Συνέντευξη στον Λάζαρο Γεροφώτη
Η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη έχει διαγράψει μια σημαντική διεθνή πορεία στον κινηματογράφο, παρουσιάζοντας τις μικρού και μεσαίου μήκους ταινίες της σε κορυφαία φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων οι Κάννες, το Βερολίνο, η Βενετία και το Λοκάρνο. Στη φιλμογραφία της περιλαμβάνονται οι ταινίες Washingtonia, Yellow Fieber, Limbo, Electric Swan και What Mary Didn’t Know. Έχει τιμηθεί τρεις φορές με το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, ενώ έχει υπάρξει δύο φορές υποψήφια για το αντίστοιχο βραβείο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Ο «Τιτανικός Ωκεανός» αποτελεί το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό της ντεμπούτο, σηματοδοτώντας ένα νέο κεφάλαιο στην κινηματογραφική της διαδρομή.
Πώς προέκυψε η ιδέα για τον «Τιτανικό Ωκεανό» και τι ήταν αυτό που σας γοήτευσε στις σχολές για επαγγελματίες γοργόνες στην Ιαπωνία, ώστε να χτίσετε μια ολόκληρη ιστορία γύρω από αυτές;
Όλα ξεκίνησαν από ένα άρθρο, στο οποίο είχα δει μια φωτογραφία με κορίτσια που κρατιούνταν χέρι χέρι και φορούσαν ουρές γοργόνας. Αρχικά νόμιζα πως επρόκειτο για κάποιο διαφημιστικό τέχνασμα, μέχρι που ανακάλυψα ότι στην Ιαπωνία υπάρχουν πραγματικές σχολές όπου νεαρά κορίτσια εκπαιδεύονται για να γίνουν επαγγελματίες γοργόνες.
Στην αρχή με γοήτευσε ο σουρεαλισμός αυτής της εικόνας, αλλά και η σχέση της με την ιαπωνική κουλτούρα, τις μεταμφιέσεις και τη δημιουργία μιας άλλης ταυτότητας, ως μια μορφή απόδρασης από την πραγματικότητα. Σταδιακά, όμως, άρχισα να αντιλαμβάνομαι και μια διαφορετική πλευρά. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα απαιτητική εκπαίδευση, με εντατική προπόνηση, άπνοιες και συγχρονισμένη κολύμβηση, που προετοιμάζει αυτά τα κορίτσια για μια ολόκληρη βιομηχανία θεάματος. Αυτό μου θύμισε, κατά κάποιον τρόπο, τη βιομηχανία της K-pop και τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνει νεαρά κορίτσια μέσα σε ένα συγκεκριμένο πρότυπο επιτυχίας.
Παράλληλα, με ενδιέφερε πολύ το μυθικό στοιχείο. Η φαντασία, τα ζώα και η μυθολογία υπάρχουν έντονα στο έργο μου. Ιδιαίτερα η μορφή της Σειρήνας, όπως τη συναντάμε στην Οδύσσεια, με γοήτευε ανέκαθεν. Είναι μια γυναικεία φιγούρα ταυτόχρονα τρομακτική και σαγηνευτική, που συνδέεται με το τραγούδι και τον έρωτα. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα σχέση ανάμεσα στο θηλυκό και το αρσενικό, όπου ο φόβος και η έλξη συνυπάρχουν διαρκώς.
Υπήρχε, επίσης, η δική μου σχέση με την ιαπωνική κουλτούρα και τα anime, με τα οποία μεγάλωσα. Με γοήτευαν ιδιαίτερα οι ιστορίες που διαδραματίζονται σε σχολεία ή οικοτροφεία, αλλά και οι σχέσεις μεταξύ των γυναικών. Το πώς, μέσα από τη φιλία και τον ανταγωνισμό, ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου ως γυναίκα. Ήταν ιστορίες που παρακολουθούσα από μικρό κορίτσι και με τις οποίες ταυτιζόμουν.
Κάπως έτσι, όλα αυτά άρχισαν να συνδέονται μεταξύ τους: η σύγχρονη ιαπωνική ποπ κουλτούρα, οι δικοί μας μύθοι, η γυναικεία ταυτότητα και η προσωπική μου αγάπη για τη θάλασσα. Ένιωσα ότι ήταν ένας τρόπος να μιλήσω για τα κορίτσια του σήμερα, βάζοντας μέσα και δικά μου βιώματα, το ελληνικό μυθολογικό στοιχείο και τις εικόνες που με έχουν διαμορφώσει. Όλα αυτά ενώθηκαν και κάπως έτσι γεννήθηκε ο «Τιτανικός Ωκεανός».
