Το Κινηματογραφικό
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι κατά την άποψή μου μία από της σημαντικότερες
εγχώριες (και όχι μόνο) γιορτές της έβδομης τέχνης. Το κοινό του φεστιβάλ
έρχεται σε επαφή με υψηλής καλλιτεχνικής αξίας ταινίες από διάφορα μέρη του
πλανήτη, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσε να δει. Υπάρχει, βέβαια, και το
ελληνικό κομμάτι του φεστιβάλ που προβάλλει εγχώριες ταινίες της χρονιάς, αλλά
και αφιερώματα σε παλιές ταινίες, όπως το φετινό που αφορά τα 100α
γενέθλια του Ελληνικού Κινηματογράφου. Αναφορικά με τις σύγχρονες ελληνικές
ταινίες, έρχεται ένα ερώτημα: ποια είναι τα κριτήρια επιλογής τους;
Είναι πια κοινό μυστικό ότι το φεστιβάλ δέχεται σχεδόν
όλες τις ελληνικές ταινίες, χωρίς να εφαρμόζονται τα αυστηρά κριτήρια που
χρησιμοποιούνται στις υπόλοιπες κατηγορίες του. Έτσι, παρατηρούνται
παραδείγματα ταινιών (ευτυχώς λίγα) που δεν θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στις
προβολές του φεστιβάλ. Αυτό έρχεται σε άμεση συνάρτηση και με την τάση κάποιων
Ελλήνων κινηματογραφιστών να υποτιμούν την φόρμα των ταινιών μικρού μήκους και
να θέλουν σώνει και καλά να κάνουν μεγάλου. Δύο φετινά παραδείγματα ελληνικών
ταινιών που θα έπρεπε να είναι μικρού μήκους, αλλά κατέληξαν μεγάλου, είναι το Dark
Illusion και το Πολκ.
Το Dark Illusion είναι ένα θρίλερ που γυρίστηκε από μία
ερασιτεχνική ομάδα και διαρκεί 72 λεπτά. Δεν θα σταθώ ούτε στο σενάριο που
«έμπαζε» από παντού, αλλά ούτε και στην αδιάφορη σκηνοθεσία, γιατί αυτά είναι
αναπόφευκτο μέρος μιας ερασιτεχνικής ταινίας. Το θέμα είναι γιατί να γίνει 72
λεπτά και όχι 30. Υπήρχαν περιττές σκηνές που δεν εξέλισσαν τη δράση, ενώ
κάποιες σκηνές διαρκούσαν υπερβολικά παραπάνω από ότι θα έπρεπε. Αν η ταινία μονταρόταν
ως μικρού μήκους θα είχε έναν πιο γρήγορο ρυθμό και θα έκανε τους θεατές να
ξεχάσουν τον ερασιτεχνισμό και να τους συνεπάρει η δράση.
Το δεύτερο παράδειγμα είναι το Πολκ που διαρκεί και αυτό
72 λεπτά. Αν αφαιρέσεις από την ταινία το πρώτο πλάνο, που διαρκεί 10 λεπτά και
βλέπουμε απλώς τον ήλιο να δύει, τότε κατευθείαν βρίσκεται στα όρια του να
θεωρηθεί μικρού μήκους. Άξιο αναφοράς αποτελεί το γεγονός ότι στην προβολή της
Τετάρτης, στην αίθουσα Μαρκετάκη, μόλις τελείωσε το πρώτο -αδιάφορο- πλάνο της ταινίας,
το κοινό χειροκρότησε ειρωνικά. Πάντως και η συνέχεια της ταινίας έχει ακριβώς
τον ίδιο ρυθμό, με πλάνα, διαλόγους και ολόκληρες σκηνές να επαναλαμβάνονται
μία και δύο φορές με στόχο να ξεπεράσει η ταινία τα 60 λεπτά και να μη θεωρηθεί
μικρού μήκους. Φεύγοντας από την προβολή δεν άκουγες παρά αρνητικά σχόλια για
την ταινία, που αν και διαπραγματεύεται ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα, καταφέρνει να
κάνει το κοινό να αδιαφορήσει.
Το Σύνδρομο της «Τραβηγμένης από τα Μαλλιά» Μεγάλου
Μήκους είναι μέρος της ελληνικής πραγματικότητας, όμως το φεστιβάλ πρέπει να
προστατέψει και την φήμη του, αλλά και το ίδιο του το κοινό,
απορρίπτοντας τέτοιες ταινίες που θα έπρεπε να συμμετέχουν σε άλλα φεστιβάλ που
ειδικεύονται σε μικρού μήκους ταινίες.
