Η δεύτερη σεζόν της γκανγκστερικής σειράς «MobLand» έχει ήδη κάνει πρεμιέρα στο Paramount+ και, όπως όλα δείχνουν, καταφέρνει να προκαλέσει έντονες συζητήσεις. Με ένα εντυπωσιακό καστ που περιλαμβάνει ονόματα όπως ο Tom Hardy, η Helen Mirren και ο Pierce Brosnan, η σειρά συγκεντρώνει υψηλές βαθμολογίες (90% στο Rotten Tomatoes και 75/100 στο Metacritic), όμως μια πιο προσεκτική ματιά στις κριτικές αποκαλύπτει δύο εντελώς διαφορετικές οπτικές.
Για μεγάλο μέρος των κριτικών, η δεύτερη σεζόν του «MobLand» είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται: μια μεγαλύτερη, πιο τολμηρή και άκρως διασκεδαστική εξέλιξη του πρώτου κύκλου. Όσοι υποδέχτηκαν θετικά τα νέα επεισόδια επισημαίνουν ότι ο Guy Ritchie βρίσκεται στα καλύτερά του, συνδυάζοντας τη σκοτεινή βία με το μαύρο χιούμορ.
Το περιοδικό Empire (με βαθμολογία 4/5) περιέγραψε τη σεζόν ως «μεγαλύτερη με κάθε δυνατό τρόπο», ενώ το JoBlo (8/10) τόνισε πως το χτίσιμο του κόσμου και η δυναμική της πλοκής αφήνουν υποσχέσεις ακόμη και για τρίτη σεζόν. Κοινός παρονομαστής των θετικών σχολίων είναι οι πρωταγωνιστές: οι ερμηνείες των Hardy, Mirren και Brosnan χαρακτηρίζονται απολαυστικές, δίνοντας κύρος και θεατρικότητα σε μια ιστορία που αγκαλιάζει συνειδητά τον υπερβολικό χαρακτήρα της.
Στον αντίποδα, δεν λείπουν οι φωνές που θεωρούν πως η λάμψη των πρωταγωνιστών δεν αρκεί για να καλύψει τις σεναριακές αδυναμίες. Οι πιο αυστηροί κριτικοί κάνουν λόγο για μια σειρά που ανακυκλώνει γνώριμα βρετανικά γκανγκστερικά κλισέ, με χαλαρή λογική στην πλοκή και προβλέψιμες εξελίξεις.
Η εφημερίδα The Guardian (βαθμολογώντας τη με 2/5) στάθηκε ιδιαίτερα στους διαλόγους, υποστηρίζοντας ότι το σενάριο βασίζεται υπερβολικά στις βωμολοχίες και σε ένα χιούμορ που συχνά γίνεται χοντροκομμένο ή παιδαριώδες. Παράλληλα, μέσα όπως το IndieWire σημείωσαν ότι τα πρώτα επεισόδια πάσχουν από αργό ρυθμό, δυσκολεύοντας τον θεατή να επενδύσει ουσιαστικά στους χαρακτήρες.
Η δεύτερη σεζόν του «MobLand» μοιάζει να λειτουργεί με τους δικούς της κανόνες. Δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας ούτε επιχειρεί να ανανεώσει το είδος του οργανωμένου εγκλήματος. Αντίθετα, ποντάρει στη χημεία ενός σπουδαίου καστ, στη σκηνοθετική ταυτότητα του Ritchie και σε έναν καταιγισμό από σφαίρες και βρισιές. Για όσους αναζητούν μια ακομπλεξάριστη, ένοχη απόλαυση, η επιστροφή στον υπόκοσμο του «MobLand» θεωρείται επιτυχημένη· για όσους πάλι ζητούν σεναριακό βάθος, μάλλον θα περάσει απαρατήρητη.