Από τους φοίνικες και την καμηλοπάρδαλη στο «Washingtonia», την κίτρινη σκόνη στο «Yellow Fieber» και τον κύκνο στο «Electric Swan», μέχρι τους καρχαρίες και τις γοργόνες στον «Τιτανικό Ωκεανό», η φύση και τα ζώα έχουν σταθερά πρωταγωνιστικό ρόλο στη φιλμογραφία σας. Από πού προκύπτει αυτή η ανάγκη να συνδέετε το ανθρώπινο στοιχείο με το ζωικό βασίλειο και το φυσικό περιβάλλον;
Δεν ξέρω ακριβώς από πού προκύπτει. Ίσως έχει να κάνει με το ότι μεγάλωσα στην Κομοτηνή, έχοντας μια στενή σχέση με τη φύση. Τα ζώα και το περιβάλλον ήταν πάντα για μένα ένας τρόπος να αποκωδικοποιώ τον εαυτό μου, αλλά και τις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους.
Μου αρέσει να σκέφτομαι τα ζώα ως φίλους, συμβούλους και οδηγούς, σαν αρχέτυπα από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε δύναμη, να ανακαλύψουμε μυστικά ή να ξεκλειδώσουμε καταστάσεις. Χρησιμοποιώ πολύ και τα ζώα των Ταρό όταν γράφω. Από το «Washingtonia», με την καμηλοπάρδαλη που εμφανίζεται στο όνειρο, μέχρι σήμερα, προσπαθώ σε κάθε ταινία να χρησιμοποιώ ένα ζώο ως οδηγό της αφήγησης.
Στον «Τιτανικό Ωκεανό», για παράδειγμα, ο καρχαρίας συνδέεται με την αρρενοπότητα και την αρπακτικότητα και λειτουργεί ως αντίστιξη στη γοργόνα. Η ταινία ασχολείται αρκετά με την εξουσία και την πατριαρχία, αλλά και με το πώς οι γυναίκες οργανώνονται απέναντι σε αυτές τις δομές και ανακαλύπτουν τη δύναμή τους. Αντίστοιχα, η Μέδουσα που έχει η πρωταγωνίστρια συνδέεται με τον φόβο της για τον ωκεανό. Είναι ένα δώρο από τον πατέρα της, ένα αντικείμενο που κουβαλά το προσωπικό της τραύμα, αλλά το οποίο σταδιακά μετατρέπει σε μέρος της δικής της ταυτότητας και της καλλιτεχνικής της έκφρασης.
Γενικότερα, τα ζώα μού δημιουργούν αρχετυπικές εικόνες και καταστάσεις που μου αρέσει να εξερευνώ. Είναι σαν σύμβουλοι, σαν πύλες, ακόμη και σαν σαμάνοι που μας επιτρέπουν να προσεγγίσουμε μια διαφορετική πραγματικότητα.
Μου αρέσει να υπάρχουν αυτές οι δυνάμεις και να βλέπω το περιβάλλον σαν ένα σύμπαν που είναι εκεί για να το εξερευνήσουμε και όχι μόνο για να το χρησιμοποιήσουμε. Το βλέπω σαν μαγικές πύλες που μας δίνουν πράγματα. Δεν μου φαίνεται μόνο σαν ένα μέρος το οποίο πατάμε και χρησιμοποιούμε, που το εκμεταλλευόμαστε με έναν υλικό τρόπο. Θεωρώ ότι έχει από τη φύση του μια ενέργεια, την οποία πολλές φορές ξεχνάμε, και κακώς, για μένα. Γιατί είναι πραγματικά ύλη για αυτοδημιουργία και αυτοδιάθεση.
Οπότε, για μένα, όλα αυτά τα στοιχεία δημιουργούν μια άλλου τύπου πραγματικότητα, η οποία δεν είναι ακριβώς αυτή που πατάμε. Είναι μια άλλη πραγματικότητα, την οποία απλώς χρειάζεται να παρατηρήσουμε για να μπούμε σε αυτήν.
