(δυο βιβλιαράκια για την παραλία, εάν δεν σας αρέσει το ένα, πάρτε το άλλο)
κάτω από την θάλασσα και με τα μάτια κλειστά διάφορες εικόνες περνούν. Σε όλους μάλλον και ξεχωριστά πράγματα. Δεν είναι μόνο το dna. Δεν είναι μόνο ότι βγήκαμε από ΄κει μέσα. Ούτε είναι ότι πάντα εκεί γυρνάμε. Είναι ότι υπάρχει ένας άλλος πλανήτης στον πλανήτη μας. Είναι ότι ο καθένας και όλοι έχουμε έναν προσωπικό ωκεανό αναμνήσεων. Μπορεί και να μην κατάλαβα τίποτα από την ταινία, αλλά αυτή η φωτογραφία και όλα όσα την απαρτίζουν είναι το δικό μου Solaris. Αυτός ο στρογγυλός κάδος στο πλυντήριο είναι ο δικός μου πλανήτης – ωκεανός και πως αντιγράφει όλα όσα μοιραζόμαστε στις ιδιωτικές μας συναντήσεις. Αυτή την εικόνα είδα όταν ήμουν κάτω από την θάλασσα και με τα μάτια κλειστά. Και βλέποντας την ήθελα να βγω να επιστρέψω στον δικό μας πλανήτη, στις δικές μας ιδιωτικές αναμνήσεις.
To κουβάλημα εκατοντάδων πραγμάτων στην παραλία πρέπει να μπει στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Και τώρα, ο Έλληνας, να ΄τος, ξεκινάει. Ξεκίνησε πολύ δυνατά με τρία καρεκλάκια στον ώμο, δυο παιδιά στην πλάτη, 36 διαφορετικά κουβαδάκια, 4 ομπρέλες, 109 φτυαράκια, 9 σωσίβια, μια σανίδα σερφ, ένα διπλό ψυγείο, 1 πενηντάκιλο τσιμέντο ΗΡΑΚΛΗΣ για να βάλει τις ομπρέλες, 2 μπάλες που τις κάνει κεφαλιές ταυτόχρονα, ένα τραπέζι και μια σκεπή για να κάτσει για μισή ώρα.
Ο μεγάλος νικητής. Ο απόλυτος χρυσός ολυμπιονίκης. Ο δικός μας, ο Τάκης, ο Μπουκουβαλάς.
Καλό Καλοκαίρι!
