γράφει η Αρχόντισσα της ταβέρνας
Κάπου ανάμεσα στα δάση και τα νερά του Νέστου, εκεί που ο χρόνος κυλά πιο αργά και οι φωνές χαμηλώνουν από σεβασμό στη φύση, υπάρχει ένα ταβερνάκι. Μικρό, σεμνό, σχεδόν κρυφό – μα καθόλου τυχαίο.
Δεν είναι μόνο το φαγητό – κι όμως, τι φαγητό! Μερίδες που χορταίνουν και τη σκέψη, με γεύσεις που μυρίζουν Κυριακή και γιαγιά. Αν δεν δοκιμάσεις τα σουτζουκάκια, κάτι θα λείπει απ’ τη μέρα σου. Το σέρβις ευγενικό, φιλόξενο, αληθινό. Οι τιμές τόσο ανθρώπινες που σχεδόν σου ζητάνε συγγνώμη για την ποιότητα που προσφέρουν.
Τα τραπέζια ακουμπάνε σχεδόν πάνω στο νερό – σε έναν παραπόταμο του Νέστου, που την άνοιξη φουσκώνει και γουργουρίζει, και το καλοκαίρι ησυχάζει, σαν να κρατά την ανάσα του. Ακούς το νερό, τα φύλλα, τη σιωπή.
Υπάρχουν κάποια μέρη που δεν τα βλέπεις απλώς — τα νιώθεις. Που δεν τα απολαμβάνεις μόνο με τις αισθήσεις, αλλά και με την καρδιά. «Το κουτουκάκι της Σόφης» είναι ακριβώς αυτό: ένας μικρός παράδεισος χαμένος στην ελληνική ύπαιθρο, που μοσχοβολάει απλότητα, αγάπη και φρεσκομαγειρεμένο φαγητό.
«Το κουτουκάκι της Σόφης», Ποταμοί, Κάτω Νευροκόπι Δράμας
