Κάπου ανάμεσα στην Κοζάνη και την Καστοριά, τα Όντρια στέκουν μοναχικά, αθόρυβα και άγρια. Δυο οροπέδια – τα Μεγάλα και τα Μικρά Όντρια – σαν φυσικά κάστρα, περικυκλωμένα από κάθετους βράχους, λες και προστατεύουν ένα αρχαίο μυστικό. Η φύση εδώ είναι παρθένα, αδιάφορη στον θόρυβο του έξω κόσμου.
Απόκρημνες χαράδρες, σπηλιές με μυθικά ονόματα, παλιά μονοπάτια χωρίς σημάδια, ξεχασμένα χωριά και χαμένες στράτες… Στα Όντρια δεν πας. Σε δέχονται. Όσοι καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι εκεί μιλούν για ένα τοπίο αλλιώτικο — γεμάτο δρυς, οξιές και σιωπή.
Στην “Πόρτα της Πίνδου”, εκεί όπου ανοίγει το βουνό, νιώθεις ότι κάτι σε κοιτάζει πίσω από το φύλλωμα. Κάτι παλιό. Κάτι αληθινό. Τα Όντρια δεν είναι απλώς βουνό. Είναι χώμα, θρύλος, ιστορία και ανάσα μαζί. Ένα σπάνιο γεωλογικό θαύμα, θαμμένο μέσα στο δάσος — εκεί που ο χάρτης τελειώνει και αρχίζει το παραμύθι.
