Το Netflix υποσχέθηκε ότι θα μας απαλλάξει από το τηλεοπτικό πρόγραμμα και θα μας δώσει απόλυτη ελευθερία επιλογής. Στην πράξη, όμως, αυτή η ατελείωτη ελευθερία δημιούργησε ένα πρόβλημα που λίγοι είχαν προβλέψει: αντί να χαλαρώνουμε, πολλές φορές κουραζόμαστε πριν καν πατήσουμε το play.
Οι τεράστιες βιβλιοθήκες με σειρές, ταινίες, ντοκιμαντέρ και εξατομικευμένες προτάσεις αναγκάζουν τον θεατή να παίρνει συνεχώς μικρές αποφάσεις. Να διαβάζει περιγραφές, να βλέπει trailers, να συγκρίνει τίτλους και να αναρωτιέται αν υπάρχει κάτι καλύτερο λίγο πιο κάτω. Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως «κόπωση της επιλογής» και μπορεί να μετατρέψει τη διασκέδαση σε ακόμη μία μικρή καθημερινή υποχρέωση.
Δεν είναι σπάνιο κάποιος να περνά περισσότερη ώρα ψάχνοντας παρά παρακολουθώντας. Μετά από ατελείωτο σκρολάρισμα, αρκετοί κλείνουν την εφαρμογή χωρίς να έχουν επιλέξει τίποτα ή καταλήγουν να βλέπουν ξανά μια γνώριμη σειρά, επειδή δεν έχουν πλέον την ενέργεια να επενδύσουν σε κάτι καινούργιο.
Κάπως έτσι, το Netflix φαίνεται να εξετάζει την επιστροφή σε ένα μοντέλο που θυμίζει την παλιά τηλεόραση: ανοίγεις την εφαρμογή και κάτι παίζει ήδη. Η πλατφόρμα που κατάργησε το ζάπινγκ ανακαλύπτει τώρα ότι ο άνθρωπος δεν θέλει πάντοτε να επιλέγει. Μερικές φορές θέλει απλώς να καθίσει στον καναπέ και να αφήσει κάποιον άλλον να αποφασίσει για εκείνον.
