Ο Thee Mammoth είναι DJ, εικονογράφος και δημιουργός κόμικ από τη Θεσσαλονίκη, με έντονη παρουσία στην εναλλακτική καλλιτεχνική και μουσική σκηνή της πόλης. Έχει ξεχωρίσει για τα σκοτεινά, αιχμηρά και σατιρικά σκίτσα του, ενώ παράλληλα εμφανίζεται συχνά ως DJ σε μπαρ και χώρους της underground σκηνής.
Το 2019 κυκλοφόρησε το πρώτο του αυτοτελές κόμικ, «THEE MAMMOTH», μια έκδοση 80 σελίδων που συγκεντρώνει εικονογραφήσεις και αφίσες τις οποίες δημιούργησε αρχικά για τα DJ sets του. Το βιβλίο εκδόθηκε από το To Pikap και τυπώθηκε από τη Lithodigital. Ο Thee Mammoth έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ξεχωριστή εικαστική ταυτότητα, με σκίτσα που μοιάζουν αυθόρμητα, γεμάτα χιούμορ και καθημερινές παρατηρήσεις. Όπως παραδέχεται, η αισθητική του δεν προέκυψε από κάποιο αυστηρό δημιουργικό πλάνο, αλλά από τις ίδιες τις στιγμές της ζωής.
Τα σκίτσα σου μοιάζουν σαν να γράφτηκαν βιαστικά σε χαρτοπετσέτα μετά από τρία τσίπουρα και μια καλή ιδέα. Πώς γεννήθηκε αυτή η αισθητική;
Να ξέρετε, πάντα έτσι καταλήγει το πράμα άμα στο τραπέζι έχει πολλά τσίπουρα και πολλές χαρτοπετσέτες! Τις ιδέες εύκολα τις κλέβω απ΄τους διανοούμενους συμπότες μου, την απέναντι παρέα, την νευριασμένη σερβιτόρα, την χωρίς κλειδί πόρτα της τουαλέτας και κυρίως απ΄τον χυδαίο λογαριασμό στο τέλος… η αλήθεια είναι πως δεν προλαβαίνω μάνα μου και η ακόμα αληθινότερη αλήθεια πως είμαι τεμπέλαρος.
Πότε κατάλαβες ότι ένα σχέδιο μπορεί να λέει περισσότερα από ένα ολόκληρο κείμενο;
Αν με μιλάτε για κόμικ, σας στέλνω κατευθείαν στον MORDILLO! Αν πάλι ομιλείτε γενικώς για ζουγραφιές, σας στέλνω κατευθείαν στον ΑΚΡΙΘΑΚΗ και τις βαλίτσες του! Είδατε ποσό απλό ήτανε; Ε;
Όταν ξεκινάς ένα σκίτσο, σκέφτεσαι πρώτα την εικόνα ή την ατάκα που θα το συνοδεύσει;
Άμα ήμανα ο MANARAS δεν θα χρειαζόντανε να σκεφτώ λογάκια, θα σκεφτόμουνα ολημερίς εικόνες σαν τις δικές του! Βεβαίως, εδώ που τα λέμε ολημερίς σκέφτομαι εικόνες σαν τις δικές του, αλλά έλα που δεν μπορώ να σχεδιάσω έτσι… Οπότες σκέφτομαι πρώτα τα λογάκια των ηρώων μου κι έτσι απασχολώ το μυαλό μου και δεν συνεχίζω να σκέφτομαι τις εικόνες των ηρώων αυτού του MANARA…
Υπάρχει κάποιο σχέδιο που έφτιαξες μέσα σε δύο λεπτά και τελικά έγινε από τα πιο αγαπημένα σου;
Nαι, έχω καναδυό τέτοια, γύρω στα 2.853! Άλλα τόσα -περίπου- έχω πετάξει πορκέ μετά δεν καταλάβαινα τι έλεγαν κι άλλα τόσα – πάλι περίπου- πορκέ δεν καταλάβαινα τι έδειχναν… ε, τι να φκιάξεις σε δυο λεφτά μέσα στο ανυπόφορο κρύο και την αδιαπραγμάτευτη βλακεία!
Τα σκίτσα σου έχουν χιούμορ, αφέλεια και μια δόση τρέλας. Είναι τρόπος έκφρασης ή τρόπος επιβίωσης;
Μιαν εφηβεία στην επαρχία και μιαν 18μηνη στρατιωτική θητεία επίσης στην επαρχία και μάλιστα όντας διοπτροφόρος, νομίζω πως απαντάει καταλυτικά στην ερώτηξή σας. Τώρα όσον αφορά την έκφραση μπορεί πολύς κοσμάκης να σας καταμαρτυρήσει πως είμαι αθεράπευτα βωμολόχος …
Αν τα σκίτσα σου μπορούσαν να βγάλουν ήχο, τι μουσική θα έπαιζαν;
Eύκολο! Συνήθως όχι μουσική! Κατά βάσιν σλίκα-σλίκα, ζντόιγκ-ζντόιγκ, μπραγκντουγκμπαμ-μπραγκντουγκμπαμ, ζνιεφ-ζνιεφ, ταραραραραριτα-ταραραραραριτα, εχεξ-εχεξ και στο τσακίρ κέφι το orgasmatron από sepultura και Monsieur Cannibale στην εκετέλεση του Δάκη.
Αν σου έδιναν έναν τεράστιο άδειο τοίχο στη Θεσσαλονίκη, τι θα ζωγράφιζες πάνω του;
Θα ζωγράφιζα έναν τεράστιο άδειο τοίχο κι έτσι θα ήμασταν όλοι χαρούμενοι: και εμού του ιδίου και του τοίχου του ιδίου και της Σαλονίκης της ιδίας! Εναλλαχτικώς θα έφκιαχνα εκατομμύρια, τοσοδούλια ορθογραφικά λάθη!
Τι μουσικές παίζεις; Πώς διαλέγεις το playlist σου καθε φορά;
Παίζω τις μουσικές που ακούω και στο σπίτι μου. Και για να πω την πάσαν αλήθεια, ευτύχώς κι επιτυχώς ¨με αφήνουν” να παίζω τις μουσικές που ακούω και στο σπίτι μου! Το playlist δεν το ξέρει κανείς από πριν, ούτε εγω ο ίδιος, ούτε αυτό το ίδιο… Πάντως να ξέρετε οτι μ΄αρέζει πιο περισσότερο η σόουλ, τα άγρια ροκενρό του 50 και του 60, ο Τζέμις ο Μπράουν και ο Βαν ο Μόρισσον, τα ηπειρώτικα, ο Ξυδάκης και πιότερο-πιότερο τα Ξωτικά απ’ το Μπόστον.
