Στα τέλη των 80s και σε όλη τη δεκαετία του ’90, η Meg Ryan ήταν σχεδόν ταυτισμένη με τη ρομαντική κομεντί. Το κοινό την είχε αγαπήσει ως το γλυκό, έξυπνο, κάπως αμήχανο «κορίτσι της διπλανής πόρτας», μέσα από ταινίες όπως το «When Harry Met Sally…», το «Sleepless in Seattle» και το «You’ve Got Mail». Αυτοί οι ρόλοι την έκαναν μία από τις πιο αναγνωρίσιμες σταρ της εποχής, αλλά ταυτόχρονα την παγίδευσαν σε μια συγκεκριμένη εικόνα, από την οποία δύσκολα μπορούσε να ξεφύγει.
Το 2003 αποφάσισε να κάνει ακριβώς αυτό, πρωταγωνιστώντας στο «In the Cut» της Jane Campion, ένα σκοτεινό ερωτικό ψυχολογικό θρίλερ, πολύ μακριά από όσα περίμενε το κοινό από εκείνη. Ο ρόλος είχε αρχικά προταθεί στη Nicole Kidman, όμως τελικά κατέληξε στη Ryan, η οποία εμφανίστηκε σε μια πολύ πιο τολμηρή και γυμνή πλευρά της. Η αντίδραση υπήρξε σκληρή. Πολλοί θεατές και κριτικοί στάθηκαν περισσότερο στις ερωτικές σκηνές παρά στην ίδια την ταινία, ενώ η εικόνα της «ρομαντικής αγαπημένης» του Χόλιγουντ φάνηκε να συγκρούεται βίαια με έναν ρόλο γεμάτο σκοτάδι, επιθυμία και φόβο.
Παρότι το «In the Cut» θεωρήθηκε από πολλούς η ταινία που τραυμάτισε σοβαρά την καριέρα της, η ίδια η Meg Ryan δεν το βλέπει έτσι. Αντίθετα, έχει δηλώσει ότι είναι περήφανη για τη δουλειά της, για τη συνεργασία της με την Jane Campion και για την ατμόσφαιρα της ταινίας. Μάλιστα, έχει πει πως εκείνη η εμπειρία την έκανε να νιώσει, ίσως για πρώτη φορά, πραγματικά ηθοποιός. Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά την αρχική κατακραυγή, το «In the Cut» επανεκτιμάται ως μια παρεξηγημένη ταινία, ίσως πιο τολμηρή από όσο μπορούσε να αντέξει τότε το κοινό
