Ισλανδία, 2015, Έγχρωμο 93'
Σκηνοθεσία-Σενάριο: Γκρίμουρ Χακόναρσον / Grímur Hákonarson.
Ηθοποιοί: Sigurður Sigurjónsson, Theodór Júlíusson, Charlotte Böving, Jón Benónýsson, Guðrúnsigur Björnsdóttir, Sveinn Ólafurgunnarsson, Jörundur Ragnarsson, þorleifur Einarsson.
Σε μία απομακρυσμένη κοιλάδα της Ισλανδίας, δύο αδέλφια, μεγάλα σε ηλικία ζουν σε διπλανές φάρμες και έχουν να μιλήσουν μεταξύ τους σαράντα χρόνια. Ενώ όλος τους ο κόσμος στρέφεται γύρω από τα πρόβατά τους, ξεσπάει μια ασθένεια που προσβάλλει ένα κριάρι, με αποτέλεσμα την θανάτωση όλων των ζώων της περιοχής. Παρά το κυνήγι του νόμου, τα δύο αδέρφια ξαναέρχονται σε επαφή για να σώσουν το σημαντικότερο πράγμα που τους ανήκει, τα πρόβατα τους.
Παρά τον τίτλο του (Rams) που παραπέμπει σε κάτι πιο συμβολικό, το έργο λειτουργεί αρκετά κυριολεκτικά, διεισδύοντας στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και το στοιχείο που τις γεφυρώνει και που στο τέλος είναι το μόνο που μένει ιερό, την οικογενειακή και τοπική παράδοση. Ο Χακόναρσον πλάθει ένα αρκετά ζεστό και φαινομενικά απλό έργο που σε εισαγάγει στα τοπία και την ψυχοσύνθεση της ισλανδικής ψυχής.
Με πλάνα και ρυθμό που κυλάει αργόσυρτα, μία φωτογραφία καλή αλλά όχι εξαιρετική και φαινομενικά απλή σκηνοθεσία που όμως από πίσω δείχνει μία επίγνωση του σκοπού της, η ταινία παρότι φαίνεται να αγγίζει τον στόχο που έχει θέσει- τόσο αισθητικά όσο και αφηγηματικά, δεν αποτελεί από τις δυνατές συμμετοχές του φεστιβάλ φέτος. Αποτελεί από εκείνες τις ταινίες που δεν μπορείς να βρεις κάτι ιδιαίτερα λανθασμένο, αλλά με εξαιρέσεις καταφέρνει να σε τραβήξει ελάχιστα. Οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών όμως είναι αξιοπρεπέστατες και ενώ το έργο σου δίνει την γενική αίσθηση ότι κυλά χωρίς ενδιαφέρον, καταφέρνουν και σε κερδίζουν οι στιγμές του, ειδικά καθώς πλησιάζει το τέλος.
Το Δεσμοί Αίματος είναι ένα έργο που μιλάει περισσότερο απ'όλα για την οικογένεια, το πείσμα και την μοναξιά. Την ανάγκη για ταυτότητα μέσω της πατροπαράδοτης κουλτούρας αλλά και την αδερφική αγάπη που δεν εξασθενεί ποτέ και που παρά του γεγονότος ότι ενίοτε λειτουργεί καταστρεπτικά με σχέσεις ανταγωνισμού και εξάρτησης (ο ένας που θα αναγκάζεται διαρκώς να στηρίζει τον άλλον που δεν θέλει να στηριχθεί), στο τέλος θα ξαναφέρει, θέλοντας και μη, την ειρήνη.
Το έργο απέσπασε το Βραβείο Kαλύτερης Tαινίας στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Κανών και τον Χρυσό Αλέξανδρο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
