κολάζ: Αντιγόνη Βασιλάκη
Διόλου τυχαίο δεν είναι πως λίγες ημέρες μετά τον πνιγμό των
μεταναστών στο Φαρμακονήσι από το λιμενικό οι χρυσαυγίτες ξαναβγήκαν από
τις τρύπες τους και έκαναν πορεία στο σημείο της δολοφονίας του Π.
Φύσσα, καταστρέφοντας το αυτοσχέδιο μνημείο ενώ αμέσως μετά επιτέθηκαν,
υπό την κάλυψη της αστυνομίας, στο στέκι Ρεσάλτο. Το μεταναστευτικό
είναι ο βασικός άξονας πάνω στον οποίο οι φασίστες οικοδόμησαν τη
μαζική τους απεύθυνση, ως οι συνεπέστεροι εκφραστές μίας ρατσιστικής και
εγκληματικής πολιτικής σε βάρος των μεταναστών, που όμως παρήχθη και
υλοποιείται από το κράτος και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς. Δεν πρέπει
να ξεχνάμε πως τη στιγμή που ένα μέρος της κοινωνίας αισθάνεται
αποτροπιασμό για τον εγκληματικό θάνατο των παιδιών στο Φαρμακονήσι, ένα
άλλο μεγάλο τμήμα της πανηγυρίζει για το γεγονός, αντιμετωπίζοντας το
ως επιτυχημένη εφαρμογή της αντιμεταναστευτικής πολιτικής που οφείλει να
έχει το κράτος.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί, λόγω των προσχημάτων που
αναγκάζεται να κρατήσει προς το εξωτερικό, να διεκδικήσει ανοικτά να
εκφράσει αυτό το ακροδεξιό, ρατσιστικό αίσθημα, αν και δεν λείπουν φωνές
που προσπαθούν έμμεσα να το κάνουν, όπως του Βαρβιτσιώτη.
Η Χρυσή Αυγή
όμως δεν δεσμεύεται από τέτοια προσχήματα, αντίθετα, βρήκε μίας πρώτης
τάξης ευκαιρία να επανασυνδεθεί με το λαϊκό αίσθημα, που θέλει
σκληρότερη αντιμετώπιση των μεταναστών και διεκδικεί να απενεχοποιήσει
αυτό το αίσθημα, ως τη λογική, αυταπόδεικτη διαχείριση του λεγόμενου
μεταναστευτικού προβλήματος. Το πρέπει να υπάρχουν νεκροί στα σύνορα
που ξεστόμισε ο Πλέυρης πριν μερικές βδομάδες αλλά που η κυβέρνηση δεν
μπορεί να το υιοθετήσει δημόσια, αν και το εφαρμόζει σιωπηλά αλλά
συστηματικά, η Χρυσή Αυγή το έχει κάνει σημαία της. Τέλος, το ναζιστικό
κόμμα άδραξε την ευκαιρία ν' αποκαταστήσει την κλονισμένη(;) σχέση του
με το σκληρό πυρήνα του κράτους, τα σώματα ασφαλείας, που βρίσκονται στο
στόχαστρο της δημόσιας κριτικής ως φυσικοί αυτουργοί της δολοφονίας των
προσφύγων, εμφανιζόμενη ως η μόνη πολιτική δύναμη που τα υποστηρίζει
χωρίς όρους και τα καλύπτει πολιτικά.
Αν το κίνημα δεν απαντήσει άμεσα
στην προσπάθεια των χρυσαυγιτών να ξαναπλασαρισθούν στη δημόσια σφαίρα
καβαλώντας ένα θέμα για το οποίο το κράτος και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί
του, έχουν καταστήσει την πολιτική τους σχεδόν ηγεμονική, τότε θα
βρεθούμε ενώπιον μίας μαζικής αναβάπτισης και επανανομιμοποίησης των
ναζί.