Η ανάπτυξη του σεναρίου για τον «Τιτανικό Ωκεανό» διήρκεσε περίπου δέκα χρόνια, ξεκινώντας από την Αργεντινή και περνώντας από διάφορα στάδια. Παράλληλα, είχατε και την εμπειρία της συν-συγγραφής του σεναρίου της «Arcadia» του Γιώργου Ζώη. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη μετάβαση από τη μικρού μήκους φόρμα σε μια μεγάλου μήκους αφήγηση και πώς εξελίχθηκε το αρχικό σενάριο μέσα σε αυτή τη διαδρομή;
Το σενάριο είχε αρκετές πολυπλοκότητες για μένα από την αρχή. Υπήρχαν εννέα γυναικείοι χαρακτήρες και έπρεπε συνεχώς να βρίσκω τις ισορροπίες ανάμεσα στη βασική πρωταγωνίστρια και τις υπόλοιπες. Όσο αναπτύσσεις τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, αναπόφευκτα αρχίζεις να τους αγαπάς και να τους βρίσκεις εξίσου ενδιαφέροντες. Κάποια στιγμή, όμως, συνειδητοποιείς ότι ο βασικός χαρακτήρας χάνεται. Οπότε, κάποια στιγμή λες: «Πω πω, χάνει ο βασικός χαρακτήρας». Έπρεπε, λοιπόν, να βρίσκω συνεχώς τον σωστό αστερισμό, ώστε να μπορεί να φέγγει ο βασικός χαρακτήρας. Γιατί διαφορετικά αρχίζει να φέγγει πάρα πολύ ο ένας και καταρρέει όλο το σύστημα.
Μάλιστα, το πρώτο μοντάζ της ταινίας είχε διάρκεια εξίμισι ώρες! Όλοι είχαμε τρομάξει και αστειευόμουν ότι, αν συνεχίζαμε έτσι, θα καταλήγαμε να κάνουμε σειρά. Ήταν πραγματικά δύσκολο να αποχωριστώ υλικό και χαρακτήρες που είχα αγαπήσει τόσο πολύ.
Μια ακόμη μεγάλη πρόκληση ήταν η ίδια η κινηματογραφική γλώσσα της ταινίας. Ο «Τιτανικός Ωκεανός» είναι αρκετά αισθητηριακός, βασίζεται πολύ στην εικόνα, στη μουσική, στον ρυθμό και στην ατμόσφαιρα. Ήθελα να λειτουργεί περισσότερο ως εμπειρία για τον θεατή. Επομένως, η μετάβαση από το σενάριο στην εικόνα και, στη συνέχεια, στο μοντάζ ήταν ιδιαίτερα απαιτητική. Έπρεπε να συνδυάσουμε την αφήγηση με τη μουσικότητα, τον ρυθμό και αυτή την υπνωτική διάσταση που έχει η ταινία. Το μοντάζ μας παίδεψε αρκετά και κράτησε σχεδόν οκτώ με εννέα μήνες.
Επιπλέον, όταν δημιουργείς μια ταινία με τόσα οπτικά εφέ, χρειάζεται να σκέφτεσαι πολύ τεχνικά ήδη από το στάδιο της συγγραφής. Πρέπει να φαντάζεσαι πώς θα λειτουργήσει μια σκηνή στην παραγωγή και στο μοντάζ, χωρίς να έχεις ακόμη το τελικό οπτικό υλικό μπροστά σου. Αυτό επηρεάζει αναπόφευκτα και τη μορφή του σεναρίου.
Πέρα από τις τεχνικές και αφηγηματικές δυσκολίες, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία είναι ένα σοκ για τον δημιουργό. Στις μικρού μήκους αισθάνεσαι μεγαλύτερη ελευθερία, είσαι πιο εντάξει με την αυτοδιάθεσή σου και την αυτοφωνία σου. Στη μεγάλου μήκους συνειδητοποιείς ότι δημιουργείς ένα έργο για ένα πολύ μεγαλύτερο κοινό. Είναι σαν να σε καλούν να παίξεις σε μια συναυλία που από κάτω έχει δέκα χιλιάδες κοινό, δεν πας έτσι με την κιθάρα σου. Οπότε συνειδητοποιείς ότι είναι μια ταινία για το κοινό, που έχει μια μεγάλη διάσταση. Είναι σοκαριστικό το πώς χειρίζεσαι τη φόρμα και το ότι δεν είσαι πια μόνος σου.
