To
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2018) είναι η τρίτη ταινία του Martin McDonagh. Ο ίδιος υπογράφει το σενάριο, του οποίου τους κεντρικούς χαρακτήρες ενσαρκώνουν οι Frances McDormand, Sam Rockwell, Woody Harrelson και Caleb Landry Jones.
Η ιστορία αφορά την προσπάθεια μιας μητέρας, της Mildred Hayes (McDormand), να καταργήσει την παθητικότητα των αρχών σχετικά με την υπόθεση της δολοφονημένης κόρης της. Όλα ξεκινούν όταν νοικιάσει τρεις πινακίδες έξω από την πόλη που ζει και μέσω αυτών να ζητήσει από την αστυνομία να ενεργήσει.
Ο McDonagh αποφεύγει με ευφυή τρόπο να αφηγηθεί άλλη μια ιστορία εκδίκησης, αυτοδικίας, συγχώρεσης, ίσως και μυστηρίου, από αυτές που πολλάκις έχουν ειπωθεί στο πρόσφατο και όχι μόνο παρελθόν. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι σε πολλά σημεία η ταινία δεν είναι διακριτική ή ανεπαίσθητη, όσον αφορά το νόημα και την ουσία της. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η σκηνή flashback που διαδραματίζει μια στιγμή της μητέρας και της κόρης πριν το φρικτό γεγονός. Παρά το εύστοχο χιούμορ σε ορισμένα σημεία, ο σκηνοθέτης «ολισθαίνει» τόσο στο εν μέρει exposition δια λόγου όσο και στα προφανή «κλεισίματα του ματιού» προς το κοινό που αποσκοπούν αφενός στην ελάφρυνση του αφηγηματικού τόνου, αλλά αφετέρου στην αναπόφευκτη δημιουργία -μέχρι το μέσο της- μιας ακόμα ανεξάρτητης παραγωγής με φόρμουλα στοχευμένη στα Όσκαρ.
Αυτό όμως, που επιτυγχάνει ο σκηνοθέτης, κυρίως στο τελευταίο κομμάτι της ιστορίας του, είναι ότι δηλώνει περίτρανα τους λόγους για τους οποίους το φιλμ του είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Πέρα από τις πολύ εύστοχες ερμηνείες των McDormand, Rockwell, Harleson και Jones, ο δημιουργός υποδηλώνει με πρωτότυπο τρόπο πως ο κόσμος μας είναι πιο περίπλοκος από ότι νομίζουμε. Το λάθος μπορεί να είναι ανθρώπινο και μπορεί πράγματι να σε κάνει να αλλάξεις οπτική. Η ειρωνεία, με την οποία αντιμετωπίζει το αυτονόητο που διατρέχει την κοινωνία μας σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και την παραβίαση τους είναι στοιχείο νεωτερικό, αιρετικό και απροσδόκητα ευφάνταστο.
Ο θυμός δεν αντιμετωπίζεται ως κάτι που πρέπει να θεραπευτεί, αλλά ως λογικό απότοκο του άδικου κόσμου στον οποίο ζούμε. Αυτό όμως που μας θυμίζει ο McDonagh -αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε- είναι ότι ο θυμός δεν είναι η λύση.
