Κάθε εβδομάδα ένας συγγραφέας απαντά σε 15 ερωτήσεις.
- Γιατί γράφετε;
Για να βάζω σε τάξη το μυαλό μου, να καταλαβαίνω το μέσα και το έξω μου, να επιβιώνω σε δύσκολες καταστάσεις αλλά και να απολαμβάνω περισσότερο τη ζωή.
- Τι κάνετε όταν δεν γράφετε;
Φροντίζω τη λίγων μηνών κόρη μου (αυτό από μόνο του γεμίζει τη μέρα μου), περπατάω, μαγειρεύω, διαβάζω, κουτσομπολεύω, σκρολάρω, αράζω, ό,τι κάθε άνθρωπος, δηλαδή.
- Είστε πρωτίστως αναγνώστης/τρια ή συγγραφέας;
Είναι κλισέ, το ξέρω, αλλά αν δεν διαβάζεις δεν μπορείς να γράψεις. Πρώτα λάτρεψα τη λογοτεχνία ως αναγνώστρια και μετά ξεπήδησε από μέσα μου και η ανάγκη της γραφής.
- Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
«Ο φόβος του θηλυκού», Neumann Erich
- Με ποιες προσωπικότητες της Λογοτεχνίας θα βγαίνατε για ποτό;
Αν είχα μαγικές ιδιότητες θα πήγαινα να βρω τη Σύλβια Πλαθ και τη Μαργαρίτα Καραπάνου. Θα ήθελα όμως να βγω και για χορό με τη Σώτη Τριανταφύλλου, για φαγητό με την Έρση Σωτηροπούλου και για περπάτημα με τη Ζυράννα Ζατέλη.
- Ισχύει ακόμα ο «θάνατος του συγγραφέα» στην εποχή των social media;
Τα social media είναι ένας ακόμα τρόπος να πεις ιστορίες.
- Γίνεται να βιοπορίζεσαι στην Ελλάδα μόνο από τη συγγραφή;
Δεν θα ήταν καταπληκτικό αν συνέβαινε; Σκεφτείτε οι συγγραφείς να έπαιρναν μεγάλα ποσοστά, να πληρώνονταν για τις παρουσιάσεις, για τα άρθρα ή τα διηγήματα τα οποία συχνά τους προσκαλούν να γράψουν, να υπήρχαν υποτροφίες όπου θα τους επέτρεπαν να γράψουν το βιβλίο τους ανενόχλητοι, να δημιουργούνταν δίκτυα υποστήριξης και συνεργασίας, λέσχες ανάγνωσης που να αμείβουν τον συγγραφέα για τη συμμετοχή του, ευρωπαϊκά προγράμματα που να ανοίγουν δρόμους.
- Διδάσκεται η γραφή;
Είναι σαν κάποιος να ρωτάει αν διδάσκεται η μουσική, η γλυπτική, η ζωγραφική. Όπως όλες οι μορφές τέχνης, έτσι διδάσκεται και η γραφή. Πρώτα από όλα μαθαίνεις να είσαι ένας υποψιασμένος αναγνώστης κι έπειτα ξεπατικώνεις τεχνικές και εξασκείσαι. Ειδικά αν παρακολουθείς κάποιο μάθημα σε γκρουπ, μόνο οφέλη μπορείς να αποκομίσεις με πιο σημαντικό το ότι ασκείς και δέχεσαι κριτική. Τώρα το αν έχεις ταλέντο είναι κάτι τελείως ξεχωριστό. Έχοντας παρακολουθήσει χρόνια μαθήματα με την Αμάντα Μιχαλοπούλου, έχοντας μεταπτυχιακό στη δημιουργική γραφή, και διδάσκοντας κι εγώ η ίδια δε θα μπορούσα να απαντήσω διαφορετικά.
- Ποιο θα ήταν το δικό σας «γράμμα σ’ ένα νέο ποιητή»;
Αυτό που λέω και στον εαυτό μου: Διάβαζε και γράφε συστηματικά. Πέσε με τα μούτρα σε όλα τα βιβλία, πάρε ένα μολύβι και σημείωνε ό,τι σου αρέσει. Δες πώς το έκανε ο/η συγγραφέας και μετά προσπάθησε να το κάνεις κι εσύ. Κάνε το μέχρι να βρεις τη δική σου φωνή. Όταν τη βρεις θα το ξέρεις. Για να τη βρεις όμως πρέπει να γράφεις συνέχεια. Θα γράψεις χάλια κείμενα, θα γράψεις μέτρια, θα γράψεις και καλά. Άλλες φορές θα νιώθεις περηφάνεια κι άλλες ντροπή. Πώς όμως θα ανακαλύψεις τι κουμπώνει σε σένα αν δεν εξασκείσαι συνεχώς; Η γραφή είναι μαραθώνιος, όχι σπριντ. Αν μείνεις πιστός της, κάποια στιγμή θα μείνει κι εκείνη πιστή σε σένα.
