Στις 3 Ιουλίου 1995, ενώ το «CrazySexyCool» κυριαρχούσε στα charts και το «Waterfalls» ετοιμαζόταν να κατακτήσει την κορυφή, οι TLC κατέθεσαν αίτηση πτώχευσης με χρέη εκατομμυρίων
Το καλοκαίρι του 1995, οι TLC έμοιαζαν να έχουν κατακτήσει τα πάντα. Το «CrazySexyCool» είχε μετατρέψει τις T-Boz, Left Eye και Chilli σε παγκόσμιες σταρ, το «Creep» είχε ήδη φτάσει στο Νο 1 και το «Waterfalls» ακουγόταν παντού. Στις 8 Ιουλίου, μάλιστα, θα ξεκινούσε μια εντυπωσιακή πορεία επτά εβδομάδων στην κορυφή του Billboard Hot 100.
Μόνο που πέντε ημέρες νωρίτερα, στις 3 Ιουλίου 1995, το συγκρότημα είχε καταθέσει αίτηση προστασίας από τους πιστωτές βάσει του Chapter 11, δηλώνοντας χρέη περίπου 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Η είδηση έμοιαζε παράλογη: πώς μπορούσαν τρεις γυναίκες που πουλούσαν εκατομμύρια δίσκους να μην έχουν χρήματα;
Η απάντηση βρισκόταν στο συμβόλαιό τους. Οι TLC υποστήριζαν ότι δικαιούνταν συνολικά περίπου το 7% από κάθε πώληση άλμπουμ. Μετά τις κρατήσεις για συσκευασία, προώθηση και άλλα έξοδα, το ποσό μπορούσε να πέσει περίπου στα 60 σεντς ανά δίσκο, τα οποία έπρεπε στη συνέχεια να μοιραστούν στα τρία. Παράλληλα, έξοδα παραγωγής, βιντεοκλίπ, ταξιδιών και ηχογραφήσεων συμψηφίζονταν με τα μελλοντικά τους έσοδα.
Η πτώχευση δεν ήταν μόνο παραδοχή οικονομικής καταστροφής. Ήταν και ένας τρόπος να αμφισβητήσουν τις συμφωνίες τους με την Pebbitone και τη LaFace και να διεκδικήσουν καλύτερους όρους. Έπειτα από μήνες δικαστικής διαμάχης, πέτυχαν νέο συμβόλαιο, με το ποσοστό των δικαιωμάτων τους να αυξάνεται από 7% σε 18%, αν και μεγάλο μέρος της προκαταβολής που έλαβαν παρέμενε επιστρεπτέο μέσω μελλοντικών πωλήσεων.
Οι TLC έγιναν έτσι το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα μιας σκληρής αλήθειας της μουσικής βιομηχανίας: μπορεί να είσαι Νο 1, να πουλάς εκατομμύρια και παρ’ όλα αυτά να είσαι σχεδόν απένταρος.
