Το περιοδικό TIME αποφάσισε να δημιουργήσει μια λίστα με τις 100 πιο επιδραστικές φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί ποτέ. Για να το πετύχει αυτό, συνεργάστηκε με επιμελητές μουσείων, ιστορικούς, photo editors και διάσημους φωτογράφους από όλο τον κόσμο.
«Δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο για το τι κάνει μια φωτογραφία εμβληματική», ανέφεραν οι συντάκτες του περιοδικού. «Κάποιες εικόνες μπήκαν στη λίστα επειδή ήταν οι πρώτες στο είδος τους. Άλλες επειδή διαμόρφωσαν τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Και κάποιες επειδή άλλαξαν άμεσα τον τρόπο που ζούμε.»
Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας δεν είναι μόνο μια συλλογή σπάνιων, εντυπωσιακών και ιστορικά σημαντικών φωτογραφιών — είναι επίσης ένα ταξίδι μέσα από μοναδικές ανθρώπινες εμπειρίες. Όπως σημειώνουν οι δημιουργοί της λίστας:
«Η καλύτερη φωτογραφία είναι μια μορφή μαρτυρίας· ένας τρόπος να μεταφερθεί μια προσωπική ματιά στον ευρύτερο κόσμο.»
Κάντε scroll παρακάτω για να δείτε τη φωτογραφική γκαλερί με μερικές από τις πιο διάσημες εικόνες της εποχής μας.
Ιούνιος 1963: Η φλόγα που άναψε συνειδήσεις σε όλο τον κόσμο
Τον Ιούνιο του 1963, οι περισσότεροι Αμερικανοί δεν θα μπορούσαν καν να εντοπίσουν το Βιετνάμ στον χάρτη. Όμως, μετά τη δημοσίευση μιας συγκλονιστικής φωτογραφίας από τον φωτογράφο του Associated Press, Μάλκολμ Μπράουν, κανείς δεν μπορούσε πια να αγνοήσει τη σπαρασσόμενη αυτή χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Ο Μπράουν είχε λάβει μια προειδοποίηση ότι επρόκειτο να συμβεί κάτι σημαντικό — μια πράξη διαμαρτυρίας ενάντια στην καταπίεση των Βουδιστών από το καθεστώς του Προέδρου Νγκο Ντιν Ντιέμ.
Όταν έφτασε στο σημείο, παρακολούθησε δύο μοναχούς να περιχύνουν με βενζίνη έναν ηλικιωμένο άντρα που καθόταν ήρεμα σε στάση λωτού. «Κατάλαβα αμέσως τι επρόκειτο να συμβεί και άρχισα να τραβάω φωτογραφίες μερικά δευτερόλεπτα η μία από την άλλη», έγραψε αργότερα.
Η βραβευμένη με Πούλιτζερ φωτογραφία του — με τον Θιχ Κουανγκ Ντουκ να κάθεται ακίνητος και γαλήνιος, ενώ τον καταπίνουν οι φλόγες — έγινε το πρώτο εμβληματικό οπτικό ντοκουμέντο ενός πολέμου που έμελλε να παρασύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πράξη αυτοπυρπόλησης του Κουανγκ Ντουκ αναδείχθηκε ως σύμβολο της αστάθειας και της βαθιάς κρίσης στο Βιετνάμ. Ο ίδιος ο Πρόεδρος Τζον Κένεντι σχολίασε αργότερα: «Καμία άλλη φωτογραφία στην ιστορία δεν προκάλεσε τόση συγκίνηση σε παγκόσμιο επίπεδο όσο αυτή».
Η εικόνα του Μπράουν ανάγκασε την κοινή γνώμη — και κατ’ επέκταση την αμερικανική κυβέρνηση — να επανεξετάσουν τη συμμαχία τους με το καθεστώς Ντιέμ. Λίγους μήνες αργότερα, η Ουάσινγκτον επέλεξε να μην παρέμβει στο πραξικόπημα του Νοεμβρίου, που οδήγησε στην ανατροπή του.
(Φωτογραφία: Malcolm Browne)
Το Παιδί που Λιμοκτονούσε και ο Γύπας – 1993
Ο Κέβιν Κάρτερ γνώριζε καλά τη μυρωδιά του θανάτου. Ως μέλος του Bang-Bang Club — μιας ομάδας τεσσάρων θαρραλέων φωτογράφων που κατέγραψαν τη βία της εποχής του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική — είχε αντικρίσει περισσότερη οδύνη απ’ όση αντέχει ο ανθρώπινος νους.
