H Χαλκιδική θα είναι πάντα το ομορφότερο μέρος για τις καλοκαιρινές σου διακοπές – από άποψη φύσης, παραλιών και φυσικού πλούτου. Φαίνεται όμως πως δεν είναι πλέον τόσο πολύ όσο ήταν κάποτε, το απόλυτο καλοκαιρινό καταφύγιο των Ελλήνων, ένας τόπος που συνδύαζε την ομορφιά με την οικειότητα.
Τα τελευταία χρόνια, οι εικόνες με απλωμένες πετσέτες από τις έξι το πρωί ξένων τουριστών που δεν γνωρίζουν από όρια, οι υπερκορεσμένες παραλίες και φυσικά τα φουσκωμένα μενού, δεν παραπέμπουν πια στο γνώριμο καλοκαίρι που ήξερε και αγαπούσε ο Έλληνας. Αντίθετα, παρατηρείται μια άτυπη “έξοδος” των ντόπιων επισκεπτών, που επιλέγουν πλέον άλλες περιοχές, ακόμη και νησιά, για να αποφύγουν την τουριστική συμφόρηση και την αλλοίωση της ταυτότητας του τόπου.
Η ελληνική παρουσία μοιάζει πιο αδύναμη από ποτέ. Σε πολλές παραλίες, το ελληνικό στοιχείο είναι σχεδόν ανύπαρκτο, με τους ξένους τουρίστες να κυριαρχούν όχι μόνο αριθμητικά, αλλά και πολιτισμικά.
Οι μουσικές, οι συνήθειες, ακόμα και η αισθητική των beach bars έχουν προσαρμοστεί στις απαιτήσεις και το lifestyle των τουριστών που προέρχονται κυρίως από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Η Χαλκιδική μοιάζει να απευθύνεται πλέον αποκλειστικά σε αυτούς, με τους Έλληνες να αισθάνονται “ξένοι στον τόπο τους” όπως χαρακτηριστικά μας είπαν.
Σε ρεπορτάζ μας, συναντήσαμε δύο επιχειρηματίες που διατηρούν καταλύματα στο πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, οι οποίοι μάς εξομολογήθηκαν πως σκέφτονται σοβαρά να πουλήσουν τις επιχειρήσεις τους. “Δεν είναι πια η Χαλκιδική που αγαπήσαμε” μας είπε ο ένας. “Το περιβάλλον έχει αλλάξει τόσο πολύ, που δεν αντέχω να το διαχειρίζομαι άλλο.” Η σημερινή τουριστική κουλτούρα, όπως λένε, είναι ξένη προς τις αξίες που είχαν όταν ξεκινούσαν. Αντί για φιλοξενία και αυθεντικότητα, κυριαρχούν πλέον η μαζικότητα, η φασαρία και μια γενικότερη αίσθηση παρακμής. Και κάπως έτσι, η Χαλκιδική ίσως να χάνει κάτι περισσότερο από την ελληνική της πελατεία: χάνει τον χαρακτήρα της. Είναι σίγουρα όμως στο χέρι των τοπικών αρχών να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.
