γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου
Ρινόκερος. Φυτοφάγο θηλαστικό μεγάλων διαστάσεων. Τρίτη βράδυ στην πόλη με τη Ρενέ. Νηνεμία και καθαρός ουρανός. Τσίμπα κι εσύ. Αγάπα με. Χαμογέλασε λίγο να δω κάτι…
Τελευταία μ’ αρέσει να τρώω έξω αφού ο καιρός είναι φιλόξενος, δροσερός μεν αλλά ακόμα σου επιτρέπει να βγεις με ένα πουκάμισο και να βολτάρεις ανέμελος. Ξέρεις ότι η δροσιά του θα σου θυμίσει τη ζέστη του καλοκαιριού, αυτή η αντίθεση είναι που σε κάνει να χαίρεσαι το ρίγος που χορεύει στο σβέρκο, σου θυμίζει τα δροσερά εκείνα βράδια στο νησί, στη ξαπλώστρα, στο ταβερνάκι κάτω από τα αστέρια. Κάπως έτσι νιώθεις και στο Ρινόκερο, ένα όνομα όχι τόσο σύνηθες για ταβερνάκι ειδικά αφού το ζώο είναι φυτοφάγο και διόλου χαριτωμένο. Ο Ρινόκερος όμως παραμένει ένα εστιατόριο στολισμένο με γούστο, καλό φαγητό κι ένα ιδιοκτήτη γεμάτο χιούμορ.
Την Τρίτη το βράδυ, πήρα αγκαζέ τη Ρενέ [μανούλα είναι αυτή] και κατηφορίσαμε τη Μαρτίου. Ο Αρχέλαος – το όνομα από τον παππού – μας υποδέχτηκε με χαμόγελο και χειραψία, πάντοτε τον βλέπεις εκεί να τριγυρίζει σαν μέλισσα και να βοηθάει σε όλα. Το μαγαζί όμορφο, συμμαζεμένο, με εκκεντρικές πινελιές στους τοίχους και έναν φοβερό τοίχο ντυμένο με ξύλο – από τη μία σου βγάζει το ταβερνάκι στην αμμουδιά πάνω και από την άλλη σου προσφέρει ζεστασιά, σε προσκαλεί να πάρεις παρεάκι, να βάλεις μία ζακέτα και να πας μεσημέρι Κυριακής για πολλά ουζάκια και μεζέδες. Η φιλοσοφία του Αρχέλαου ήταν ακριβώς αυτό, πέραν της νοστιμιάς και της ομορφιάς στο ωραία στημένο πιάτο, ήθελε να πας εκεί με την παρέα, να γευτείς μικρές μπουκιές παράδεισου. Μία από αυτές τις μικρές δόσεις παράδεισου ήταν τα φασόλια φούρνου, παραδοσιακή συνταγή μεν αλλά διαχρονική και πετυχημένη δε. Στις σαλάτες δοκίμασε αυτή με το σπανάκι, τη λευκή σως, τα ντοματίνια και τη μυζήθρα και ξέπλυνε αυτή τη γεύση με ένα δροσερό Chardonnay. Αν είσαι λάτρης της τηγανιάς τσίμπα και μία φρεσκοτηγανισμένη πατατούλα και κάνε εβίβες με τους γύρω σου.
Η Ρενέ [που δεν τρώει πολύ και δεν της αρέσει να τρώει αργά] διασκέδασε πολύ με τις διαφορές της ελληνικής κουζίνας από την κυπριακή και δήλωσε φανατική των ντοματοκεφτέδων.
Έξω, το φεγγάρι έκλεινε τον κύκλο του, όλοι οι κύκλοι κάποτε κλείνουν, σε λίγο θα αρχίσουν νέες περιπέτειες και θα δώσουμε βάση στη νέα μας ζωή. Ο σερβιτόρος έφερε κι ένα πιάτο με μπουκίτσες μπακαλιάρου στο οποίο ορμήξαμε και οι δύο αχόρταγα – η αλήθεια είναι ότι το ψαράκι ήταν ολόφρεσκο και μαζί με κάτι λαχανικά σχάρας γέμιζε το στόμα με τραγανή νοστιμιά. Το κρασί είχε τελειώσει, τα τραπέζια στοιβαγμένα με πιάτα και χρησιμοποιημένες χαρτοπετσέτες, κάποιες με κραγιόν και κάποιες άλλες με λάδι. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι, όλοι χορτάτοι – ο Έλληνας θέλει καλοπέραση και είναι κρίμα να του τη στερήσεις.
Τill next week
Τρέξε ελεύθερος στη ζούγκλα