Μετά την Αργεντινή, επιλέξατε ξανά το εξωτερικό και ένα διεθνές, κυρίως ιαπωνικό καστ για τον «Τιτανικό Ωκεανό». Γιατί στρέφεστε σταθερά στις διεθνείς παραγωγές και πώς είναι για εσάς η διαδικασία να καθοδηγείτε ηθοποιούς από διαφορετικές κουλτούρες; Γιατί όχι μια παραγωγή στην Ελλάδα;
Νομίζω ότι τη συγκεκριμένη ταινία ήθελα να την κάνω στην Ιαπωνία. Μου κολλούσε πολύ εκεί η ιστορία. Υπήρχε η προσωπική μου αγάπη για την Ιαπωνία, αλλά και οι σχολές γοργόνων που βρίσκονται εκεί. Νομίζω ότι στην Ελλάδα το συγκεκριμένο θέμα θα ήταν κάπως ξένο. Μου ταίριαζε πάρα πολύ αυτή η σύνθεση με την Ιαπωνία.
Γενικά, μου αρέσει πάρα πολύ να βγαίνω έξω, να γνωρίζω πράγματα, να εξερευνώ άλλες χώρες και άλλους πολιτισμούς και να βλέπω πώς όλα αυτά συναντούν και το δικό μου στοιχείο. Γιατί δεν είναι ότι έκανα μια ταινία για την Ιαπωνία. Μου αρέσει να παντρεύω πράγματα και να κάνω αλχημείες.
Μου φαίνεται, επίσης, πάρα πολύ ενδιαφέρον να δουλεύω με ξένους ηθοποιούς. Παρόλο που στην Ιαπωνία είχαμε θέματα με τη γλώσσα, καθώς δεν μιλούσαν αγγλικά, μου φαίνεται φοβερά αναζωογονητικό να δουλεύεις με ανθρώπους από άλλες χώρες. Κι εσύ ο ίδιος βρίσκεσαι συνεχώς σε μια διαδικασία εξερεύνησης, ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα. Αυτό με διεγείρει πολύ δημιουργικά, το να απαιτείται από εμένα να κάνω κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Πραγματικά, αυτό μου δίνει μεγάλο κίνητρο. Συνήθως, όταν γνωρίζω κάτι εκ των προτέρων, μετά αρχίζω και κάθομαι στον καναπέ μου!
Δεν σημαίνει, βέβαια, ότι θα είχα πρόβλημα να κάνω κάτι στην Ελλάδα. Απλώς έτυχε οι τελευταίες μου ταινίες να πραγματοποιηθούν στο εξωτερικό. Δεν αποκλείω καθόλου να επιστρέψω και να κάνω μια παραγωγή εδώ. Ειδικά μετά την Ιαπωνία, σίγουρα θα ήθελα να κάνω κάτι στην Ελλάδα!
Έχοντας ταξιδέψει και βραβευτεί σε μερικά από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του εξωτερικού, παρουσιάζετε τώρα την πρώτη σας μεγάλου μήκους ταινία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στην πόλη όπου σπουδάσατε και ξεκινήσατε την κινηματογραφική σας πορεία. Πόσο σημαντικός υπήρξε ο ρόλος των διεθνών φεστιβάλ στην πραγματοποίηση μιας τόσο απαιτητικής συμπαραγωγής έξι χωρών και τι σημαίνει για εσάς αυτή η επιστροφή στη Θεσσαλονίκη;
Θα ξεκινήσω από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Πρώτα απ’ όλα, έχω πάρα πολύ άγχος! Έκανα τη βαλίτσα μου και μου είχαν κοπεί τα πόδια. Είναι κάπως σαν να επιστρέφεις στο σπίτι σου και να γνωρίζεις τον εραστή στους γονείς σου! Νομίζω ότι το τοπικό κοινό πάντα σε αγχώνει περισσότερο, γιατί το θεωρείς πολύ δικό σου.
Παράλληλα, είναι και πολύ συγκινητικό. Πραγματικά σπούδασα εδώ, έχω περάσει αμέτρητες ώρες στο Ολύμπιον και στο Φεστιβάλ, οπότε είναι φοβερό να βλέπεις τον εαυτό σου, μετά από τόσα χρόνια, να κάνει αυτό το βήμα. Είναι σαν να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και να συνειδητοποιείς πόσο έχεις προχωρήσει. Είναι συγκινητικό και αγχωτικό ταυτόχρονα.
