Πίσω από το νέο Φεστιβάλ Λαϊκόν βρίσκονται ο Κάπελας και ο Holly Rabbit, δύο άνθρωποι που θέλουν να ανοίξουν μια διαφορετική συζήτηση γύρω από το σινεμά. Μια συζήτηση που δεν ξεκινά από τις λίστες των κριτικών, τα βραβεία και τις θεωρητικές αναλύσεις, αλλά από τη μνήμη, το συναίσθημα και τη σχέση του κοινού με τις ταινίες.
Η πρώτη δημόσια παρουσίαση του εγχειρήματος θα γίνει στις 13 Ιουνίου στο Θέατρο Κήπου, μέσα από δύο προβολές που λειτουργούν ως προάγγελος του τριήμερου φεστιβάλ που προγραμματίζεται για τον Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη.
«Ο κινηματογράφος για εμάς είναι μια λαϊκή τέχνη. Δεν είναι ένα δυσνόητο μέσο. Είναι αγκαλιά και συνύπαρξη», λένε οι δύο δημιουργοί, περιγράφοντας τη φιλοσοφία πίσω από το Φεστιβάλ Λαϊκόν.
Το ενδιαφέρον τους δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά σε ταινίες που αναγνωρίστηκαν από θεσμούς ή κριτικούς. Αντίθετα, στρέφεται σε εκείνα τα έργα που συνδέθηκαν με τη ζωή των ανθρώπων και έγιναν μέρος της καθημερινής τους κουλτούρας.
«Θέλουμε να προβάλλουμε ταινίες που μας καθόρισαν σαν προσωπικότητες. Ταινίες που θα μας θυμίσουν την παιδική μας ηλικία και την εφηβεία μας. Ταινίες που θα σε κάνουν να πεις: “Αυτήν την έβλεπε ο πατέρας μου”, “μ’ αυτήν είχε κόλλημα η μάνα μου” ή “αυτήν την είχαμε λιώσει με τον κολλητό”.»
Μέσα από αυτή τη λογική, το Φεστιβάλ Λαϊκόν επιχειρεί να αναδείξει μια κινηματογραφική κληρονομιά που συχνά έμεινε στο περιθώριο της επίσημης ιστορίας του σινεμά, αλλά παρέμεινε ζωντανή στις αναμνήσεις του κοινού.
«Είναι ταινίες για τις οποίες δεν ντρεπόμαστε. Και είναι ταινίες που δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε πρώτοι το βαρύγδουπο νόημά τους για να τις αγαπήσουμε.»
Η πρώτη βραδιά στο Θέατρο Κήπου θα περιλαμβάνει τις προβολές των ταινιών «Ένας Αλλά Λύκος» και «Ήταν Άξιος», με τον σκηνοθέτη Όμηρο Ευστρατιάδη να δίνει το παρών και να προλογίζει την προβολή της ταινίας του.
Για τους δημιουργούς, όμως, αυτή είναι μόνο η αρχή.
«Ξεκινάμε με την πρώτη μας προσπάθεια. Μένουμε σε επαφή για τις επόμενες ανακοινώσεις. Καλή μας θέαση.»
Και κάπως έτσι, ένα νέο κινηματογραφικό φεστιβάλ ετοιμάζεται να δώσει χώρο σε ταινίες που δεν έμειναν στην ιστορία επειδή τις επέλεξαν οι ειδικοί, αλλά επειδή τις κράτησε ζωντανές η αγάπη του κόσμου.
