Και τελικά από όλες αυτές τις λέξεις που πετάνε πάνω από τα κεφάλια μας ποιές κρατάμε; Αν οι σκέψεις μας ήταν σύννεφα σπάνια θα ήταν άσπρα, αφράτα και καθαρά. Κυρίως θα είχαμε ένα μαύρο μπερδεμένο κουβάρι που θα κατέληγε σε μία γραμμή- άλλωστε πάντα λέμε πολύ λιγότερα από όσα θέλουμε να πούμε.
Συχνά οι άνθρωποι παρεξηγούν- αυτό γίνεται γιατί συνήθως ακούν με το καχύποπτο μυαλό τους. Μία φράση σου που στα αυτιά σου ακούγεται αθώα, στα δικά τους αυτιά μεταφράζεται διαφορετικά – τόσο διαφορετικά που ούτε το φαντάζεσαι, δεν το παίρνεις καν μυρωδιά. Γιατί τελικά όταν μιλάμε με κάποιον, φιλτράρουμε ότι ακούμε μέσα από το δικό μας κόσμο. Και πόσο δύσκολο είναι να σε καταλάβουν. Σκέψου πόσες φορές παρεξηγήθηκαν τα λόγια σου.
Και μετά σκέψου κάποιον που δε μιλά καν στη γλώσσα του, έναν ξένο στην Ελλάδα, έναν Έλληνα στο εξωτερικό. Σκέψου πόσες σκέψεις χάνουν στη μεταφορά.
Σκέψου πόσα σκέφτεσαι και δεν τα λες, σκέψου πόσα σκέφτεται αυτός με τον οποίο κοιμάσαι τα βράδια, εσύ, οι γονείς σου, οι φίλοι σου. Σκέψου και τα βράδια που μιλάς στο skype και κοιτάς το φίλο σου που είναι μακριά. Τι να πεις από μια webcam που δεν θα χαθεί μέσα στα πίξελ;
Πρώτη φορά στα χρονικά ο άνθρωπος έχει τόσους τρόπους να μιλήσει. Αλλά κοίτα να δεις που επικοινωνούμε πιο δύσκολα.
