Ξέρουμε όλοι πως η ζωή στις πόλεις τρέχει με ολοένα και πιο γρήγορους ρυθμούς αλλά υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που επιλέγουν να ζουν διαφορετικά. Μακριά από την κίνηση, τα γεμάτα προγράμματα και τη μόνιμη αίσθηση βιασύνης. Άνθρωποι που ξυπνούν με θέα το βουνό, γνωρίζουν τους γείτονές τους με το μικρό τους όνομα και παρακολουθούν τις εποχές να αλλάζουν όχι από την οθόνη ενός κινητού αλλά από το παράθυρό τους. Αυτούς τους ανθρώπους αναζητά το Mundi Project, ένα εγχείρημα που δημιούργησαν η videographer και cinematographer Αγάθη Αράπχατζη, η art director και graphic designer Βασιλεία Καραγιάννη και η copywriter και storyteller Αγγέλικα Κοτσάφτη. Μέσα από ταξίδια σε χωριά της Ελλάδας, καταγράφουν ιστορίες, πρόσωπα και καθημερινότητες που σπάνια βρίσκουν χώρο στη δημόσια συζήτηση.
Η ιδέα γεννήθηκε οργανικά. Μέσα από κοινές εμπειρίες, συζητήσεις και μια διαχρονική σύνδεση με την ελληνική επαρχία. Και οι τρεις είχαν βρεθεί πολλές φορές σε χωριά, είτε λόγω καταγωγής είτε λόγω προσωπικών βιωμάτων. Εκεί παρατηρούσαν, φωτογράφιζαν, κατέγραφαν στιγμές και ανθρώπους, μέχρι που αποφάσισαν να δώσουν σε αυτή την ανάγκη μια πιο οργανωμένη μορφή. «Θελήσαμε να εστιάσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους, να δούμε πώς μοιάζει η καθημερινότητά τους, με τι ασχολούνται και γιατί τελικά επιλέγουν το χωριό.»
Για τις ίδιες, η επαρχία δεν είναι ένας τόπος που υπάρχει μόνο για καλοκαιρινές αποδράσεις ή γιορτινά τριήμερα. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχίζει να εξελίσσεται και να παράγει ιστορίες. Μάλιστα, πολλές από αυτές έρχονται σε αντίθεση με όσα συχνά πιστεύουμε για τη ζωή μακριά από τα αστικά κέντρα. Ένα από τα στερεότυπα που συναντούν συχνότερα είναι η αντίληψη ότι όσοι παραμένουν στα χωριά δεν είχαν άλλη επιλογή. Ότι έμειναν επειδή δεν μπόρεσαν να φύγουν. Η πραγματικότητα που ανακαλύπτουν είναι εντελώς διαφορετική.«Βλέπουμε ανθρώπους να μιλούν για τα χωριά τους ή τα χωριά που επέλεξαν να μείνουν και να λάμπουν τα μάτια τους.»
Μέσα από τις συζητήσεις τους γνωρίζουν ανθρώπους που άφησαν πίσω τους μεγάλες πόλεις, άλλαξαν επαγγελματική πορεία ή επέστρεψαν στις ρίζες τους αναζητώντας μια διαφορετική ποιότητα ζωής. Παράλληλα, συναντούν ανθρώπους που δεν έφυγαν ποτέ, αλλά συνεχίζουν να δημιουργούν, να καινοτομούν και να επενδύουν στον τόπο τους.
Κάθε χωριό κρύβει και μια ιστορία. Άλλοτε πρωταγωνιστές είναι ηλικιωμένοι κάτοικοι που μιλούν για μια Ελλάδα που μοιάζει μακρινή και άλλοτε νέοι άνθρωποι που χτίζουν το μέλλον τους μακριά από τις μεγαλουπόλεις. «Το να ακούς ανθρώπους που περπατούσαν καθημερινά χιλιόμετρα για να έχουν ένα κομμάτι ψωμί κι όμως είναι χαρούμενοι, ζωντανοί και με όμορφες αναμνήσεις, σε κάνει να συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι.» Ίσως γι’ αυτό το Mundi Project δεν περιορίζεται σε όμορφες εικόνες. Οι δημιουργοί του αναζητούν κάτι βαθύτερο. Την ανθρώπινη εμπειρία πίσω από το τοπίο. Την αίσθηση του ανήκειν, τη σύνδεση με τη γη, τις μικρές καθημερινές στιγμές που συχνά περνούν απαρατήρητες.
Και αν η κάμερα αποτελεί το εργαλείο τους, ο πραγματικός στόχος είναι άλλος. «Το πιο δύσκολο είναι να μεταφέρουμε στο κοινό μας τα συναισθήματα που νιώθουμε όταν μιλάμε με τους ανθρώπους ή όταν αποτυπώνουμε μια στιγμή σε κάποιο χωριό.» Μετά από τόσα ταξίδια ανάμεσα στην πόλη και την ύπαιθρο, οι τρεις δημιουργοί πιστεύουν πως υπάρχει κάτι που έχουμε χάσει στην καθημερινότητά μας. Όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά γενικότερα στις σύγχρονες πόλεις.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Την ικανότητα να παρατηρούμε. Να περπατάμε χωρίς προορισμό. Να ακούμε περισσότερο. Να δίνουμε χώρο στις λεπτομέρειες. «Όλα γίνονται τόσο γρήγορα. Κι όμως δεν καθόμαστε να παρατηρήσουμε το περιβάλλον γύρω μας. Έχουμε ξεχάσει να κοιτάμε ψηλά.»
Και ίσως εκεί να βρίσκεται η μεγαλύτερη αξία του Mundi Project. Όχι μόνο στο ότι καταγράφει την Ελλάδα των χωριών, αλλά στο ότι μας υπενθυμίζει πως υπάρχουν ακόμη ιστορίες που αξίζει να ακούσουμε. Ιστορίες που δεν φωνάζουν, δεν κυνηγούν την προσοχή και δεν ακολουθούν τις τάσεις. Απλώς υπάρχουν, περιμένοντας κάποιον να σταματήσει για λίγο και να τις παρατηρήσει.
