Η ταινία The Pursuit of Happyness είναι ένα γερό χτύπημα στην πραγματικότητα, από αυτά που δεν σε αφήνουν να κάτσεις άνετα στον καναπέ. Ο Will Smith δίνει μια από τις πιο γειωμένες και ανθρώπινες ερμηνείες της καριέρας του, κουβαλώντας όλο το βάρος ενός ανθρώπου που προσπαθεί να σταθεί όρθιος ενώ όλα γύρω του καταρρέουν. Δεν έχει υπερβολές, δεν έχει φτιασίδια — μόνο επιμονή, φόβο και μια πείνα για ζωή που σε πιάνει από το λαιμό. Ίσως να την έχεις ήδη δει. Είναι άλλωστε και περίπου 20 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες!
Αυτό που κάνει την ταινία να μένει είναι ότι σου δείχνει πόσο άβολο, κουραστικό και μερικές φορές ταπεινωτικό είναι να κυνηγάς κάτι καλύτερο.
Βλέπεις έναν πατέρα που δεν το παίζει ήρωας, αλλά γίνεται, επειδή δεν έχει άλλη επιλογή. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου — στις αποτυχίες, στα μικρά βήματα, στις στιγμές που όλα μοιάζουν να μην οδηγούν πουθενά.
Και μετά έρχεται αυτό το συναίσθημα. Όχι το εύκολο, το γλυκανάλατο happy end, αλλά εκείνο το σφίξιμο στο στήθος που σου λέει ότι άξιζε όλο αυτό το ταξίδι και μετά η απελευθέρωση – σαν να σου έβγαλαν τις αλυσίδες από τα πόδια!
Το The Pursuit of Happyness δεν σου υπόσχεται ότι όλα θα πάνε καλά. Σου δείχνει όμως ότι υπάρχει λόγος να συνεχίσεις. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό για να σε σηκώσει από εκεί που είσαι και να πας λίγο παρακάτω.