Το 1993 ταξίδεψε στο Σουδάν για να αποτυπώσει με τον φακό του τον λιμό που μάστιζε τη χώρα.
Κουρασμένος από μια δύσκολη μέρα φωτογράφισης στο χωριό Ayod, προχώρησε μόνος προς τον ανοιχτό θάμνο. Εκεί άκουσε ένα κλάμα — και αντίκρισε ένα εξουθενωμένο μικρό παιδί που είχε καταρρεύσει στον δρόμο προς ένα κέντρο διανομής τροφίμων. Την ώρα που τραβούσε τη φωτογραφία, ένας παχύς γύπας προσγειώθηκε λίγα μέτρα πιο πίσω.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Κάρτερ είχε ειδοποιηθεί να μην αγγίζει τα θύματα λόγω κινδύνου μετάδοσης ασθενειών. Έτσι, αντί να βοηθήσει, περίμενε για περίπου 20 λεπτά, ελπίζοντας ότι το αρπακτικό θα άνοιγε τα φτερά του και θα δημιουργούσε μια πιο δυνατή εικόνα.
Αυτό δεν συνέβη. Ο Κάρτερ τελικά έδιωξε τον γύπα, παρακολούθησε το παιδί να συνεχίζει να σέρνεται προς το κέντρο και μετά άναψε ένα τσιγάρο, μίλησε με τον Θεό και ξέσπασε σε κλάματα.
Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στους New York Times, προκαλώντας παγκόσμια συγκίνηση αλλά και έντονες αντιδράσεις. Οι αναγνώστες ήθελαν να μάθουν τι απέγινε το παιδί, αλλά και να εκφράσουν την κριτική τους προς τον φωτογράφο, επειδή δεν παρενέβη για να το βοηθήσει.
Η εικόνα του Κάρτερ έγινε γρήγορα σημείο αναφοράς στη συζήτηση για το ηθικό δίλημμα των φωτορεπόρτερ: Πότε πρέπει να καταγράφουν και πότε να επεμβαίνουν;
Μεταγενέστερες έρευνες φάνηκαν να δείχνουν πως το παιδί επιβίωσε εκείνη τη μέρα, αλλά πέθανε 14 χρόνια αργότερα από ελονοσία.
Ο Κάρτερ τιμήθηκε με Πούλιτζερ για την εμβληματική του φωτογραφία. Ωστόσο, το σκοτάδι εκείνης της «λαμπερής» ημέρας δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Τον Ιούλιο του 1994, έβαλε τέλος στη ζωή του, αφήνοντας πίσω του ένα σημείωμα:
«Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις από φόνους, πτώματα, θυμό και πόνο.»
(Φωτογραφία: Kevin Carter)
Γεύμα στην Κορυφή του Ουρανοξύστη – 1932
Η φωτογραφία “Lunch Atop a Skyscraper” τραβήχτηκε το 1932 και έχει μείνει στην ιστορία ως ένα εμβληματικό σύμβολο της αμερικανικής εργατικής τάξης κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.
Δείχνει έντεκα εργάτες να κάθονται ανέμελοι πάνω σε μία χαλύβδινη δοκό στον 69ο όροφο του υπό κατασκευή ουρανοξύστη RCA Building (σήμερα GE Building) στο Rockefeller Center της Νέας Υόρκης. Με πόδια να αιωρούνται στο κενό και με θέα που κόβει την ανάσα, οι άνδρες τρώνε το μεσημεριανό τους και χαμογελούν, ενώ κανένας τους δεν φορά ζώνη ασφαλείας.
Η εικόνα αυτή, που τραβήχτηκε ως μέρος διαφημιστικής καμπάνιας για την προώθηση του κτιρίου, συμβολίζει το θάρρος και την αφοσίωση των εργατών που έχτισαν τη Νέα Υόρκη του 20ού αιώνα. Αν και για χρόνια η ταυτότητα του φωτογράφου ήταν αβέβαιη, σήμερα θεωρείται πιθανό ότι το έργο ανήκει στον Charles C. Ebbets.
Πέρα από την εντυπωσιακή σύνθεση και το ιστορικό της πλαίσιο, η φωτογραφία έγινε παγκόσμιο πολιτιστικό σύμβολο — μια εικόνα που εξακολουθεί να προκαλεί θαυμασμό για τη δύναμη, το ρίσκο και την ανθρώπινη επιμονή απέναντι στις αντιξοότητες.
