Γράφει η Φανή Εμμανουήλ
Σάββατο 17 Οκτωβρίου, Θεσσαλονίκη. Σε ένα αρκετά γεμάτο WE, οι Ozric Tentacles απέδειξαν για ακόμη μία φορά γιατί, εδώ και παραπάνω από τέσσερις δεκαετίες, παραμένουν ένα από τα πιο σταθερά και αξιόπιστα ονόματα της ψυχεδελικής ροκ σκηνής.
Μια βραδιά γεμάτη ηλεκτρισμό, εκτεταμένα instrumental περάσματα και μουσικές διαδρομές που δεν βιάζονται να φτάσουν στον προορισμό τους. Οφείλουμε, μάλιστα, να δώσουμε τα εύσημα στο WE και στους τεχνικούς του χώρου, καθώς ο ήχος ήταν εξαιρετικός καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς.
Τη συναυλία άνοιξαν οι «δικοί μας» Naxatras, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ονόματα της εγχώριας ψυχεδελικής ροκ σκηνής, με μια εμφάνιση που επιβεβαίωσε την εμπειρία, τη μουσική τους συνέπεια και την ικανότητά τους να στήνουν ένα ολοκληρωμένο live. Χωρίς περιττές εντυπωσιοθηρίες, οι Naxatras έκαναν αυτό που ξέρουν καλά, ζεσταίνοντας το κοινό και υπενθυμίζοντας πως οι ελληνικές μπάντες δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από αντίστοιχα ονόματα του εξωτερικού. Συχνά, άλλωστε, έχουμε την τάση να παραβλέπουμε όσα συμβαίνουν δίπλα μας, θεωρώντας σχεδόν αυτονόητο πως το ξένο όνομα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα και η συγκεκριμένη βραδιά ήταν μια καλή υπενθύμιση να μην χάνουμε ποτέ το opening act.
Η συνύπαρξη των δύο συγκροτημάτων στο ίδιο line-up ήταν, σε κάθε περίπτωση, απολύτως εύστοχη. Μπορεί η ψυχεδελική ροκ να αποτελεί έναν όρο που χωράει πλέον τόσο διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις, ώστε συχνά να χάνει τα σαφή όριά του, όμως οι Naxatras και οι Ozric Tentacles συναντιούνται σε εκείνη την πλευρά του είδους που αντιμετωπίζει τη μουσική ως μια διαρκή εξερεύνηση. Εκεί όπου ο ρυθμός, οι επαναλήψεις, τα ηχητικά στρώματα και οι αυτοσχεδιασμοί έχουν εξίσου μεγάλη σημασία με την ίδια τη σύνθεση.
Περνώντας στους Ozric Tentacles, το setlist κινήθηκε, όπως άλλωστε περιμέναμε και από την προηγούμενη αναφορά μας στη συναυλία, κυρίως γύρω από το Erpland, τον δίσκο του 1990 που αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην πορεία τους και συνέβαλε καθοριστικά στην καθιέρωσή τους.
Φυσικά, υπήρξαν και στάσεις σε άλλα σημεία της εκτενούς δισκογραφίας τους, με το συγκρότημα να αξιοποιεί την εμπειρία και την άνεση που έχει αποκτήσει έπειτα από τόσα χρόνια στη σκηνή.
Και, ειλικρινά, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να έχει σοβαρά παράπονα. Η εμφάνιση ήταν στιβαρή, δεμένη και, κυρίως, απολαυστική. Οι Ozric Tentacles δεν χρειάζεται να αποδείξουν κάτι σε κανέναν, ούτε να καταφύγουν σε εντυπωσιασμούς για να κερδίσουν το κοινό. Γνωρίζουν πολύ καλά πώς να χτίζουν τις συνθέσεις τους, πότε να αφήνουν τον ήχο να απλωθεί και πότε να τον οδηγούν σε πιο έντονες, σχεδόν εκρηκτικές κορυφώσεις. Το αποτέλεσμα ήταν ένα live με εξαιρετική ροή, που διατηρούσε αμείωτο το ενδιαφέρον και έδινε στον κόσμο ακριβώς αυτό που είχε έρθει να ακούσει.
Το setlist ήταν γεμάτο από αγαπημένες στιγμές, με το κοινό να ανταποκρίνεται όπως θα περίμενε κανείς. Υπήρχε, βέβαια, κάτι που θα θέλαμε να ακούσουμε λίγο περισσότερο: νέο υλικό από το Harmonic Mind, τον πιο πρόσφατο δίσκο τους, με αφορμή την κυκλοφορία του οποίου πραγματοποιείται και η περιοδεία. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πώς οι νέες συνθέσεις μεταφράζονται στη σκηνή και πώς συνομιλούν με το παλαιότερο υλικό. Υποθέτουμε πως κάποια από αυτά τα κομμάτια βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία ενσωμάτωσής τους στο ζωντανό πρόγραμμα, οπότε ίσως να έχουμε την ευκαιρία να τα ακούσουμε σε μια επόμενη εμφάνιση.
Αυτό που είχαμε, πάντως, ήταν ένα συγκρότημα που, ύστερα από περισσότερα από 40 χρόνια πορείας, εξακολουθεί να ξέρει ακριβώς τι κάνει. Χωρίς να επαναπαύεται αποκλειστικά στη νοσταλγία, αλλά και χωρίς να προσπαθεί να αποδείξει πως πρέπει διαρκώς να επανεφευρίσκει τον εαυτό του, οι Ozric Tentacles παραμένουν πιστοί στη μουσική τους ταυτότητα. Και το κάνουν με μια φυσικότητα που δεν αποκτάται εύκολα. Υπάρχει μια ιδιαίτερη ικανοποίηση στο να βλέπεις μια μπάντα με τόσο μεγάλη διαδρομή να παίζει με την ίδια άνεση, την ίδια διάθεση και, κυρίως, την ίδια αγάπη για αυτό που κάνει.
Και, φυσικά, η βραδιά δεν θα μπορούσε να κλείσει χωρίς το «Sploosh!», που ανέλαβε να μας αποχαιρετήσει με τον τρόπο που του αρμόζει. Εντάξει, ακολούθησε και encore, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοούμε.
Ίσως, ωστόσο, το πιο ευχάριστο στοιχείο της βραδιάς να μην ήταν μόνο η εμφάνιση των δύο συγκροτημάτων, αλλά και η ίδια η εικόνα του WE. Το να βλέπεις ένα συγκρότημα όπως οι Ozric Tentacles, με ήχο που δεν υπήρξε ποτέ ακριβώς mainstream και με μια πορεία που εξελίχθηκε κυρίως έξω από τα μεγάλα εμπορικά κυκλώματα, να συγκεντρώνει τόσο κόσμο στη Θεσσαλονίκη είναι από μόνο του ενθαρρυντικό. Δείχνει πως υπάρχει χώρος για μουσικές που δεν ακολουθούν τις τάσεις της εποχής, που απαιτούν από τον ακροατή να αφεθεί και να ακολουθήσει τη δική τους διαδρομή.
Τέτοιες συναυλίες εξάλλου είναι που κρατούν ζωντανή τη συναυλιακή κουλτούρα και δίνουν στο κοινό την ευκαιρία να συναντήσει συγκροτήματα που, ανεξάρτητα από το πόσο μακριά βρίσκονται από το mainstream, εξακολουθούν να έχουν κάτι ουσιαστικό να προσφέρουν.
