Οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚc ξεκινώντας από τη Θράκη και πατώντας γερά πάνω στην παράδοση, κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν δικό τους εκρηκτικό ήχο όπου οι γκάιντες, τα νταούλια και οι αρχέγονες μελωδίες συναντούν το punk, το rock και την ανεξάντλητη ενέργεια μιας ζωντανής συναυλίας. Τα τελευταία χρόνια έχουν μετατρέψει κάθε τους εμφάνιση σε γιορτή, με το κοινό να χορεύει, να τραγουδά και να συμμετέχει σε μια εμπειρία που θυμίζει ταυτόχρονα πανηγύρι και συναυλία δρόμου.
Με εκατοντάδες live σε Ελλάδα και εξωτερικό, οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚc έχουν καταφέρει να φέρουν την παραδοσιακή μουσική κοντά σε ένα νέο κοινό, αποδεικνύοντας πως η παράδοση δεν είναι κάτι μουσειακό αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που μπορεί να εξελίσσεται και να συνομιλεί με το σήμερα. Λίγο πριν την επόμενη εμφάνισή τους, μιλήσαμε μαζί τους για τη μουσική, τη Θράκη, τα ταξίδια, τα πανηγύρια και όλα όσα συμβαίνουν όταν η παράδοση συναντά την αλητεία του δρόμου.
Αν οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC ήταν χωριό, τι θα έγραφε η πινακίδα στην είσοδο;
Ευχαριστούμε και συγνώμη (?)
Ποιο είναι το πιο πανκ πράγμα που έχετε κάνει χωρίς να το καταλάβετε;
Μαλλον η ύπαρξη της ίδιας της μπάντας σε αυτή τη μορφή. Κιθάρα, γκάιντα, νταούλι. Πόσο πιο πανκ
Τι έχει περισσότερο punk σήμερα; Ένα live σε κατάληψη ή ένα παραδοσιακό πανηγύρι;
Το πανκ στηρίζεται στην ειλικρίνεια και στον αυθορμητισμό. Δεν έχει αναγκαστικά να κάνει τόσο με την μουσική, οπότε μπορεις να το βρεις εκεί που δεν το περιμένεις.
Αν ξυπνούσε σήμερα ένας Θρακιώτης μουσικός του 1900, τι θα του φαινόταν πιο παράξενο στους ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC;
Χμμμμμ,μας βάζεις δύσκολα. Εεε η παρουσία της κιθάρας θα τον έκανε να αναλογιστεί λίγο παραπάνω. Ίσως και το μαλλί του Βάιου αλλά για αυτό δεν παίρνουμε ορκο
Ποια ελληνική συνήθεια θα έπρεπε να μπει σε μουσείο;
Ας διαχωρίσουμε το χρονοντούλαπο απ’ το Μουσείο. Στο μουσείο θα βάζαμε κάθε τι που μας κάνει να γελάμε και να νιώθουμε όμορφα. Κάθε τι που μας κάνει να νιώθουμε άνθρωποι. Κάθε τι που σιγά σιγά το χάνουμε γιατί η σύγχρονοι ρυθμοί μας επιβάλουν μια ζωή άγευστη και άτονη. Να τα βάλουμε σε ένα μουσείο για να μην τα ξεχνάμε και να μπορούμε αν γίνεται να τα εξελίσσουμε. Στο χρονοντούλαπο θα θα βάζαμε όλα αυτά που μας κρατάνε πίσω. Αυτόν τον “ωχαδερφισμο” και την ανωτερότητα του έθνους μας και του άντρα.
Ποια ελληνική συνήθεια αξίζει να σωθεί πάση θυσία;
Το καλο φαγητο, τα μερακλικια, τα πανηγυρια, η φιλοξενεια, ο αυθορμητισμός και πολλα πολλα αλλα!!!
Υπάρχει κάτι που μάθατε από τα χωριά και δεν το βρίσκετε πια στις πόλεις;
Οι ρυθμοί. Στο χωριό θα πας και τα χαλαρώσεις. Θα δεις ουρανό. Το αυτί θα ξεκουραστεί. Στην πόλη απλά τρέχεις. Εξαρτάται την πόλη βέβαια και εξαρτάται και το χωριό. Η αλήθεια είναι πως τα χωριά πάνω σε εμάς η “χαλάρωση” είναι ίσως παραπάνω απ’ όσο θα πρεπε μιας και πας σε ιστορικά χωρια της περιοχής που είναι πλέον παρατημένα και αυτό είναι λυπηρό.
Πότε νιώσατε τελευταία φορά ότι η μουσική μπορεί όντως να ενώσει ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα κοινό;
Εχουμε την εντύπωση πως γίνεται σχεδόν σε κάθε συναυλία μας μιας και το κοινό μας είναι αρκετά ετερόκλητο. Θα έρθει πολύς κόσμος για τον παραδοσιακό χαρακτήρα της μπάντας αλλά θα έρθουν και άλλοι τόσοι για την ηλεκτρική ατμόσφαιρα με την οποία ντύνουμε τα κομμάτια.
Θεσσαλονίκη για εσάς ειναι…
Παραλια, τρίγωνα Πανοράματος, άνω Πόλη, σοκολατόπιτα…..(sorry, not sorry)
Σας έχει τύχει να ξεκινήσετε να παίζετε για 50 άτομα και να καταλήξετε σε γλέντι 500;
Ναι φυσικα! Στη Σαμοθρακη μια φορα κι ενα καιρό!
Ποιο είναι το πιο απίθανο μέρος που έχετε ακούσει κάποιον να τραγουδάει τραγούδι σας;
Δεν ξέρω αν πιάνεται αλλά είχαμε κάνει μια συναυλία στο Βελιγράδι και την ώρα που παίζαμε βλέπουμε από κάτω τον κόσμο να τραγουδάει. Στο τέλος του κομματιού ρωτάμε πόσοι από αυτούς είναι Έλληνες μιας και σε όλες τις συναυλίες μας στο εξωτερικό έχουμε αρκετούς Έλληνες που τραγουδάνε τα τραγούδια μας. Εν τέλη σήκωσε μόνο ένας το χέρι του. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν Σέρβοι που είχαν μάθει τους στίχους και ήταν αρκετά συγκινητικ.
