Το νέο ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Βρακά, με τίτλο «Πατήσια», επιχειρεί να καταγράψει μια από τις πιο ιδιαίτερες και πολυσυλλεκτικές γειτονιές της Αθήνας. Με ανθρωποκεντρική ματιά, η κάμερα περιπλανιέται στους δρόμους της περιοχής, κάνει στάσεις σε πλατείες, μικρομάγαζα και πολυκατοικίες, ακούγοντας τις ιστορίες των κατοίκων. Μέσα από διαφορετικές φωνές, εικόνες και καθημερινές στιγμές, το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει μια περιοχή που αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου, αλλά συνεχίζει να διατηρεί τη δική της ατμόσφαιρα και ταυτότητα.
Ο Δημήτρης Βρακάς εξηγεί πως η ανάγκη να δημιουργήσει αυτό το ντοκιμαντέρ γεννήθηκε από τη σχέση που ανέπτυξε με τη γειτονιά τα τελευταία χρόνια. «Ο λόγος που ξεκίνησα το ντοκιμαντέρ ήταν γιατί ήθελα να καταγράψω μια γειτονιά που αγάπησα και μου άρεσε να ζω. Σε δέκα χρόνια τα Πατήσια θα είναι διαφορετικά και ήθελα να έχω αυτό το ντοκουμέντο από το καλοκαίρι του 2025. Τα νεοκλασικά κτίρια, τα μικρομάγαζα, οι πλατείες, οι παλιοί Αθηναίοι που ζουν ακόμη εκεί, οι κοινότητες των μεταναστών. Ήθελα να ακούσω ιστορίες ανθρώπων και να καταγράψω την αίσθηση μιας γειτονιάς που αντέχει στον χρόνο».
Όπως λέει, αυτό που τον γοητεύει περισσότερο στα Πατήσια είναι ότι, παρά τις αλλαγές, η περιοχή συνεχίζει να έχει μια πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα.
«Είναι από τις γειτονιές που η ταυτότητά τους δεν αλλάζει εύκολα. Όσο κι αν αλλάζουν οι κάτοικοι και τα μαγαζιά, έχει τόσο δυνατή προσωπικότητα σαν περιοχή που δεν επηρεάζεται εύκολα η αύρα της. Αυτό πάντα με γοητεύει, όταν ένα μέρος, μια πόλη ή μια γειτονιά διατηρεί την ατμόσφαιρα και τον χαρακτήρα της και σε εμπνέει να τη σκεφτείς όπως ήταν παλιότερα χωρίς να την έχεις ζήσει».
Παρότι έχει συνδέσει το όνομά του με τη Θεσσαλονίκη, ο ίδιος παραδέχεται ότι ίσως τελικά ήταν πιο εύκολο να παρατηρήσει κινηματογραφικά μια πόλη που δεν ήταν δική του από την αρχή.
«Η αλήθεια είναι ότι το 2012 γύρισα ένα ντοκιμαντέρ για την πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη, που λέγεται “Πρωί”. Τώρα, αν μου ζητούσες να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για την Κάτω Τούμπα όπου μεγάλωσα, θα δυσκολευόμουν. Μου είναι όλα τόσο οικεία εκεί και τίποτα δεν με ξαφνιάζει. Όταν μετακόμισα στα Κάτω Πατήσια είχα την περιέργεια του τουρίστα. Όλα μου φαίνονταν καινούργια. Περιπλανιόμουν στους δρόμους και διαπίστωνα πόσο συμπεριληπτική είναι αυτή η περιοχή, ένα μωσαϊκό από ανθρώπους διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων και εθνικοτήτων».
Στα ντοκιμαντέρ του, πάντως, εκείνο που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι οι άνθρωποι και οι μικρές καθημερινές ιστορίες τους.
«Στα ντοκιμαντέρ με ελκύουν οι αφηγήσεις των ανθρώπων που έχουν να πουν μια ιστορία. Ωστόσο με γοητεύουν και οι σιωπηλοί ήρωες της καθημερινότητας, που στο πρόσωπό τους βλέπεις μια απλότητα και καλοσύνη».
Όσο για τις πιο δυνατές εμπειρίες που έχει ζήσει μέσα από τη δουλειά του, ξεχωρίζει δύο ντοκιμαντέρ που τον έφεραν κοντά σε διαφορετικούς κόσμους.
«Οι πιο δυνατές εμπειρίες μου ήταν όταν γύρισα τα ντοκιμαντέρ “Μαδαγασκάρη: Ένα ταξίδι στον χρόνο” και “Κι εμείς οι αυτιστικοί”. Και στις δύο περιπτώσεις ένιωθα να καταγράφω έναν άλλο κόσμο, όπου οι άνθρωποι είναι πιο αγνοί και δεν έχουν κοινωνικούς ρόλους».
Την Πέμπτη 28 και Σάββατο 30 Μαΐου, ο Δημήτρης παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ «Πατήσια» στον κινηματογράφο Studio new star art.