(Φωτογραφία: Charles C. Ebbets, 1932)
Ο Άνθρωπος με τα Ψώνια Μπροστά στα Τανκς 1989
Το πρωί της 5ης Ιουνίου 1989, ο φωτογράφος Τζεφ Γουάιντερ (Jeff Widener) βρισκόταν σε ένα μπαλκόνι του Beijing Hotel, στον έκτο όροφο. Ήταν μία ημέρα μετά τη σφαγή στην Πλατεία Τιενανμέν, όταν κινεζικά στρατεύματα επιτέθηκαν σε φιλοδημοκρατικούς διαδηλωτές που είχαν κατασκηνώσει εκεί. Ο Widener είχε σταλεί από το Associated Press για να καταγράψει τα γεγονότα που ακολούθησαν.
Καθώς φωτογράφιζε αιμόφυρτα θύματα, ποδηλάτες περαστικούς και καμμένα λεωφορεία, μια φάλαγγα από τανκς άρχισε να κινείται έξω από την πλατεία.
Ο Widener έστησε τον φακό του τη στιγμή που ένας άντρας, κρατώντας σακούλες με ψώνια, βγήκε μπροστά στα πολεμικά οχήματα. Άρχισε να κουνά τα χέρια του και αρνιόταν να απομακρυνθεί.
Τα τανκς προσπάθησαν να τον παρακάμψουν, αλλά εκείνος στάθηκε ξανά μπροστά τους — και μάλιστα ανέβηκε για λίγο πάνω σε ένα. Ο φωτογράφος πίστεψε πως ο άνδρας θα εκτελούνταν επί τόπου, όμως τα τανκς δεν πυροβόλησαν. Λίγο αργότερα, κάποιοι τον απομάκρυναν βίαια, αλλά όχι πριν ο Widener αιχμαλωτίσει τη στιγμή που έμελλε να γίνει σύμβολο.
Και άλλοι φωτογράφοι απαθανάτισαν τη σκηνή, όμως ήταν η εικόνα του Widener που μεταδόθηκε από το πρακτορείο Associated Press και δημοσιεύτηκε στα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου.
Δεκαετίες μετά, ο “Tank Man” παραμένει αγνώστων στοιχείων. Η ανωνυμία του ενισχύει τη δύναμη της φωτογραφίας: ένα παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα.
(Φωτογραφία: Jeff Widener)
Η Ανατολή της Γης (1968)
Σπάνια μπορούμε να προσδιορίσουμε με ακρίβεια τη στιγμή που αλλάζει η ροή της ιστορίας. Όμως, όταν πρόκειται για την πρώτη αληθινή επίγνωση της ανθρωπότητας για την ομορφιά, την ευθραυστότητα και τη μοναξιά του πλανήτη μας, γνωρίζουμε το ακριβές δευτερόλεπτο.
Ήταν 24 Δεκεμβρίου 1968, ακριβώς 75 ώρες, 48 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση του Apollo 8 από το Cape Canaveral — την πρώτη επανδρωμένη αποστολή που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη.
Οι αστροναύτες Φρανκ Μπόρμαν, Τζιμ Λόβελ και Μπιλ Άντερς εισήλθαν σε σεληνιακή τροχιά την Παραμονή Χριστουγέννων, σε μια χρονιά σημαδεμένη από πολέμους και αιματοχυσία για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Καθώς ξεκινούσαν τον τέταρτο από τους δέκα κύκλους γύρω από τη Σελήνη, το διαστημόπλοιο αναδυόταν από τη σκοτεινή πλευρά της. Ξαφνικά, από ένα από τα παράθυρα, εμφανίστηκε η Γη, γαλάζια και λευκή, στον άδειο, σκοτεινό ουρανό.
«Ω, Θεέ μου! Κοίτα αυτή τη φωτογραφία εκεί! Η Γη ανατέλλει. Τι όμορφη!» αναφώνησε ο Άντερς και τράβηξε μια φωτογραφία — σε ασπρόμαυρο.
Ο Λόβελ έσπευσε να βρει ένα φιλμ έγχρωμο. «Νομίζω πως τη χάσαμε», είπε ο Άντερς. Ο Λόβελ κοίταξε από άλλα παράθυρα. «Την έχω εδώ!» φώναξε.