- Η Λογοτεχνία είναι ενιαία ή επιδέχεται διακρίσεων;
Δεν είμαι σίγουρη ότι καταλαβαίνω την ερώτηση. Αν για παράδειγμα υπάρχει σοβαρή και ελαφριά λογοτεχνία, αντρική και γυναικεία, ενηλίκων και εφήβων; Αν εννοούμε τα παραπάνω, η λογοτεχνία για μένα είναι μία και δεν χρειάζεται ταμπέλες. Μπορεί να υπάρχουν διαφορετικά κείμενα ως προς το ύφος, τη φωνή ή το είδος αλλά όλα στο τέλος καταλήγουν στο ότι έχουμε να κάνουμε με ιστορίες που αφηγούνται οι άνθρωποι.
- Υπάρχουν must read βιβλία; Ποια είναι για εσάς;
Νομίζω ο καθένας και η καθεμία φτιάχνει το δικό του ευαγγέλιο. Για μένα μεταξύ άλλων είναι «Ο Ξένος», «Το κιβώτιο», Η τριλογία του Τσίρκα, «Η Μεγάλη Χίμαιρα», «Εκατό χρόνια μοναξιάς», «Γιάντες», «Ζιγκ Ζαγκ στις νεραντζιές», «Περίγραμμα» και μπορώ να λέω κι άλλα ως αύριο.
- Πώς είναι να γράφεις στον καιρό της πολιτικής ορθότητας;
Δε με έχει απασχολήσει προς το παρόν στα δικά μου γραπτά, ωστόσο αποδεικνύει πόσο δύναμη έχουν οι λέξεις.
- Γιατί οι Έλληνες γράφουν περισσότερο απ’ ό, τι διαβάζουν;
Ισχύει τελικά όντως αυτό; Μακάρι να γράφουν πολύ, να αποτυπώνονται οι ιστορίες.
- Πώς σας επηρεάζει η πολιτική επικαιρότητα;
Ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν κάνουμε, μας επηρεάζει αυτό που ζούμε σήμερα, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα.
- Η Λογοτεχνία, τελικά, σας έχει αλλάξει τη ζωή;
Απολύτως. Την ανακάλυψα ως ενήλικη κι εκεί βρήκα παρηγοριά, ασφάλεια, έκφραση, διέξοδο. Τόσο όταν διαβάζω όσο κι όταν γράφω είμαι ελεύθερη.
Την Τετάρτη 22 Οκτωβρίου στις 19:00 η Αλυσίδα Πολιτισμού IANOS και οι Εκδόσεις ΤΡΙ.ΕΝΑ πολιτισμού, διοργανώνουν παρουσίαση του βιβλίου «Πώς κατάπια τη γιαγιά μου» της Χριστίνας Ραφτοπούλου. Ένα βιβλίο αποχαιρετισμός στην αθωότητα, αλλά κι ένας ύμνος στη μνήμη που αρνείται να σβήσει.
Για το βιβλίο θα συνομιλήσουν οι:
Αλεξάνδρα Γιόλα Γέννη Ψυχολόγος
Δάφνη Τσάρτσαρου, Δημοσιογράφος
και η συγγραφέας του βιβλίου Χριστίνα Ραφτοπούλου.
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η Εύη Φουντούκογλου.
Την εκδήλωση θα συντονίσει η υπεύθυνη των εκδόσεων Καλλιόπη Πασιά.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ της Θεσσαλονίκης, Αριστοτέλους 7 και θα προβάλλεται ζωντανά στο κανάλι Youtube και στη σελίδα Facebook του ΙΑΝΟΥ.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Η μικρή Εκάτη μεγαλώνει σε ένα χωριό όπου η γιαγιά της μπορεί να γίνει αγία, τα μαξιλάρια να γίνουν χάρτες και τα τσιμπιδάκια να κρύβουν μυστικά. Μέσα από ένα μωσαϊκό στιγμών -καθημερινών, μαγικών, τρυφερών, σπαρακτικών- ξεδιπλώνεται η ιστορία μιας παιδικής ηλικίας γεμάτης φαντασία, ενοχές, αγάπη και θυμούς.
Με αιχμηρό χιούμορ και ποιητική ματιά, η Χριστίνα Ραφτοπούλου συνθέτει μια νουβέλα-τοιχογραφία της ελληνικής οικογένειας και ιδιαίτερα μια χαρτογράφηση των γυναικών που μας μεγάλωσαν και των λέξεων που καταπίναμε για να αντέξουμε.
Πώς κατάπια τη γιαγιά μου: είναι ένας αποχαιρετισμός στην αθωότητα, αλλά κι ένας ύμνος στη μνήμη που αρνείται να σβήσει. Μια νουβέλα για το στόμα που τρώει, μιλάει, φιλάει -και στο τέλος, θυμάται. Ένα βιβλίο που γελάς δυνατά και το κλείνεις με υγρά μάτια
Χριστίνα Ραφτοπούλου
Η Χριστίνα Ραφτοπούλου γεννήθηκε (1994) στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει έως σήμερα. Σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στο ΑΠΘ κι έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημιουργική Γραφή. Εργάζεται ως κειμενογράφος, επιμελήτρια κειμένων και δασκάλα δημιουργικής γραφής για παιδιά και ενήλικες. Διατηρούσε τη στήλη Κλειδαρότρυπα στο περιοδικό Θράκα, γράφοντας βιβλιοκριτικές. Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί στον Χάρτη, στο Φρέαρ και στο Fractal. O θεατρικός της μονόλογος «Ένα κουβάρι είμαστε» παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Θεάτρου Αντί σκηνο στην Κύπρο
