Γράφει η Φανή Εμμανουήλ
Η πρώτη μέρα του Primavera Sound Barcelona 2026 θα μείνει στην ιστορία για πολλούς λόγους. Το δελτίο καιρού προειδοποιούσε εδώ και μέρες για βροχή, όμως κανείς δεν μπορούσε να προετοιμάσει το κοινό — και όπως αποδείχθηκε αργότερα, ούτε την ίδια τη διοργάνωση — για το μέγεθος αυτού που θα ακολουθούσε.
Από το μεγάλο ηχείο που κατέρρευσε σε μία από τις βασικές σκηνές, καθιστώντας αδύνατη την πραγματοποίηση των μεγαλύτερων shows της βραδιάς, μέχρι τα τεχνικά προβλήματα που άφησαν μικρόφωνα και ηχεία εκτός λειτουργίας σε αρκετές εμφανίσεις, η πρώτη μέρα είχε τα πάντα. Συναυλίες ακυρώνονταν, επαναπρογραμματίζονταν και στη συνέχεια ακυρώνονταν ξανά, ενώ η επίσημη ενημέρωση από το φεστιβάλ ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, αποσπασματική.
Σε αρκετές περιπτώσεις οι ίδιοι οι καλλιτέχνες ανέλαβαν να ενημερώσουν το κοινό μέσω Instagram Live ή social media ότι οι εμφανίσεις τους δεν θα πραγματοποιηθούν. Η Doja Cat δημοσίευε ενημερώσεις με μεγαλύτερη συχνότητα από τα επίσημα κανάλια του Primavera Sound, ενώ οι θεατές περίμεναν χωρίς σαφείς οδηγίες για το τι συμβαίνει.
Η εμφάνιση των Massive Attack ακυρώθηκε ουσιαστικά χωρίς επίσημη ανακοίνωση μέχρι μετά την προγραμματισμένη ώρα έναρξης, με χιλιάδες ανθρώπους να παραμένουν εγκλωβισμένοι στην αβεβαιότητα.
Κι όμως, σε τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν πάντα δύο επιλογές. Μπορείς να εξοργιστείς με τη διοργάνωση, τον καιρό και την κακή τύχη ή μπορείς απλώς να αφεθείς στο ρεύμα. Κυριολεκτικά στο ρεύμα, γιατί κάποια στιγμή η βροχή και ο αέρας ήταν τόσο έντονα που οι δρόμοι του Parc del Fòrum είχαν μετατραπεί σε μικρά ποτάμια. Εμείς επιλέξαμε να κάνουμε το δεύτερο και να χορέψουμε στην βροχή για όσο μας κρατούσαν τα πόδια μας.
Πριν ξεκινήσει η καταιγίδα, οι Blood Orange πρόλαβαν να μας χαρίσουν μία από τις πιο ιδιαίτερες στιγμές της ημέρας. Ο Dev Hynes άνοιξε το σετ με μια ηλεκτρική εκδοχή στο τσέλο του «How Soon Is Now?» των Smiths, συστήνοντας από τα πρώτα λεπτά το εκλεπτυσμένο, πολυεπίπεδο R&B σύμπαν του. Ανάμεσα σε πλήκτρα, κιθάρες και διακριτικές ενορχηστρώσεις, οι φωνές των Ian Isiah και Eva Tolkin λειτούργησαν ως οι βασικοί πυλώνες μιας εμφάνισης που έμοιαζε σχεδόν εύθραυστη μπροστά σε όσα θα ακολουθούσαν λίγες ώρες αργότερα.
Ένα από τα ονόματα που περιμέναμε περισσότερο φέτος ήταν οι Geese. Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να βρούμε εισιτήρια για τις εμφανίσεις τους στο Primavera a la Ciutat, είχαμε αποφασίσει ότι η μεγάλη σκηνή του Fòrum θα ήταν η στιγμή μας. Βρεθήκαμε εκεί σχεδόν μία ώρα νωρίτερα, φορώντας προληπτικά τα πλαστικά πόντσο που είχαμε αγοράσει περισσότερο από συνήθεια παρά από πραγματική ανησυχία. Δεν είχαμε ιδέα τι μας περίμενε λίγες ώρες αργότερα.
Το show ήταν ακριβώς όσο καλό ελπίζαμε. Ο Cameron Winter διαθέτει μία από εκείνες τις φωνές που δεν περιγράφονται εύκολα. Μελαγχολική, ιδιόμορφη, γεμάτη χαρακτήρα. Κρατώντας χαμηλούς τόνους αλλά με μια σχεδόν μαγνητική παρουσία, θύμιζε φιγούρα βγαλμένη από κάποιο παράλληλο μουσικό σύμπαν όπου το Μπρούκλιν συναντά το Μάντσεστερ των 90s. Η σχέση ανάμεσα στις φωνητικές μελωδίες, τις κιθάρες και τα τύμπανα ήταν υποδειγματική, με το συγκρότημα να αποδεικνύει γιατί θεωρείται ένα από τα πιο συναρπαστικά νέα ονόματα της αμερικανικής σκηνής.