Ο Άντερς, αιωρούμενος στο μηδενικό βάρος, βρέθηκε στο σημείο και τράβηξε την ιστορική φωτογραφία με την Hasselblad του.
«Την έχεις;» ρώτησε ο Λόβελ.
«Ναι», απάντησε ο Άντερς.
Αυτή η εικόνα — η πρώτη έγχρωμη φωτογραφία της Γης από το διάστημα — δεν ήταν απλώς ένα τεχνολογικό κατόρθωμα. Άνοιξε τον δρόμο για το παγκόσμιο περιβαλλοντικό κίνημα.
Και, ίσως ακόμη πιο σημαντικό, μας βοήθησε να καταλάβουμε ότι μέσα σε ένα ψυχρό και αμείλικτο σύμπαν, έχουμε έναν θαυμαστό πλανήτη για σπίτι.
(Φωτογραφία: William Anders, NASA)
Το Μανιτάρι Πάνω από το Ναγκασάκι – 1945
Τρεις ημέρες μετά την ατομική βόμβα με την κωδική ονομασία “Little Boy”, που ισοπέδωσε τη Χιροσίμα, οι αμερικανικές δυνάμεις έριξαν μια ακόμη ισχυρότερη βόμβα, την επονομαζόμενη “Fat Man”, στην πόλη Ναγκασάκι της Ιαπωνίας.
Η έκρηξη εκτόξευσε μια ραδιενεργή στήλη σκόνης και θραυσμάτων ύψους περίπου 13.700 μέτρων στον ουρανό.
«Είδαμε αυτό το τεράστιο σύννεφο να ανεβαίνει ψηλά, όλο και πιο ψηλά στον ουρανό», θυμόταν ο Υπολοχαγός Τσαρλς Λέβι, ο βομβαρδιστής της αποστολής, ο οποίος σωριάστηκε στο πάτωμα από το ωστικό κύμα της έκρηξης.
«Ήταν μωβ, κόκκινο, λευκό, όλα τα χρώματα – σαν βραστός καφές. Έμοιαζε ζωντανό.»
Ο Λέβι τράβηξε 16 φωτογραφίες της καταστροφής, καταγράφοντας τη φρικτή ισχύ του νέου όπλου, το οποίο σκότωσε περίπου 80.000 ανθρώπους στην πόλη, κοντά στον ποταμό Ουρακάμι.
Έξι ημέρες αργότερα, η Ιαπωνία αναγκάστηκε να παραδοθεί άνευ όρων, και ο Αυτοκράτορας Χιροχίτο ανακοίνωσε την παράδοση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι φωτογραφίες από τις επιπτώσεις των βομβών λογοκρίθηκαν από τις αρχές, αλλά η εικόνα του Λέβι — η μοναδική φωτογραφία που αποτυπώνει ολόκληρη την “μανιταροειδή” έκρηξη από αέρος — κυκλοφόρησε ευρέως.
Η εικόνα αυτή διαμόρφωσε τη δημόσια γνώμη στις ΗΠΑ υπέρ της χρήσης της πυρηνικής βόμβας, εγκαινιάζοντας την εποχή της πυρηνικής ενέργειας — και αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά πως την ιστορία τη γράφουν οι νικητές.
(Φωτογραφία: Υπολοχαγός Charles Levy)
Στην καλύτερή της εκδοχή, η φωτογραφία αιχμαλωτίζει φευγαλέες στιγμές που αποκρυσταλλώνουν την ελπίδα, την αγωνία, την απορία και τη χαρά της ζωής. Ο Άλφρεντ Άιζενσταεντ, ένας από τους τέσσερις πρώτους φωτογράφους που προσλήφθηκαν από το περιοδικό LIFE, είχε ως αποστολή του να “βρίσκει και να καταγράφει τη στιγμή που αφηγείται μια ιστορία.”
Δεν χρειάστηκε να πάει μακριά για να τη βρει όταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έφτασε στο τέλος του, στις 14 Αυγούστου 1945. Περιπλανώμενος στους δρόμους της Νέας Υόρκης, βρέθηκε σύντομα στο πανηγυρικό χάος της Τάιμς Σκουέρ.
Καθώς αναζητούσε σκηνές για τον φακό του, είδε έναν ναύτη να αρπάζει μια νοσοκόμα, να τη γέρνει προς τα πίσω και να τη φιλά παθιασμένα.
