γράφει η Κατερίνα Χρυσοχόου
Η ταινία “Δυστυχώς Βρίζω” του Κερκ Τζόουνς, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Αραμάγιο, ήρθε στο προσκήνιο μετά τον διχασμό που προκάλεσε στα social media η χρήση της λέξης “n Word” από τον John Davidson στα βραβεία BAFTA — τον άνθρωπο στον οποίο βασίζεται η ίδια η ταινία. Παρά το ατυχές αυτό περιστατικό, η αναπαραγωγή του από το BBC εξέθεσε για ακόμη μία φορά τον Davidson· ωστόσο, η δημοσιότητα που έλαβε η ταινία, σε συνδυασμό με τα τρία βραβεία που απέσπασε, με οδήγησαν να τη δω και, εν τέλει, με εξέπληξε, παρά τις χαμηλές μου προσδοκίες. Θεωρώ ότι κατέχει μια θέση ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της τελευταίας δεκαετίας, αποτελώντας ένα αριστούργημα ψυχαγωγίας και ευαισθητοποίησης.
Η ταινία αποτελεί την βιογραφία του John Davidson,του βρετανού ακτιβιστή για το σύνδρομο Tourette.Για την έμπρακτη συμβολή του σχετικά με την γνωστοποίηση και την αποστιγματοποίηση του Tourette μάλιστα του απονεμήθηκε ο τίτλος του ιππότη από την βασίλισσα Ελισάβετ.
Ο σκηνοθέτης και οι πρωταγωνιστές, με κορυφαίο τον Αραμάγιο, σε μεταφέρουν σε ένα βαθιά βιωματικό ταξίδι, αναγκάζοντάς σε να το αντικρίσεις κατάματα, με τον ίδιο να ξεχωρίζει προσεγγίζοντας τον ρόλο του με πλήρη σεβασμό και αξιοπρέπεια. Ουσιαστικά ακολουθούμε την ζωή του Davidson από το ξεκίνημα της εμφάνισης συμπτωμάτων της διαταραχής στα 16 του ως και την ζωή του ως ενήλικα. Το πρώτο μισάωρο της ταινίας λειτουργεί σαν γροθιά στο στομάχι καθώς η άγνοια και η φύση της διαταραχής του, προκαλούν απόγνωση στο περιβάλλον του αλλά και στον ίδιο, ο οποίος από χαρισματικός τερματοφύλακας καταλήγει να περιθωριοποιείται και να μισεί τον εαυτό του. Όσο προχωράει η ταινία βλέπουμε την ζωή του πρωταγωνιστή να εξελίσσεται με πρώτο σταθμό την γνωριμία του με την μητέρα ενός παλιού του φίλου, μιας καρκινοπαθούς πρώην νοσηλεύτριας σε κλινική ψυχικής υγείας στην οποία βρίσκει την μητρική φιγούρα που χρειαζόταν.
Η βοήθεια της και η πίστη της σε αυτόν καταφέρνει σταδιακά να τον κάνει να πιστέψει και ο ίδιος στον εαυτό του βλέποντας τον πέρα από την διαταραχή του. Μέσα από μικρές νίκες που για εμάς φαντάζουν απλές παίρνει την ζωή του στα χέρια του, χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτή και εν τέλει χρησιμοποιεί την γνώση του και την εμπειρία του ως εργαλεία για να βοηθήσει άλλους σαν αυτόν να αποδεχτούν τον εαυτό τους, να διαχειριστούν τα συμπτώματα τους και να νιώθουν λιγότερο μόνοι δημιουργώντας μια κοινότητα.
Βλέποντας την, ένας καταιγισμός συναισθημάτων δημιουργείται στον θεατή καθώς μπορεί να ταυτιστεί με τον πρωταγωνιστή. Νιώθει σφίξιμο, περηφάνεια χαρά ενώ το έξυπνο χιούμορ δεν λείπει. Μια ταινία που σε κάνει να νιώσεις τόσα ενώ παράλληλα δίνει φως σε μια τόσο παρεξηγημένη και ανεξερεύνητη διαταραχή είναι σημαντική και βοηθάει την κοινωνία να κατανοήσει σε βάθος τις νευροαναπτυξιακές διαταραχές. Μας μαθαίνει ότι η περιθωριοποίηση των παθόντων οδηγεί στην στασιμότητα όσον αφορά την επίλυση του προβλήματος.
Η ιστορία αυτή αποτελεί φωτεινό παράδειγμα ότι η εκπαίδευση των κοινωνιών γύρω από αυτά τα ζητήματα λειτουργεί ως το κλειδί της προόδου. Ταυτόχρονα όμως, η ανέχεια και η υπομονή μας δεν πρέπει να εξαντλούνται σε αυτές τις περιπτώσεις, καθώς δεν είμαστε υπεράνω όταν απλά έχουμε γεννηθεί τυχεροί. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ο οποίος θα αγαλλιάζει την διαφορετικότητα και δεν θα την κοιτάει με απόσταση, απλά επειδή είναι βολικό.
