γράφει ο Χάρης Παπαδόπουλος
Είμαι 41 και 9 μηνών και δεν ξέρω αν φταίει αυτό για το πως βλέπω τον κόσμο που διασκεδάζει. Σίγουρα δεν είμαι ο θείος που θα κάτσει με τη νεολαία. Δεν έχω κανέναν χώρο εκεί. Δεν είμαι νέος, είμαι μεσήλικας και τραβάω μόνος μου αυτήν την κρισάρα. Αλλά κάπως όταν καταπίνω μου κάθεται βαρύ που δεν την καταλαβαίνω. Είμαι από την Πτολεμαΐδα και μεγάλωσα στην Τούμπα, άρα ότι και να ήθελα σαν τρόπο διασκέδασης ήταν ρετρό στην εποχή μου. Για μένα πάντα η έξοδος ήταν η επικοινωνία.
Πλέον δεν υπάρχουν μπαρ.
Που για μένα αυτά μαζί με τα κουρεία και τα καφενεία ήταν η εξέλιξη της αρχαίας αγοράς της Αθήνας. Εκεί που ακούγονται ελεύθερες οι απόψεις. Κατανοώ πως αλλάζει το μέσο και οι νέοι μιλάνε και γνωρίζουν κόσμο απο τα κινητά τους. Αλλά όταν βγαίνουν τι λένε και με ποιον; Αλλά και με ποιον τρόπο; Τι πίνουν και γιατι μαζεύονται νωρίς σπίτια τους;
Τι φταίει που ο κόσμος δε θέλει να ναι έξω μέχρι αργά; Πως έφυγε η Νύχτα και γιατί; Η δυνατή μουσική; Φεύγοντας πριν μέρες από τη συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου με σχεδόν 3800 άτομα δε μπορώ να καταλάβω γιατί η πόλη ήταν άδεια. Η ακρίβεια είναι σίγουρα βασικότατος παράγοντας. Αλλά να μην είναι ούτε δύο μπαρ γεμάτα; Τι κάνει μετά ο κόσμος; Πάει σπίτι του να δει Netflix;
Δεν πιάνω τα παλιά που φεύγαμε τρίτη μέρα απο το Γκέτο Λουξ στις τρεις το μεσημέρι. Αλλα γιατί δε βγαίνουν μετά τις δώδεκα. Αλλάζει η κοινωνία και δεν την καταλαβαίνω. Δεν έχω και τον χρόνο γιατί είμαι κλεισμένος στο δικό μου μπαρ να δουλεύω. Έχουν αλλάξει τα ωράρια λόγω εργασιών…
Αλλά ο παλμός που πάει; Κάποτε έλεγε ο Ταρκόφσκι πως εμπιστευόμαστε το μέλλον. Οκ αυτό ξεκάθαρα δεν υπάρχει. Αλλά ούτε στην ίδια τη βραδιά;
Βλέπω νέο κόσμο να βγαίνει νωρίς. Έξω από μαγαζιά. Δεν είναι μπαρ γιατί δεν έχουν μπάρα. Παίζουν κάθε φορά διαφορετική μουσική. Δεν έχουν καθίσματα. Είναι κάτι άλλο. Να στέκονται όρθιοι και να πίνουν χρωματιστά ποτά σε πλαστικό ποτήρι με κολλημένα αυτοκόλλητα πάνω.
Τόση ανάγκη υπάρχει για μια ακόμα δήλωση απο ενα αυτοκόλλητο ενώ δηλώνουμε τα παντα στα social;
Εγώ πάντα ήμουν βαρύς για να μαι τόση ώρα όρθιος. Μιλάνε άραγε εκεί με τον κόσμο; Και όταν νυχτώσει πάνε σπίτια τους; Πανε ικανοποιημένοι; Εχει γίνει το παιχνίδι; Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω, ενώ βλέπω νέο κόσμο να γεμίζει με δίψα τα σινεμά της πόλης και να μιλάνε εκεί. Δεν είμαι ο μπάρμπας που θα σκάσει τη μπάλα των παιδιών που παίζουν μεσημέρι.
Αλλα αλήθεια δεν καταλαβαίνω πως φλερτάρουν, πως επικοινωνούν και τι αναζητούν. Και όσο διαβάζω ότι έγραψα για να κάνω μια επιμέλεια καταλαβαίνω πως μιλάω μόνο σε άτομα της γενιάς μου και όχι σε νέους.
Μια επισήμανση μόνο θα ήθελα να κάνω. Στο πλαστικό ποτήρι των 500ml όταν σας ζητάνε βότκα πορτοκάλι, ρούμι κόλα… Ποτό με κάτι… Βάλτε τη μεζούρα ποτού, αλλά και μεζούρα χυμό. Και ας είναι άδειο το ποτήρι. Δεν υπάρχει λόγος να πίνουμε τρία λίτρα χυμό για έξι ποτά.
