γράφει ο Τάσος Γέροντας
Χίλντα Παπαδημητρίου «Κομπολόι στο χώμα». Εκδόσεις Μεταίχμιο 2026.
Αθήνα, Απρίλιος 2016. Ένας χειριστής μπουλντόζας κι ένας εργάτης δουλεύουν κοντά στο παρατημένο εργοστάσιο της Coloumbia για να επισκευάσουν μια διαρροή τη ΕΥΔΑΠ. Σκάβοντας θα βρουν ανθρώπινα κόκαλα.
Μετά την πολιτική αλλαγή του 2015 έγιναν και οι συνήθεις αλλαγές στις υψηλές θέσεις. Αυτό έγινε και στην Αστυνομία. Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης έγινε Υπουργείο Εσωτερικών και Ανασυγκρότησης. Στη ΓΑΔΑ μια γυναίκα είχε αναλάβει επικεφαλής στην Υποδιεύθυνση Εγκλημάτων κατά της Ζωής. Είναι η Μαρίτα Σπανουδάκη, πολύ παλιά φίλη του Χάρη Νικολόπουλου. Και η πρώτη της δουλειά είναι να πάρει κοντά της την Αΐντα Μητροπούλου. Ναι, εκείνο το εκνευριστικό, αυθάδικο, ανυπότακτο, συγκινητικά δοτικό πλάσμα, που βοήθησε όσο κανείς άλλος τον Χάρη στην προηγούμενη περιπέτειά τους, «Ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου».
Πρώτο ζητούμενο: σε ποιους ανήκουν οι σκελετοί; Δεύτερο: από πότε είναι εκεί; Τρίτο: γιατί βρέθηκαν εκεί;
Ένα πιο προσεκτικό ψάξιμο της Αΐντας θα αποκαλύψει θαμμένο εκεί και ένα κομπολόι. Είναι ένα ιδιαίτερο κομπολόι, με κεχριμπαρένιες χάντρες και ασημένια αλυσίδα. Μπορεί να βοηθήσει στην απάντηση του πρώτου ζητήματος;
Η αναζήτηση στα παλιά κομπολογάδικα στο Μεταξουργείο θα ταράξει στάσιμα νερά. Τα κατακάθια θα βγουν στην επιφάνεια. Αντικρουόμενα συμφέροντα βρώμικων λεφτάδων θα συζητηθούν. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την αστυνομία θα βρεθούν νεκροί. Και η ίδια η Μαρίτα Σπανουδάκη θα δεχθεί δολοφονική επίθεση. Στοιχεία βρίσκονται και εξαφανίζονται. Η πολιτική ηγεσία και ο Τύπος πιέζουν. Η Αΐντα, συντετριμμένη από τον σοβαρό τραυματισμό της Μαρίτας, ζητά τη βοήθεια του Νικολόπουλου.
Στην προσπάθειά της θα ζητήσει ακόμα και τη βοήθεια νεαρών γκραφιτάδων, ηλικιωμένων λαϊκών, αλλά και ενός Ρομά αστυνομικού. Με την Αΐντα και τον Χάρη θα διατρέξουμε όλη τη σκοτεινή πλευρά της Αθήνας και της κοινωνίας. Πρώτα απ’ όλα, η γυναίκα. Η γυναίκα που δεν γίνεται αποδεκτή ως ανώτερη ιεραρχικά. Μετά η γυναίκα που διεκδικείται ή προβάλλεται σαν τρόπαιο. Οι μετανάστριες γυναίκες, που έχουν λιγότερη αξία από τα ρούχα που φορούν. Οι πόρνες, που έχουν μικρότερη αξία από τα σκουπίδια. Έχουμε ακόμη το διεθνές κύκλωμα εγκληματικότητας, οι εισαγόμενες ομάδες δολοφόνων, ο βρώμικος πόλεμος και το βρώμικο χρήμα που κρύβονται πίσω από κάποιες δήθεν «επενδύσεις».
Φυσικά στο τέλος το μυστήριο θα λυθεί. Φυσικά δεν θα είναι αυτό που φαινόταν αρχικά, αποδεικνύοντας αυτό που λέει ο Νικολόπουλος: ποτέ τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, αλλά ούτε φαίνονται όπως είναι.
Πολύ μου άρεσε η αναφορά στο βιβλίο της Άλκης Ζέη, όταν η Αΐντα πήρε ένα μολύβι φάμπερ νούμερο 2. Γέλασα και με την αναφορά στην παρωδία του τραγουδιού των Smokie «Living next door to Alice».
Φυσικά το βιβλίο έχει πάρα πολλή μουσική. Και προφανώς κυριαρχεί το Αφεντικό, ο Bruce Springsteen. Χαρίζοντάς μας ένα πανέμορφο, ίσως και συγκινητικό τέλος.
Λίαν αξιανάγνωστο!
«Είχε κοιμηθεί άσχημα, με διαλείμματα, γιατί έβλεπε εφιάλτες ότι τον κυνηγούσε η μακαρίτισσα η μάνα του να τον μπουκώσει με μελιτζάνες παπουτσάκι.
