Περιμένοντας στο ταμείο του σούπερ μάρκετ κοιτούσα ασυναίσθητα καμιά δεκαπενταριά βαλίτσες που ήταν στοιβαγμένες πριν την έξοδο. Χωρίς να το σκεφτώ γύρισα αυτόματα στον ταμία και του είπα πως κάποιος ξέχασε τις βαλίτσες του. Για κάποιο λόγο που μόνο αυτός ξέρει με κοίταξε λες και ξεστόμισα την μεγαλύτερη βλακεία του κόσμου. Εγώ να βοηθήσω ήθελα. Βγήκα έξω να πάρω καθαρό αέρα και να ξαναποχτήσω την χαμένη μου αυτοπεποίθηση. Μα να με κοιτάξει έτσι; Σήκωσα τα χέρια μου σαν άλλος Κωνσταντάρας και προσπάθησα να πάρω μια τζούρα καθαρό αέρα. Εκείνη την ώρα, όμως, πέρασε ένα αρχαίο στρατιωτικό όχημα που έσκασε η εξάτμιση του και αντί καθαρού αέρα κατάπια μια βομβά νέφους. Μόλις την κατάπια, θυμήθηκα τις βαλίτσες και πως κι εγώ ήθελα να πάω κάπου, αλλά δεν θυμόμουν που. Ανέβηκα στη μηχανή μου, έβαλα μπρος και κυνήγησα το αρχαίο στρατιωτικό όχημα. Γιατί ήμουν πεπεισμένος πως αν ξανασκάσει η εξάτμιση και κατά συνέπεια ξανακαταπιώ μια βόμβα νέφους, θα θυμηθώ που ήθελα να πάω. Κι έτσι κι έγινε.
Αφού θυμήθηκα που ήθελα να πάω, μπήκα να κλείσω εισιτήρια.
Θυμήθηκα λοιπόν και έκλεισα εισιτήρια για τον ζωολογικό κήπο που έχει επιμεληθεί ο Πέδρο Αλμοδόβαρ στην Κόρδοβα της Ισπανίας. Ήθελα να ετοιμάσω βαλίτσα, αλλά θυμήθηκα τον ταμία και έφτιαξα μια τσάντα που μπαίνει στην πλάτη. Aπό αυτές τις τσάντες που τον μόνο που δεν ενοχλούν είναι τον μοναχικό οδηγό μοτοσυκλέτας που τις φοράει. Όλους τους άλλους, τους ενοχλούν. Έφτασα στην έκθεση.
Μπήκα με μεγάλη περιέργεια στον ζωολογικό κήπο του Πέδρο. Ήταν εκατοντάδες άδεια κλουβιά που για επένδυση είχαν πολύχρωμα πλακάκια. Τα κλουβιά ήταν πολύ όμορφα, αλλά άδεια. Δεν μπορούσα να καταλάβω. Πήρα τον δρόμο του γυρισμού.
Πολλά χιλιάδες πόδια πάνω απ΄ όλα τα πολύχρωμα κλουβιά έβγαλα να διαβάσω το περιοδικό στο οποίο είχα διαβάσει για την έκθεση στην Κόρδοβα. Πουθενά δεν έγραφε πως θα υπάρχουν ζώα. Πουθενά δεν έγραφε καν την λέξη ζωολογικός. Το μόνο που έγραφε ήταν <<Χρωματοπλακικός κήπος, μια έκθεση του Πέδρο Αλμοδόβαρ>>. Γιατί είχα θεωρήσει δεδομένο πως η λέξη κήπος συνδυάζεται με την λέξη ζωολογικός; Και γιατί περίμενα να δω ζώα μέσα στα κλουβιά; Τι περίμενα να δω, γενικά. Μήπως σαν άλλος φασαίος, χωρίς καν να διαβάσω περί τίνος πρόκειται η έκθεση, έκλεισα εισιτήρια; Γύρισα σπίτι.
Μέσα στην πολύχρωμη Αλμοδοβαρική κουζίνα μου έχω απλώσει πόδια στο σκαμπό και κοιτάζω φωτογραφίες από το ταξίδι. Χτυπάει το κουδούνι. Το παιδί από το σούπερ μαρκετ μου έφερε τα ψώνια. Κλείνω την πόρτα. Μπαίνω στο ινσταγρκαμ. Μια σελίδα έχει γκιβαγουεϊ ταξίδι με το σκουπιδιάρικο από τους Τενενμπάουμς. Ή τουλάχιστον έτσι διάβασα στα γρηγορά.
Ταγκάρω δυο φίλους μου και περιμένω. Μέσα στις σακουλές του σούπερ μαρκετ υπάρχει ένα έντυπο με κάποιο διαγωνισμό για μια συλλογή από βαλίτσες. Κάπου τις έχω ξαναδεί.
