να μεγάλωσαν...
Είναι νύχτα ζοφερή. Μαύρο σκοτάδι καλύπτει την πόλη και η πάχνη τα πρόβατα. Αθώες κορασίδες που λαχταρούν έρωτα συφοριασμένο με παλικάρια ηρωικά ξαπλώνουν...
Χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε ότι σας προσφέρουμε την καλύτερη εμπειρία στον ιστότοπό μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτόν τον ιστότοπο, θα υποθέσουμε ότι είστε ευχαριστημένοι με αυτόν.