Η φωτογραφία του Άιζενσταεντ, που αποτυπώνει αυτή την παρορμητική αγκαλιά, συμπύκνωσε την ανακούφιση και την ελπίδα εκείνης της ιστορικής ημέρας μέσα σε μια και μόνο στιγμή ανεξέλεγκτης χαράς — αν και σήμερα υπάρχουν φωνές που επισημαίνουν πως η πράξη αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως σεξουαλική επίθεση και όχι ως ρομαντική έκφραση.
Παρά την πολυπλοκότητα της ερμηνείας της, η εικόνα αυτή έχει γίνει η πιο διάσημη και αναπαραγόμενη φωτογραφία του 20ού αιώνα, και αποτελεί ένα συλλογικό σύμβολο μνήμης για εκείνη την καθοριστική στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας.
«Οι άνθρωποι μου λένε ότι όταν θα βρίσκομαι στον Παράδεισο, θα με θυμούνται μέσα από αυτή τη φωτογραφία», είχε πει ο Άιζενσταεντ.
(Φωτογραφία: Alfred Eisenstaedt)
Εβραιόπουλο Παραδίδεται στη Βαρσοβία, 1943
Το τρομοκρατημένο νεαρό αγόρι με τα χέρια υψωμένα στο κέντρο αυτής της εικόνας ήταν ένα από τα σχεδόν μισό εκατομμύριο Εβραίους που είχαν συγκεντρωθεί στο γκέτο της Βαρσοβίας — μια συνοικία που μετατράπηκε από τους Ναζί σε ένα περιορισμένο οχυρό γεμάτο πείνα και θάνατο.
Από τον Ιούλιο του 1942, οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις άρχισαν να στέλνουν περίπου 5.000 κατοίκους της Βαρσοβίας καθημερινά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Καθώς έφταναν τα νέα για τις εξοντώσεις, οι κάτοικοι του γκέτο ίδρυσαν μια ομάδα αντίστασης. «Είχαμε δει τον εαυτό μας ως μια εβραϊκή υπόγεια αντίσταση, της οποίας η μοίρα ήταν τραγική», έγραψε ο νεαρός ηγέτης της, Μορντεκάι Ανιέλεβιτς.
«Ήρθε η ώρα μας, χωρίς σημάδι ελπίδας ή σωτηρίας.» Αυτή η ώρα ήρθε στις 19 Απριλίου 1943, όταν οι ναζιστικές δυνάμεις ήρθαν να πάρουν τους τελευταίους Εβραίους.
Οι φτωχά οπλισμένοι αντάρτες αντιστάθηκαν, αλλά τελικά υποτάχθηκαν από γερμανικά άρματα μάχης και φλογοβόλα. Όταν η εξέγερση έληξε στις 16 Μαΐου, οι 56.000 επιζώντες αντιμετώπισαν είτε άμεσες εκτελέσεις είτε απέλαση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας.
Ο υποστράτηγος των SS Γιούργκεν Στροοπ ήταν τόσο περήφανος για το έργο του καθαρισμού του γκέτο, που δημιούργησε την Αναφορά Στροοπ — ένα δερματόδετο άλμπουμ νίκης 75 σελίδων με λίστες λεηλασιών, αναφορές καθημερινών δολοφονιών και δεκάδες συγκλονιστικές φωτογραφίες, όπως αυτή του αγοριού με τα υψωμένα χέρια.
Αυτή η συλλογή αποδείχθηκε η καταστροφή του, καθώς πέρα από το να δώσει πρόσωπο στα θύματα, ανέδειξε τη δύναμη της φωτογραφίας ως εργαλείου τεκμηρίωσης. Στη δίκη για εγκλήματα πολέμου της Νυρεμβέργης, το άλμπουμ αποτέλεσε βασικό αποδεικτικό στοιχείο εναντίον του Στροοπ και οδήγησε στην εκτέλεσή του κοντά στο γκέτο το 1951.
Το Ολοκαύτωμα γέννησε δεκάδες συγκλονιστικές εικόνες. Όμως καμία δεν είχε τόσο μεγάλη αποδεικτική βαρύτητα όσο η φωτογραφία της παράδοσης του αγοριού. Το παιδί, του οποίου η ταυτότητα ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε, έχει γίνει το σύμβολο των 6 εκατομμυρίων αβοήθητων Εβραίων που σκοτώθηκαν από τους Ναζί.
