Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συνδέονται απλώς με έναν χώρο, αλλά με ολόκληρες εποχές μιας πόλης. Για πολλές γενιές Θεσσαλονικέων, ο Λάκης Ράππος ήταν ένα από τα πρόσωπα που συνδέθηκαν με τη μεγάλη αγάπη για το σινεμά και τις κινηματογραφικές αίθουσες που έγιναν κομμάτι της καθημερινότητας της πόλης.
Ο θρυλικός ιδιοκτήτης κινηματογράφων έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή περισσότερων από πέντε δεκαετιών και μια ιδιαίτερη παρακαταθήκη για τον κινηματογραφικό χάρτη της Θεσσαλονίκης.
Από τα χέρια του πέρασαν περισσότεροι από 25 κινηματογράφοι, ανάμεσά τους μερικές από τις αίθουσες που έχουν αφήσει το δικό τους αποτύπωμα στην πόλη: τα θερινά Απόλλων και Νάταλι, το Cine Βακούρα, ο Φαργκάνης και το Μακεδονικόν.
Για τους σινεφίλ, τα ονόματα αυτά δεν είναι απλώς αίθουσες. Είναι καλοκαιρινά βράδια, αφίσες, φώτα που χαμήλωναν λίγο πριν αρχίσει η προβολή και εκείνη η γνώριμη αίσθηση της αναμονής μπροστά στη μεγάλη οθόνη.
Ένας άνθρωπος που επέμενε όταν οι αίθουσες έκλειναν
Η σχέση του Λάκη Ράππου με τον κινηματογράφο κράτησε για περισσότερα από 50 χρόνια. Και, όπως αποτυπώνεται στο μήνυμα του Κώστα Μπακιρτζή, ανθρώπου που συνδέθηκε οικογενειακά μαζί του και είχε την ευθύνη λειτουργίας του θερινού Απόλλωνα, δεν ήταν μια εύκολη διαδρομή.
Οι κινηματογραφικές αίθουσες περνούσαν σταδιακά δύσκολες εποχές, η μία μετά την άλλη έκλειναν και μαζί τους έμοιαζε να χάνεται ένα κομμάτι από την παλιά κινηματογραφική Θεσσαλονίκη.
Εκείνος, όμως, επέμενε.
Συνέχιζε να στηρίζει τις αίθουσες και να πιστεύει πως θα έρθουν καλύτερες μέρες. Μια επιμονή που, τελικά, κράτησε ζωντανά ορισμένα από τα πιο χαρακτηριστικά κινηματογραφικά σημεία της πόλης.
«Η Θεσσαλονίκη θα σας ευγνωμονεί για τους κινηματογράφους που σώσατε», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κώστας Μπακιρτζής στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, σημειώνοντας πως χωρίς τη συμβολή του Ράππου αμφιβάλλει αν σήμερα θα υπήρχαν οι αίθουσες Νάταλι, Απόλλων, Βακούρα και Μακεδονικόν.
Πάνω από 25 αίθουσες και μια ολόκληρη ζωή με το σινεμά
Η ιστορία του Λάκη Ράππου είναι, με έναν τρόπο, και ιστορία των ίδιων των κινηματογράφων της Θεσσαλονίκης.
Για δεκαετίες βρισκόταν καθημερινά μέσα σε έναν κόσμο όπου η μεγάλη οθόνη, οι προβολές και οι άνθρωποι που αγαπούσαν το σινεμά αποτελούσαν μέρος της ζωής του.
Περισσότεροι από 25 κινηματογράφοι πέρασαν από τα χέρια του, μαζί με τον συνεργάτη του, τον κύριο Κοσμά, και ο καθένας άφησε τη δική του μικρή ιστορία.
Ανάμεσά τους, αίθουσες που εξακολουθούν να θυμίζουν πως το σινεμά δεν είναι μόνο ταινίες. Είναι και οι χώροι όπου αυτές οι ταινίες συναντούν το κοινό τους.
Και ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο κομμάτι της παρακαταθήκης του: ότι σε μια εποχή κατά την οποία οι κινηματογραφικές αίθουσες δοκιμάζονταν, εκείνος συνέχισε να τις αντιμετωπίζει ως ζωντανά κύτταρα της πόλης.
«Καλό σας ταξίδι, σπουδαίε κύριε Λάκη»
Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση του Κώστα Μπακιρτζή, ο οποίος τον αποχαιρέτησε όχι μόνο ως άνθρωπο του κινηματογράφου αλλά και ως μέλος της οικογένειάς του.
«Ήταν μεγάλη μου τιμή να σταθώ δίπλα σας, να δουλέψω στους κινηματογράφους σας και, τελικά, να γίνω μέλος της οικογένειάς σας», έγραψε, περιγράφοντας την αγάπη και την αφοσίωση του Ράππου στο σινεμά.
Η σύνδεσή τους είχε γίνει ακόμη πιο προσωπική, καθώς μία από τις τρεις κόρες του Λάκη Ράππου έγινε σύζυγος του Μπακιρτζή.
Έτσι, η κινηματογραφική κληρονομιά συναντήθηκε με μια οικογενειακή ιστορία που συνεχίζεται.
Για τη Θεσσαλονίκη, μένει ένας άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με δεκάδες αίθουσες και με μια εποχή κατά την οποία το σινεμά ήταν μια από τις πιο ζωντανές εξόδους της πόλης.
Και κάθε φορά που τα φώτα ενός Απόλλωνα, ενός Νάταλι, ενός Βακούρα ή ενός Μακεδονικόν ανάβουν ξανά, ένα κομμάτι εκείνης της ιστορίας παραμένει παρόν.
Ο Λάκης Ράππος έφυγε, όμως οι αίθουσες στις οποίες αφιέρωσε περισσότερες από πέντε δεκαετίες συνεχίζουν να θυμίζουν την αγάπη του για το σινεμά.
Καλό ταξίδι στον άνθρωπο που αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή στη μεγάλη οθόνη.
