γράφει η Χρύσα Πλιάκου
Όταν δεν έχεις που να πας, το χωριό είναι αυτό που σε σώζει πάντα. Είναι σαν εκείνο το εξοχικό που ονειρεύεσαι -κοντά σε βουνό συνήθως με πολύ πράσινο και ησυχία- αλλά καμιά φορά μπορεί να είναι και δίπλα στην θάλασσα.
Τα δικά μου χωριά και τα δύο κοιτάνε βουνό και μπορεί η θάλασσα να είναι σε απόσταση μιας ώρας, αλλά είμαι από τις τυχερές που έχω ακόμη στην ζωή την γιαγιά μου και τον παππού μου και κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί με φροντίζουν και με το παραπάνω. Σαν να μην μεγάλωσα ποτέ. Σαν να είμαι ακόμη εκείνο το παιδί που έφτανε στο χωριό και ήξερε πως, για λίγες μέρες, όλα ήταν όπως έπρεπε.
Το καλοκαίρι έχει ζέστη στο χωριό. Αλλά όταν πέφτει το βράδυ, έρχεται εκείνη η δροσιά που δεν συγκρίνεται με κανένα κλιματιστικό. Ανοίγεις το παράθυρο, αφήνεις το ελαφρύ αεράκι να μπει στο δωμάτιο και ξαφνικά νιώθεις πως δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο.
Και το πρωί, όταν ξυπνάω, η γιαγιά μου είναι εκεί. Έτοιμη να με φροντίσει, όπως μόνο εκείνη ξέρει. Είναι χρυσοχέρα και η καλύτερη μαγείρισσα που έχω γνωρίσει. Υπήρξε και ιδιοκτήτρια ταβέρνας, οπότε καταλαβαίνετε, ό,τι κι αν ζητήσω, θα το φτιάξει με μεράκι, αγάπη και φυσικά μπόλικο λάδι και μπαχαρικά!
Μου έφτιαξε γεμιστά με κιμά και ποτέ ορφανά, μου έψησε κέικ, βανίλια που μοσχοβολούσε το σπίτι και μου γέμισε ένα ταψί σύκα από την συκιά τους για να έχω να τρώω μια εβδομάδα. Και όποτε πάω να τους δω, δεν φεύγω ποτέ με άδεια χέρια.
Και κάπου ανάμεσα στα τάπερ, στα σύκα, στα σπιτικά γλυκά και στις αγκαλιές συνειδητοποιώ πως ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο όμορφο κομμάτι του χωριού. Όχι μόνο η ησυχία, η φύση ή η δροσιά. Είναι οι άνθρωποί του. Είναι εκείνοι που σε περιμένουν. Εκείνοι που, όσο κι αν μεγαλώσεις, συνεχίζουν να σε βλέπουν σαν το παιδί που ήσουν και ίσως ακόμη να κρύβεις μέσα σου.
Κάθε φορά που θα πηγαίνω στο χωριό, θα είναι πάντα για να ηρεμήσω και να ξυπνήσει το παιδί μέσα μου, να θυμηθώ τα παιδικά χρόνια, τα παιχνίδια στο χωριό και την ανεμελιά της νιότης. Που, κακά τα ψέματα ποιος δεν θα ήθελε λίγη από εκείνη την ανεμελιά πίσω;
Και ίσως γι’ αυτό, όσοι έχουμε χωριό, ξέρουμε. Ξέρουμε πως όσο μεγαλώνουμε, πάντα θα υπάρχει ένα μέρος που θα μας κάνει να νιώθουμε ξανά παιδιά.
