Δεν έχει πολύ καιρό που σου είπαν ‘ρε σκέψου’. Στο είπαν έτσι χαρωπά, τύπου Αννούλα Βίσση ‘ρε’ στο πιο Καρέζη- Δεσποινίς Διευθυντής:
Καμία σχέση βέβαια με το ύφος ‘ρε, σκέψου να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ’ ή ‘ρε, λες να μου κάτσει αυτός ο παιδαράς’,
αυτό ήταν ένα απλό, αγενές, μονομερές ‘ρε’ από το ‘μωρέ’, ήτοι μωρή
ηλίθια Αθηναία. Και στο κοτσάρει με ένα μακετίστικο – πρώιμος κυβισμός-
δεντράκια πλέιμομπιλ μότο ‘Η Αθήνα αλλάζει και μαζί της αλλάζουμε και ‘μεις.’
Πριν 2 εβδομάδες περίπου, είδα αυτό τυχαία:
δαγκώθηκα, είπα να μην μιλήσω, αλλά με ξέρετε, θα σκάσω, είμαι γύναιο
εγώ, βάλε και αυτό του μουλτικάλτσουραλ πολυταξιδεμένο που έχω, θα τα
πω όλα γιατί τα ξέρω όλα και είμαι και Ελληνίς Σμυρνιοπόντια οπότε έχω
γνώμη επί παντός επιστητού.
Γκρινιάρα γυναίκα εμένα δεν θα με πεις, ναζιάρα αυτοκαταστροφική, ναι, με λες. Και συ ο Σαλονικιός θα με ρωτήσεις εύλογα ‘μαρή Ρίτα, εσύ στη Σαγκάη, εγώ στο βορρά, τι μας ενδιαφέρει ο χαμουτζής Αθηναίος όταν δεν μπορώ να σε κάνω δικιά μου?’.
Και πολύ σωστά κάνεις και ρωτάς γιατί έχω απάντηση. Ο επόμενος μαλάκας
ρε θα είσαι εσύ, γλυκέ μου.
Πρωτίστως, επειδή λόγω απόστασης να σου
κάτσω δεν παίζει και, δευτερευόντως, επειδή θα φας σύντομα πεζόδρομο στο
σαλόνι σου με χορηγό Μικέλ και λοιπά κλαρινογαμπρικά που σε βλέπω να
μεταναστεύεις Λαπωνία, που και όλο ένας λευκός πεζόδρομος είναι και
φρεντολαττε γέτι έχουν και τις γυναίκες τους δίνουν ρεφενέ. Γιατί μιας
πρώτης πεζοδρόμησης μύρια κακά έπονται. Κάτσε και άκου.
Σου λέει ο R2D2
εκφωνητής του δεύτερου βίντεο πως η ομάδα νικητής θα κάνει μια πόλη
ανθεκτική με 800 δεντράκια που προφανώς είναι μεταλλαγμένοι εξωγήινοι
χλωριδικοί οργανισμοί από τον πλανήτη Fouda69
καθότι όλοι ξεπερνούν σε μέγεθος το ύψος της Ακρόπολης και μετατρέπουν
την Αθήνα σε Αμαζόνιο όπου πρόβατα, κάγκουρες και πιθήκια θα μπορούν να
συμβιώνουν αρμονικά.
Να
μου επιτραπεί στο σημείο αυτό μια τελολογική ανάλυση της εναρκτήριας
σεκάνς αμφότερων των εν λόγω ταινιών επιστημονικής φαντασίας μικρού
μήκους, και στις δύο απαντάται το μνημείο της Ακροπόλεως –αντίστοιχο στη
συμπρωτεύουσα είναι η Παναγιά η Ντέξιον – για να επισημάνει το
πολιτιστικό βάθος, τη χωροθέτηση καφετεριών/πάρκινκ και την ομοιομορφία
συντήρησης απάντων των έργων με το πέρας διετίας. Επίσης κάνει συνειρμό
με το μουσείο Παντερμαλής Α.Ε. και το βίντεο του Γαβρά για τους
Πρωτοχριστιανούς που ξεμόνταραν τα παλιακά και έκανα τον Παρθενώνα το
αριστούργημα που βλέπουμε σήμερα, τρίμπιουτ σε μια παρωχημένη
Πανεπιστημίου που θέλει τη Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα του. Είπα Λαμπράκη και
θυμήθηκα το μιλένιουμ αριστουργηματικό οικολογικής ευαισθησίας και
αρχιτεκτονικής καλλιτεχνίας σύνθημα: ‘βάλτε ένα δεντράκι στον κώλο του Λαμπράκη’,
όταν λυτρωτικά μετά από 25 χρόνια φυτεύτηκε το δέντρο- πτυσσόμενο πάρκο
στο Μέγαρο Μουσικής Του Λαμπράκη.
