Οι λύκοι κυνηγούν συνήθως με παρέα. Ο μοναχικός όμως λύκος είναι μύθος. Κάπως σαν τον ασκητή στο λωτό που τρέφεται με το τίποτα ή έστω με το λίγο. Το μοναχικό λύκο σπάνια τον παγιδευεις. Είναι οξυδερκής, ουσιαστικός, αποτελεσματικός· με λίγα λόγια ακέραιος. Τρέφεται όσο χρειάζεται. Λίγο φαΐ πολύ μυαλό λένε στην Ανατολή. Λένε ακόμη πως το πολύ φαΐ τρέφει το αστρικό ή νοητικό επίπεδο και σε κάνει κουτορνίθι. Σε παραγεμίζει. Σου δίνει περισσότερο από αυτό που χρειάζεσαι. Το περισσότερο όμως σε τοξινώνει σωματικά και πνευματικά.
Οι αδέξιοι χειρισμοί εμποδίζουν το θαύμα του αόρατου. Το αόρατο ο ασκητής το βλέπει και το νιώθει. Σ' αυτό πρωτεύοντα ρόλο παίζει η έλλειψη. Βιώνει την έλλειψη ως χώρο κι αυτό τον οδηγεί στην αφαίρεση. Αφαιρώντας, μαθαίνει να διαχειρίζεται τους πόρους που διαθέτει. Ταύτιση λοιπόν, της οικο-νομίας με την οικο-λογία.
Το τελευταίο διάστημα ειπώνεται πως θα πεινάσουμε. Στην πραγματικότητα όμως η πείνα είναι αυτή που παρατείνει την ζωή. Όταν τελειώνεις το γεύμα σου χορτάτος βαραίνεις, νυστάζεις και δεν έχεις καμία έννοια για την τελειότητα. Όταν όμως ολοκληρωθεί η διαδικασία της σίτισης μέσα σε σιγή, ηρεμία, σεβασμό προς την τροφή, και έχοντας αρνηθεί κάποιες επιπλέον μπουκιές, το αιθερικό μας σώμα δέχεται ώθηση να πάει να βρει στις ανώτερες περιοχές στοιχεία που θα συμπληρώσουν το κενό που άφησες στο γεύμα. Και μετά όχι μόνο δεν θα πεινάς αλλά θα αισθάνεσαι πιο ελαφρύς, πιο ζωντανός, πιο ικανός για εργασία ή δημιουργία γιατί αυτά τα στοιχεία που το αιθερικό σώμα πήγε να βρει είναι ακριβώς μιας ανώτερης ποιότητας.
Το υπερβολικό είναι υπερπλήρωση, καταπονεί το σώμα, το πνεύμα και προκαλεί ανωμαλίες.