Immersions (Piss Christ), 1987
Ο Άντρες Σεράνο δήλωσε ότι δεν είχε πρόθεση η φωτογραφία του του 1987, που απεικονίζει έναν σταυρό βυθισμένο στα ούρα του, να προσβάλει κανέναν. Στην αρχή, όταν εκτέθηκε σε γκαλερί, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε.
Ωστόσο, το 1989, όταν η “Piss Christ” εκτέθηκε στη Βιρτζίνια, τράβηξε την προσοχή ενός εκδηλωτικού πάστορα και, σύντομα μετά, του Κογκρέσου.
Εξοργισμένοι που ο Σεράνο είχε λάβει χρηματοδότηση από το National Endowment for the Arts (NEA), οι γερουσιαστές Άλ Νταμάτο και Τζέσι Χελμς βοήθησαν να περάσει νόμος που απαιτούσε από το NEA να λαμβάνει υπόψη τα «γενικά πρότυπα ευπρέπειας» κατά την απονομή των επιχορηγήσεων.
Η θύελλα που προκλήθηκε μετέτρεψε την “Piss Christ” σε ένα από τα βασικά μέτωπα των πολιτισμικών πολέμων της δεκαετίας του 1980 και 1990, μαζί με το έργο του συναδέλφου του Σεράνο και επίσης επιχορηγούμενου από το NEA, Ρόμπερτ Μάπλεθορπ, διχάζοντας το έθνος σχετικά με το αν η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα να λογοκρίνει την τέχνη.
Η μάχη γύρω από την “Piss Christ” άφησε διπλή κληρονομιά.
Η εκστρατεία να θεωρηθεί η φωτογραφία εκτός ορίων αποδεκτής τέχνης συνέβαλε στη φήμη της, εμπνέοντας άλλους καλλιτέχνες να σπρώξουν τα όρια ακόμη παραπέρα.
Ωστόσο, αυτοί οι προκλητικοί καλλιτέχνες είναι λιγότερο πιθανό να το κάνουν με τη βοήθεια της κυβέρνησης, καθώς ο νόμος περί ευπρέπειας που πέρασε εξαιτίας της “Piss Christ” επιβεβαιώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο το 1998.
(Φωτογραφία: Andres Serrano)
Selfie στα Όσκαρ, 2014
Ήταν μια στιγμή φτιαγμένη για την εποχή του διαδικτύου γεμάτη διασημότητες. Κατά τη διάρκεια της τελετής των Όσκαρ το 2014, η παρουσιάστρια Έλεν ΝτεΤζένερις μπήκε μέσα στο κοινό και συγκέντρωσε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του κόσμου για να βγάλουν μια selfie.
Ο Μπράντλεϊ Κούπερ κρατούσε το κινητό, ενώ οι Μέριλ Στριπ, Μπραντ Πιτ, Τζένιφερ Λόρενς και Κέβιν Σπέισι, μεταξύ άλλων, ένωσαν τα πρόσωπά τους και έκαναν αστείες γκριμάτσες.
Αλλά αυτό που έκανε η ΝτεΤζένερις αμέσως μετά μεταμόρφωσε αυτή τη χαλαρή στιγμή σε μια εικόνα ορόσημο. Μόλις ο Κούπερ τράβηξε τη φωτογραφία, η ΝτεΤζένερις τη δημοσίευσε αμέσως στο Twitter, όπου αναδημοσιεύτηκε πάνω από 3 εκατομμύρια φορές — περισσότερες από κάθε άλλη φωτογραφία στην ιστορία.
Ήταν επίσης μια αξιοζήλευτη διαφημιστική επιτυχία για τη Samsung. Η ΝτεΤζένερις χρησιμοποίησε κινητό της εταιρείας για το στιγμιότυπο, και το λογότυπο της μάρκας φάνηκε έντονα στη ζωντανή μετάδοση της τελετής κατά τη στιγμή της selfie.
Η Samsung κράτησε κρυφή την έκταση του σχεδιασμού, αλλά η εταιρεία δημοσίων σχέσεων παραδέχτηκε ότι η αξία αυτής της στιγμής μπορεί να έφτασε το 1 δισεκατομμύριο δολάρια.
Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν δυνατό αν δεν υπήρχε η απίστευτη ταχύτητα και ευκολία με την οποία οι εικόνες πλέον διαδίδονται σε όλο τον κόσμο.
(Φωτογραφία: Bradley Cooper)