Αρνούμαι να σχολιάσω το πασοκικό
παρελθόν του εκφωνητή όταν απροκάλυπτα και με παπανδρεϊκό πάθος τονίζει
το ‘αυτοί οι πράσινοι διάδρομοι θα συνδέουν τα μεγάλα πράσινα πεδία’ κατά το αντίπαλο ιστορικό ‘όλη η Ελλάδα είναι μπλε, πρασινοφρουρέ πρασινοφρουρέ’.
Θα
σταθώ όμως ιδιαίτερα στο σοβαρό ζήτημα που αναφέρει το βίντεο και αφορά
το νερό. Και είναι σοβαρό γιατί αφορά την ανθεκτικότητα του καθενός στη
βρώμα του άλλου, όχι τον πόνο του άλλου, αυτό είναι από αλλού. Όχι μόνο
θα ποτίζουμε τα εξωγήινα δεντράκια και λουλουδάκια για να μοσχομυρίζει η
Ομόνοια, όχι μόνο θα εξάγουμε νερό στην Αφρική καταπολεμώντας έτσι την
ανεργία άρα και την απλήρωτη ΕΥΔΑΠ για 10 τυχερούς Εξαρχιώτες, αλλά θα
έχουμε κάθε γωνιά και ντουζιέρα με τρεχούμενα γάργαρα 14 μύρια κυβικά
απιονισμένα Εβιάν για να πλενόμαστε εμείς, τα μηχανάκια μας και τα
εναπομείναντα τζιπ του Κολωνακίου. Το βίντεο, νομίζω, είναι ξεκάθαρο
όταν μιλάει για 10 ολυμπιακές πισίνες στο κέντρο, όχι σαν τη μια που
φτιάξαμε το 2004 και ρημάζει ανηλεώς κάπου στον κιτς βορρά της πόλης.
Αφήστε δε που έμεινε ανεκμετάλλευτη επειδή πληρώσαμε έναν τυπά Ισπανό
για ένα στέγαστρο και μας άφησε στα μισά, τα άλλα μισά τα έφαγαν, τότε
ακόμα παρασκεφτόμασταν γιατί το ‘ρε’ έβγαινε από το ΄πονηρέ’.
Αγαπημένο
μου σημείο πάντως, παραμένει η Ομόνοια που θα αποκτήσει αυτό το ηχητικό
εφέ πλατσουρίσματος Αργοσαρωνικού και η μαστούρα με ηρωίνη θα αποκτήσει
νέα διάσταση, όπως και το κατούρημα μπροστά στον Μπακάκο. Να μην ξεχάσω
να αναφέρω ότι αυτό με τα γάργαρα νερά είναι και προεκλογική εξαγγελία
του Θεοδωράκη, εξ ου και το Ποτάμι που θα τα αλλάξει όλα οσονούπω.
Δεν καταλαβαίνω όμως τι εννοεί ο ποιητής με το ‘προσβάσιμη πόλη με την μείωση των αυτοκινήτων’.
Νομίζω ότι εδώ έχουν φάουλ, πότε κατέβηκαν τελευταία φορά στο κέντρο?
Είναι δυνατόν να κάνουν ολόκληρο θρι ντι ανιμέισιον και να μην έχουν
κατέβει μέχρι μια πλατεία Καρύτση? Μια πλατεία Αγίας Ειρήνης? Αυτοί δεν
κωλοβαράνε στη δουλειά? Πριν μια εβδομάδα πετάχτηκα Αθήνα για να κάνω τη
στοιχειώδη έρευνα μου για την πάντα τεκμηριωμένη και εμπεριστατωμένη
αρθρογραφία μου στον Εξώστη και συναντήθηκα με ένα καράτεκνο, τζίντζερ
τεκνό, αρχιτέκτονα, τον Θεοδωράκη, καμία σχέση με τον προαναφερθέντα, θα
πω απλά ότι αν ο δικός μου πηδούσε όπως μιλούσε ο προαναφερθείς, θα
έμενα πιστή στο Μεξικάνο και θα ψήφιζα δαγκωτό Σώτη Τριανταφύλλου για
δήμαρχο Παρισίων. Μην σας πω, και Αφροδίτη Αλ Σάλεχ.
