Με αφορμή τη δολοφονία του νεαρού στη Χαλκίδα.
γράφει η Μαρία Φαρδέλλα
Άλλη μια οπαδική δολοφονία. Άλλος ένας κύκλος βίας ανοίγει. Νιώθω πως η καθημερινότητα στη Θεσσαλονίκη έχει πνιγεί στο μίσος. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται, σε ένα δικαστήριο, καταδικασμένοι δολοφόνοι να μαζεύουν πλήθος συμπαράστασης με το σύνθημα «λευτεριά στ’ αδέρφια μας».
Ποια υγιής κοινωνία μπορεί να ανέχεται να συγκαλύπτονται τραμπουκισμοί, να αγκαλιάζεται η βία, να χαϊδεύονται όσοι βρίσκονται μπροστά αλλά, ακόμα περισσότερο, όσοι κρύβονται πίσω. Εκείνοι που χρηματοδοτούν, στρατολογούν, πορώνουν, βάζουν το μαχαίρι στα χέρια παιδιών που ψάχνουν λόγο ένταξης και ύπαρξης στην κοινωνία.
Η οπαδική βία δεν είναι πια απλώς ένα ξέσπασμα πάθους. Έχει γίνει μηχανισμός εξουσίας, ένα σύστημα που εκπαιδεύει, πορώνει και καταστρέφει νέους ανθρώπους στο όνομα ενός συμβόλου, μιας σημαίας, ενός χρώματος. Παιδιά μεγαλώνουν με το δηλητήριο του μίσους να τους ποτίζει, με την ιδέα ότι η αξία τους μετριέται από το πόσο “πιστοί” είναι στην ομάδα, όχι στο ίδιο το παιχνίδι, ούτε στη ζωή.
Φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε να φορέσουμε το διακριτικό της ομάδας μας. Να κρύβουμε το κασκόλ, τη φανέλα, να κοιτάμε πίσω μας πριν πάμε στο γήπεδο ή ακόμα και τα παιδιά μας στην προπόνηση. Να σκεφτόμαστε δύο και τρεις φορές αν αξίζει να δείξουμε ποιον αγαπάμε, λες και η αγάπη για μια ομάδα είναι πρόκληση.
Η Θεσσαλονίκη είναι ένα καζάνι που βράζει. Κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι, ψάχνω απαντήσεις μέσα στον θόρυβο και τη σιωπή. Αναρωτιέμαι πότε θα αγαπήσουμε ξανά τον αθλητισμό χωρίς αίμα, χωρίς φόβο.