Η βροχή ξεκίνησε δειλά γύρω στις επτά και τέταρτο, σχεδόν ταυτόχρονα με την έναρξη του σετ τους. Μέχρι το τέλος της εμφάνισης είχε γίνει ήδη σαφές ότι η νύχτα θα εξελισσόταν διαφορετικά απ’ ό,τι είχε σχεδιάσει οποιοσδήποτε. Οι Geese πάντως βγήκαν νικητές. Αν υπάρχει δικαιοσύνη στον κόσμο των φεστιβάλ, θα επιστρέψουν σύντομα στο Primavera Sound για μία εμφάνιση σε μεγαλύτερη σκηνή και, ιδανικά, σε μια μέρα χωρίς καταιγίδα.
Λίγο αργότερα βρεθήκαμε στον Father John Misty. Ο Josh Tillman συνεχίζει να καλλιεργεί την περσόνα του ρομαντικού αφηγητή που περιπλανιέται ανάμεσα στην αυτοκαταστροφή, το χιούμορ και την υπαρξιακή κρίση. Το σετ άνοιξε με το εξαιρετικό “I Guess Time Just Makes Fools of Us All” και το αυτοβιογραφικό “Mr. Tillman”, όμως ζωντανά τα τραγούδια του χάνουν μέρος της ειρωνείας τους και αποκτούν μεγαλύτερο συναισθηματικό βάρος. Η σκηνική παρουσία και η μπάντα του μετατρέπουν ακόμα και τις πιο σατιρικές στιγμές σε κάτι σχεδόν μεγαλοπρεπές.
Θα θέλαμε να είχαμε μείνει περισσότερο. Κυρίως γιατί η νύχτα έκρυβε ακόμη μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα ονόματα του προγράμματος. Ανάμεσά τους και οι βετεράνοι της ιαπωνικής noise σκηνής Melt-Banana, οι οποίοι τελικά θα μείνουν στη μνήμη του φεστιβάλ για το πώς μετέτρεψαν τη σκηνή Port σε μια τουρμπίνα θορύβου έτοιμη να εκραγεί. Τους είχαμε ήδη δει την Τετάρτη σε μία από τις ανεξάρτητες συναυλίες του Primavera a la Ciutat και ανυπομονούσαμε να τους ξαναδούμε. Ήταν από εκείνες τις εμφανίσεις που σου θυμίζουν πόσο ακραία, χαοτική και ταυτόχρονα απελευθερωτική μπορεί να γίνει η ζωντανή μουσική.
Αλλά και για τον Yousuke Yukimatsu, ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ονόματα του φετινού προγράμματος. Από όσα διαβάσαμε αργότερα από τους λίγους γενναίους που άντεξαν μέχρι τις τέσσερις και μισή το πρωί, το σετ του αποζημίωσε όσους επέλεξαν να μείνουν μέχρι τέλους. Αλλά τα φεστιβάλ είναι πάντα μια άσκηση συμβιβασμών.
Δεν μπορείς να τα δεις όλα. Υπάρχει πάντα το επόμενο πάρτι, το επόμενο ταξίδι, το επόμενο Primavera.
Σίγουρα η διοργάνωση θα μπορούσε να έχει διαχειριστεί πολύ καλύτερα την επικοινωνία της κρίσης. Από ένα σημείο και μετά ούτε οι εργαζόμενοι του φεστιβάλ φαίνονταν να γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει ή πώς να καθοδηγήσουν τον κόσμο. Η έλλειψη ενημέρωσης δημιούργησε περισσότερη ένταση απ’ όση δημιούργησε η ίδια η καταιγίδα.
Αλλά τώρα πια δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Είναι Παρασκευή πρωί. Ξυπνήσαμε πιο ξεκούραστοι απ’ όσο περιμέναμε. Σε λίγο θα βρεθούμε σε ένα βασκικό εστιατόριο για πίντσος και το απόγευμα, στις έξι ακριβώς, θα είμαστε ξανά στο Parc del Fòrum. Αυτή τη φορά λίγο πιο προετοιμασμένοι και σίγουρα λίγο πιο ζεστά ντυμένοι.
Το πρόγραμμα της ημέρας περιλαμβάνει The Cure, Addison Rae, Role Model, Ethel Cain, Skrillex, Merzbow, Brutalismus 3000 και, αν αντέξουμε μέχρι τις μικρές ώρες, Underground Resistance.
Πώς μπορείς να μείνεις θυμωμένος όταν αυτό είναι το πρόγραμμα της ημέρας;
Τα λέμε στα stages.