Όσο για τα φεστιβάλ, σίγουρα μετράνε. Πλέον, έτσι όπως είναι στημένη ολόκληρη η κινηματογραφική βιομηχανία, παίζουν σημαντικό ρόλο. Δεν θεωρώ, βέβαια, ότι αν ένας καλλιτέχνης έχει ένα ωραίο πρότζεκτ, αλλά δεν έχει συμμετάσχει σε μεγάλα φεστιβάλ, δεν θα μπορέσει να το πραγματοποιήσει. Ωστόσο, για μένα, που κάνω πράγματα τα οποία ίσως δεν είναι τόσο αφηγηματικά, βοηθούν πολύ.
Όταν προσπαθείς να συγκεντρώσεις χρήματα και να πείσεις κάποιον να εμπιστευτεί ένα σενάριο που από τη φύση του είναι λίγο «τρελό», βοηθάει να γνωρίζει ότι η προηγούμενη δουλειά σου έχει πάει καλά. Είναι σαν να έχεις μια σφραγίδα και να σκέφτεται ο άλλος: «Α, αυτή έχει πάει καλά, οπότε μάλλον και αυτό θα πάει καλά». Κυρίως σε αυτό το κομμάτι θεωρώ ότι τα φεστιβάλ με έχουν βοηθήσει, γιατί κάνω ένα σινεμά λίγο πιο ιδιοσυγκρασιακό, που δεν είναι και το πιο εύκολο να χρηματοδοτηθεί.
Βέβαια, όσο μεγαλώνουν οι ταινίες και περνάς στη μεγάλου μήκους φόρμα, μεγαλώνει και ο ανταγωνισμός. Το τοπίο αλλάζει συνεχώς και δεν ξέρεις ποτέ τι θα ακολουθήσει. Ακόμη και τώρα που σκέφτομαι την επόμενη ταινία μου, αισθάνομαι ότι θα είναι πάλι σαν να ξεκινάω από την αρχή. Δεν ξέρω ακριβώς πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Σίγουρα, όμως, τα φεστιβάλ βοηθούν, ιδιαίτερα τους πιο ιδιοσυγκρασιακούς καλλιτέχνες.
Το πέρασμα στη μεγάλου μήκους φόρμα ανοίγει έναν νέο κύκλο στην κινηματογραφική σας πορεία. Σε ποιο στάδιο βρίσκεστε αυτή τη στιγμή; Υπάρχει κάποιο νέο πρότζεκτ ή σενάριο που ετοιμάζετε;
Έχω κάποια σενάρια που είχα ξεκινήσει ήδη από παλιότερα και σιγά σιγά αρχίζω να τα ξανασκέφτομαι. Προς το παρόν, όμως, κοιτάζω λίγο ακόμη πίσω. Ήταν μια αρκετά δύσκολη ταινία, οπότε έπαθα ένα σχετικό burnout.
Αυτή την περίοδο απολαμβάνω όλο αυτό που γίνεται με τα φεστιβάλ, αλλά και τη διαδικασία της διανομής και της προώθησης, που επίσης απαιτεί πάρα πολλή δουλειά και παρουσία. Άλλωστε, η ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει και στις ελληνικές αίθουσες στα τέλη Ιανουαρίου ή στις αρχές Φεβρουαρίου.
Οπότε δεν έχω πέσει ακόμη με τα μούτρα στο επόμενο πρότζεκτ. Νομίζω ότι μετά τον Φεβρουάριο θα καθίσω λίγο να σκεφτώ ουσιαστικά το επόμενο βήμα μου: τι θέλω να κάνω, πώς θέλω να το κάνω, τι έχω μάθει μέσα από αυτή τη διαδικασία και πώς θα ήθελα να κάνω τα πράγματα από εδώ και πέρα. Θα ήθελα να αφιερώσω λίγο χρόνο σε αυτές τις σκέψεις πριν ξεκινήσω κάτι καινούργιο.
