Editorial

Πολύς ο λόγος για το «όχι» αυτές τις μέρες — πολύς ο λόγος και για το «ναι». Διάλεξε ένα από τα δύο και ζήσε μ' αυτό. Ζήσε με την καθαρή επιλογή σου.
Όμως μη μείνεις στο «μη», στο «δεν ξέρω», στο «ίσως», στο «μπορεί». «Ναι» ή «όχι». Είναι ξεκάθαρο. Και δε μιλάμε για μανιχαϊσμό εδώ, μιλάμε για στάση ζωής: το μοναδικό lifestyle που έχει αξία.
Κάναμε κι εμείς (κι εμείς: το έχουν κάνει κι άλλοι) το λάθος να πιστέψουμε σε μια μετριότητα, σε κάτι που κάποιοι μάς πούλησαν σαν ιδανικό. (Κι εμείς το αγοράσαμε: ήταν φτηνό, και ήταν και εύκολο). Ναι, από εκεί ξεκινάει το κακό, που ξεπέσαμε τόσο και αποδεχτήκαμε την καταναλωτική διαστροφή της αγοράς και της πώλησης των ιδεωδών. Δε σου φταίει κανείς, εσύ κι εγώ κι εκείνος και άμα και ίσως και τζίντζι-μίντζι-χοντζιριά που λέει κι ο Άσιμος.
Και καθώς Μπιενάλε, Δημήτρια, Φεστιβάλ Κινηματογράφου, εκθέσεις κόντρα στις εκθέσεις και πάρτι κόντρα στα πάρτι ξεκινάνε και τελειώνουνε στη μικρή μας (απελευθερωμένη;) πόλη, κάποιοι άνθρωποι σπάνε τις κλειδαριές και δημιουργούν τη δική τους μικρή κοινωνία.
Εικοσιπέντε άνθρωποι, εδώ, δίπλα σου, προσπαθούν να ξαναρχίσουν τη ζωή τους μέσα σ' ένα κτίριο-φάντασμα.
Είναι καθαρή η συνείδηση σου, φίλε μου; Ναι ή όχι; Αλλά ξεκάθαρα – μη μείνεις στο «μη», στο «δεν ξέρω», στο «ίσως», στο «μπορεί».
Ναι; Ή όχι;