Κάθε εβδομάδα ένας συγγραφέας απαντά σε 15 ερωτήσεις. Σήμερα ο Απόστολος Στάικος
- Γιατί γράφετε;
Γιατί μου αρέσει να αφηγούμαι ιστορίες.
- Τι κάνετε όταν δεν γράφετε;
Ρεπορτάζ, ταξίδια και βόλτες στην Αθήνα.
- Είστε πρωτίστως αναγνώστης/τρια ή συγγραφέας;
Είμαι ένας δημοσιογράφος που έχει γράψει ένα βιβλίο. Δεν δηλώνω συγγραφέας γιατί δεν έχω αποκτήσει σταθερή σχέση με το γράψιμο. Οπότε αναγνώστης, αν και θα ήθελα περισσότερο χρόνο για διάβασμα.
- Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
«Στα σπλάχνα της Σερίφου: Μαρτυρίες των τελευταίων εν ζωή εργατών στα μεταλλεία» της Αλεξάνδρας Χριστακάκη και ένα παλιότερο βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη, την «Άκρα ταπείνωση».
- Με ποιες προσωπικότητες της Λογοτεχνίας θα βγαίνατε για ποτό;
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Δημοσθένη Παπαμάρκο, Μαλβίνα Κάραλη.
- Ισχύει ακόμα ο «θάνατος του συγγραφέα» στην εποχή των socialmedia;
Δεν συμφωνώ. Απευθύνεσαι σε ένα κοινό, ίσως μικρότερο και διαφορετικό. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βεβαίως «ρουφάνε» το χρόνο και την προσοχή μας, αλλά πάντα υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να διαβάσουν και να βιώσουν μια ιστορία. Επίσης, τα socialmediaείναι ένας τρόπος να προωθήσεις τη δουλειά σου. Ίσως έτσι νιώθουν μεγαλύτεροι σε ηλικία συγγραφείς, που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να προσαρμοστούν στη «νέα εποχή». Όμως δεν είναι άσπρο – μαύρο.
- Γίνεται να βιοπορίζεσαι στην Ελλάδα μόνο από τη συγγραφή;
Δεν μπορώ να απαντήσω αφού δεν είμαι συγγραφέας, όμως το θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο. Επίσης νιώθω πως θεωρείται ιδιότητα και όχι δουλειά, από την οποία κάποιος/κάποια μπορεί να έχει την προσδοκία του βιοπορισμού.
- Διδάσκεται η γραφή;
Ο τρόπος της δουλειάς, μια μεθοδολογία, νομίζω πως ναι. Η έμπνευση και το ταλέντο δεν μπορούν να διδαχθούν, ούτε να μεταδοθούν.
- Ποιο θα ήταν το δικό σας «γράμμα σ’ ένα νέο ποιητή»;
«Να προχωράς,
να έχεις όλα τα βουνά,
τα μάρμαρα στην πλάτη.
Να λαχτάρας,
νερό γλυκό που λησμονά
της θάλασσας τ’ αλάτι».
Είναι το ρεφρέν του τραγουδιού που συνοδεύει το βιβλίο.
- Η Λογοτεχνία είναι ενιαία ή επιδέχεται διακρίσεων;
Δεν αντιλαμβάνομαι τον όρο «γυναικεία λογοτεχνία». Το βρίσκω προσβλητικό και τελικά άλλοθι για κακογραμμένα ρομάντζα.
- Υπάρχουν mustread βιβλία; Ποια είναι για εσάς;
«Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου, «Εκατό χρόνια μοναξιά» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και «Ελένη ή ο Κανένας» της Ρέας Γαλανάκη.
- Πώς είναι να γράφεις στον καιρό της πολιτικής ορθότητας;
Δεν με άγγιξε στο πρώτο βιβλίο. Οι ιστορίες «χτίστηκαν» πάνω σε εμπειρίες που απέκτησα στο πεδίο. Εδώκάνουμε ρεπορτάζ στον καιρό της πολιτικής ορθότητας, στο γράψιμο θα κολλήσουμε;
- Γιατί οι Έλληνες γράφουν περισσότερο απ’ ό, τι διαβάζουν;
Γιατί διεκδικούμε τον χρόνο των άλλων, αλλά δεν δίνουμε τον δικό μας. Επίσης, δεν ξέρω αν διαβάζουμε λιγότερο. Όμως ξέρω πως το αναγνωστικό κοινό μικραίνει γιατί πεθαίνει. Διαβάζουν οι μεγαλύτεροι που σιγά σιγά φεύγουν.
- Πώς σας επηρεάζει η πολιτική επικαιρότητα;
Όπως όλους μας νομίζω.Με ξαφνιάζει, με θυμώνει και συχνά μου προκαλεί μελαγχολία. Οι επόμενες εκλογές θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.
- Η Λογοτεχνία, τελικά, σας έχει αλλάξει τη ζωή;
Μεγάλη κουβέντα, δεν μπορώ να την πω. Με έχει συντροφεύσει, με έχει γαληνέψει και τώρα με πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω.
