Μεταφυσική Δραστηριότητα 4/ Paranormal Activity 4 (2012)
Σκηνοθεσία: Ζουστ και Άριελ Σούλμαν
Πρωταγωνιστούν: Κάθριν Νιούτον, Κέιτι Φέδερστον, Στίβεν Ντάναμ
Έχετε δοκιμάσει ποτέ να αφηγηθείτε παραμύθι σε μικρό παιδί, για να κοιμηθεί; Αν ναι, θυμάστε τα σημεία
εκείνα, που δεν ξέρετε πως να προχωρήσετε την ιστορία και προσθέτετε πράγματα, χωρίς να βγάζουν απαραίτητα νόημα, προκειμένου να κερδίσετε χρόνο για να σκαρφιστείτε κάτι; Ε, η δημιουργική ομάδα πίσω από την επιτυχημένη σειρά τρόμου φαίνεται να βρίσκεται σε αντίστοιχη φάση.
Δίχως να προωθεί ουσιαστικά τον μύθο της σειράς και δίχως νέες (ή τουλάχιστον αποτελεσματικές) τακτικές εκφοβισμού του διψασμένου για τρομάρες θεατή, το Paranormal Activity 4 φαντάζει σαν υπόθεση ρουτίνας για τους εμπλεκόμενους και μαρτυρά πως το franchise παρουσιάζει σημάδια κόπωσης.
Τα Γυρίσματα της Ζωής/Trouble with the Curve (2012)
Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Λόρεντζ Πρωταγωνιστούν: Κλιντ Ίστγουντ, Έιμι Άνταμς, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ
Μοιράζοντας την ταινία ανάμεσα στην προβληματική σχέση πατέρα – κόρης, στο ανάλαφρο ρομάντζο και στον ιδεολογικό αντίποδα του Moneyball, ο Ρόμπερτ Λόρεντζ κατορθώνει να βρει τις ισορροπίες, ακολουθώντας την βασική αρετή του «πνευματικού» του πατέρα: το μέτρο. Και ο «πνευματικός» του πατέρας του έκανε την χάρη να ευλογήσει το έργο με την παρουσία του, καθιστώντας το κομμάτι μιας ευρύτερης σειράς ταινιών προσωπικής αναθεώρησης, ενός ψηφιδωτού έργου τέχνης, που ελπίζουμε πως θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια. Για όσο αντέχει ο θείος Κλιντ. Που, ευτυχώς για όλους μας, έχει γερή κράση.
Επτά Ψυχοπαθείς/Seven Psycopaths
Σκηνοθεσία: Μάρτιν Μακ Ντόνα
Πρωταγωνιστούν: Κόλιν Φάρελ, Κρίστοφερ Γουώκεν,Σαμ Ρόκγουελ, Τομ Γουέιτς
Ο δημιουργός του «σκατόψυχου» In Bruges αντλεί έμπνευση από την απουσία της έμπνευσης και κάνει μια δεύτερη ταινία για την αδυναμία του να κάνει δεύτερη ταινία. Ευρηματική ανά στιγμές, με μπόλικο γέλιο κι ανέλπιστο gore αλλά κάπου ανάμεσα στην αυτο-αναφορά, στα βέλη κατά του Χόλλυγουντ, στην χαρά (και την κατάρα) της δημιουργίας και στο παιχνίδι με τα είδη η μπάλα χάνεται και το τελικό αποτέλεσμα κινείται στα όρια της εσωστρέφειας.
Τιμή και δόξα όμως στον Μακ Ντόνα, που δίνει (επιτέλους) στον Κρίστοφερ Γουώκεν ένα ρόλο της προκοπής.
Killer’s Kiss (1955)
Σκηνοθεσία: Στάνλει Κιούμπρικ
Πρωταγωνιστούν: Φρανκ Σιλβέρα, Αϊριν Κέιν, Τζέιμι Σμιθ
Αν εκείνες οι ταινίες που ακολούθησαν κι έκαναν το όνομα του Κιούμπρικ προσευχή στα χείλη εκατομμυρίων σινεφίλ είναι σουίτες, το γυρισμένο με πενιχρά μέσα Killer’s Kiss είναι τζαζ αυτοσχεδιασμός. Προϊόν ενός ταλέντου ανεπανάληπτου, που έχει αφεθεί ελεύθερο να δοκιμάσει πράγματα, ξεκινώντας να σκαρώνει μια κινηματογραφική μελωδία από τρικ με οδηγό το ένστικτό του (και
μόνο) και καταλήγοντας σε ένα γοητευτικό, ασύγχρονο αποτέλεσμα.
Στην πορεία εντάσσει αφήγηση μέσα στην αφήγηση – σε αγαπάμε όσο δεν πάει, αλλά άρπα την κύριε Νόλαν -, γυρίζει μια νευρώδη σκηνή πυγμαχίας που εμφανώς έδωσε ιδέες στον Μάρτυ για το «Οργισμένο Είδωλό» του – κι αυτός κι ο Κιούμπρικ όμως χρωστούν το κατιτίς του στον Ρόμπερτ Γουάιζ του The Set–Up – και παραδίδει το μοναδικό happy end της καριέρας του.
Το φινάλε του Killer’s Kiss εξαιρουμένου, το πλησιέστερο που έχει να επιδείξει σε ευτυχή κατάληξη η φιλμογραφία του είναι ο γλυκόπικρος συμβιβασμός του Eyes Wide Shut, που κατά σατανική σύμπτωση (;) συμπίπτει με την επιστροφή του στα σαγηνευτικά νεοϋορκέζικα σοκάκια.