Τιτανικός Ωκεανός / Titanic Ocean
Με φόντο μια σχολή στην Ιαπωνία, όπου έφηβες εκπαιδεύονται για να γίνουν επαγγελματίες γοργόνες, ο «Τιτανικός Ωκεανός» αφηγείται μια ιστορία ενηλικίωσης για τον πρώτο έρωτα, την επιθυμία και την αναζήτηση προσωπικής ταυτότητας. Στον ονειρικό, ποπ κόσμο της ταινίας, η απαιτητική καθημερινότητα της εκπαίδευσης συναντά τη φαντασία και τον μύθο, καθώς οι νεαρές ηρωίδες δοκιμάζουν τα όριά τους και εξερευνούν ποιες θέλουν να γίνουν.
Οι προβολές στο 67ο Φεστιβάλ
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026 | 17:00
Ολύμπιον – Πλατεία Αριστοτέλους
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026 | 15:45
Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης – Αποθήκη 1, Λιμάνι
Ταυτότητα ταινίας
Τιτανικός Ωκεανός / Titanic Ocean
- Έτος παραγωγής: 2026
- Διάρκεια: 130 λεπτά
- Γλώσσα: Ιαπωνικά
- Σενάριο – Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη
- Πρωταγωνιστούν: Arisa Sasaki, Melina Mardini, Haruna Matsui, Kotone Hanase, Hanna Muro, Riku Nakamura, Aki Kigoshi, Sei Matobu, Masahiro Higashide.
Παραγωγοί: Μαρία Δρανδάκη, Nina Frese, Radu Stancu, Luisa Romeo, Keisuke Konishi, Hiroto Ogi.
Συμπαραγωγοί: Κυβέλη Short, Ioana Lascăr, Ανδρέας Γεωργιάδης.
Executive Producers: Emily Morgan, Amy Gardner, Dana Høegh, Στέλιος Καμμίτσης, Emilie Georges, Sata Cissokho, Alexandre Moreau, Mathieu Delaunay.
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Raphaël Vandenbussche.
Μοντάζ: Λίβια Νερουτσοπούλου, Vincent Tricon, Julie Wuillai.
Σκηνικά (Production Design): Sebastian Vogler.
Πρωτότυπη Μουσική: Patricia Ferragud.
Cover Songs: Kid Moxie.
Σχεδιασμός Ήχου, Re-recording Mixing & Music Editing: Marius Leftărache.
Color Grading: Claudiu Doagă.
Casting Director: Mai Sugiyama.
Ηχοληψία: Liviu Lupșa CAS.
Σχεδιασμός Μακιγιάζ: Bianca Simion.
Σχεδιασμός Κομμώσεων: George Negrișan.
Κοστούμια: Azuna Saito.
Line Producer: Λήδα Μπουζούκου.
Α΄ Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Μπαρμπατσάλου.
Συμπληρωματικό Μοντάζ: Andreea Nedelcu.
VFX Supervisors: Thomas Loeder, Ramón Cervera.
VFX AI Artist: Νίκος Σταμπουλόπουλος.
Music Supervisor: Thibault Deboaisne (Sound Division).
Παραγωγή και συμπαραγωγή
Μια παραγωγή της Homemade Films, σε συμπαραγωγή με τις:
Wunderlust, deFilm, Frida Films, Happinet Phantom Studios, Mam Film, Bayerischer Rundfunk, ERT S.A., Vodafone TV και Onassis Culture.
Σε συνεργασία με τις:
Quiddity, Finite Films, Felony, Arte και Avanpost Media.
Με την υποστήριξη των:
Eurimages, Romanian Film Centre, FFA, Film- und Medienstiftung NRW, Aide aux Cinémas du Monde – Centre National du Cinéma et de l’Image Animée – Institut Français, Région Île-de-France / Paris Région, CNC και GFC – French-Greek Co-Production Fund, Romanian Government – Office for Films and Investments in Culture, Media Investment Communication, Institut Català de les Empreses Culturals – Generalitat de Catalunya, Creative Europe – MEDIA Programme of the European Union και Romanian Television.
Με τη χρηματοδότηση των:
Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου Οπτικοακουστικών Μέσων & Δημιουργίας (ΕΚΚΟΜΕΔ), Instituto de la Cinematografía, Ministerio de Cultura, Gobierno de España και Torino Film Lab, με την υποστήριξη του Creative Europe MEDIA Programme of the European Union.
Διεθνείς Πωλήσεις: Paradise City Sales.
Διανομή στην Ελλάδα: Amorsa Entertainment.
Κινηματογραφική κυκλοφορία: Χειμώνας 2027.
