Ειδικά σήμερα, ας πάμε λίγο πίσω…
Το σύνορο, εκείνη τη μέρα, ήταν δυο κλούβες της αστυνομίας που είχαν κλείσει κάθετα την παραλιακή λεωφόρο. Δυο κλούβες που χώριζαν δύο κόσμους. Δύο κόσμους που, αν και δεν απείχαν παρά ελάχιστα μόνο μέτρα, μοιάζουν να είναι έτη φωτός μακριά ο ένας από τον άλλο. Από τη μια κάποιες δεκάδες άνθρωποι με κοστούμια, αγέλαστοι και εμφανώς αγχωμένοι. Από την άλλη χιλιάδες λαού, διαφορετικοί μεταξύ τους, με ένα αριστοφανικό μειδίαμα ο καθένας στο πρόσωπό του.
Αυτοί ήταν οι δύο κόσμοι που έστω και για λίγο αναμετρήθηκαν ανήμερα της επετείου της 28ης Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη. Εκείνο το πρωί κέρδισαν οι χιλιάδες. Ήταν μια νίκη, όχι βέβαια γιατί άλλαξε κάτι, αλλά γιατί, τον καιρό της αφόρητης μιζέριας και της κατάθλιψης, όσοι βρεθήκαμε εκεί φύγαμε μ’ ένα χαμόγελο που έκανε εκείνη την ημέρα ακόμα πιο ηλιόλουστη.
Η απέναντι μεριά όμως δεν έχει συνηθίσει να χάνει. Ίσως να μην την ενοχλεί τόσο η ήττα όσο το στραπατσάρισμα της δημόσιας εικόνας τους. Έτσι, σχεδόν δύο μήνες αργότερα, και συγκεκριμένα ανήμερα της επετείου του Πολυτεχνείου, η εισαγγελέας της Θεσσαλονίκης διέταξε να ξεκινήσει ερεύνα για τα συμβάντα εκείνης της ημέρας. Δεκαεφτά άνθρωποι κληρώθηκαν από τις διωκτικές Αρχές να παίξουν το ρόλο του υποκινητή και πλέον διώκονται με μια αστεία δικογραφία, που μόνο στα δημοκρατικά καθεστώτα τύπου Ελλάδας μπορεί κανείς να συναντήσει.
Γι’ αυτό το ερώτημα τίθεται αμείλικτο: «Which side are you on?»