Επιστρέφω
στο Θεοδωράκη μου, μισές κουβέντες αφήνω, αλλά έχω τόσα να σoυ πω,
Σαλονικιέ. Κλείνω ραντεβού λοιπόν για να μιλήσω με κοτζάμ επιστήμονα
αρχιτέκτονα εκ Λονδίνου για το πρότζεκ ‘ρε’ και λέμε να πάμε στην
ηλιόλουστη Αγίας Ειρήνης με το τοπωνύμιο Πεπηδηγμένη, για πολλούς και
προφανείς λόγους, λίγο οι τιμές πχ ένα τσάι του κώλου φέικ κινέζικου 4
Ευρώ, λίγο οι φίλες αδερφές με τις ακτιβιστικές τους δράσεις νύχτα μέρα
στον ιδρώτα πάρτα δώστα, λίγο τα καρεκλάκια τραπεζάκια που πλέον είναι
στημένα και στην Αγία Τράπεζα της εκκλησιάς(φήμες αναφέρουν ότι πλέον
χρησιμοποιείται και ο επιτάφιος για τραπέζι), βάλε και έναν επιπλέον
λόγο: το παρκάρισμα του μηχανακίου σου. Εδώ λοιπόν θέλω να καταλήξω,
φίλε εκφωνητή, ποιο αυτοκίνητο? Ο Αθηναίος δεν έχει πια αυτοκίνητο,
καρντιά μου. Δεν έχει λεφτά για βενζίνη, παρά μόνο για ένα ταπεινό καφέ
στην πλατεία, στην οποία και θα κατέβει με το μηχανάκι του και το οποίο
θα παρκάρει κάπου κοντά στον τράχηλο μου για να το βλέπει από όποιο
τραπεζάκι και αν καθίσει, το μηχανάκι, όχι τον τράχηλο μου. Γι’ αυτό
λοιπόν διαμαρτύρομαι, γιατί θέλω να κάνετε την Πανεπιστημίου ένα δρόμο
προσβάσιμο για να παρκάρουμε τα μηχανάκια μας και να αφήσετε τις
μαλακίες για πεζούς και πόδια και σφιχτούς κώλους! Τόσο πράσινο, τόσο
νερό τρεχούμενο, να το έχω εγώ το καμάρι μου να ψήνεται από εδώ και από
κει στους παρακατιανούς Ακαδημίας και Σταδίου? Εε όχι! Είναι σαν να σου
λέει, Σαλονικιέ, ότι θα κάνει τη Νίκης πεζόδρομο και θα παρκάρεις
Μητροπόλεως! Ή ότι θα πας στον καινούριο πεζόδρομο με τα πόδια!
Ανήκουστα πράγματα για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική αστικού τοπίου, όπως
αυτή έχει επισήμως οριστεί από τους μαγαζάτορες της Αγίας Ειρήνης και τα
παπάρια τους. Αυτά είδε και ο Θεοδωράκης μου, συγχύστηκε, ακόμα δεν
κατάλαβα γιατί, και με πήρε και φύγαμε μονολογώντας ‘Στην παρτούζα κουκλάρα μου Κινέζα, λιγότερος συνωστισμός’.
Η αλήθεια πάντως είναι ότι οι μαγαζάτορες είναι σπουδαίος πολιτικός
φορέας στην Ελλάδα, θυμάμαι κάποτε που κατάργησαν και τον αντικαπνιστικό
νόμο.
Συνεπώς
η πρόταση για ζωντανή πόλη είναι ελλιπής, κακογραμμένη και κακόβουλη θα
έλεγα, γιατί και το θέατρο του παραλόγου παίζεται 24/7, και στοχασμό
κάνουμε στο 4ο ποτό, και διάλογο με τον ψυχαναλυτή μας, και
δεν σκέφτηκαν να κάνουν τα άδεια κτίρια παρκινγκ για μηχανάκια. Πως
περιμένουν να κάνουν τους δρόμους ανοιχτές σκηνές φιλοσοφίας και
καλλιτεχνικών δρώμενων αν το μηχανάκι δεν πάει σε πιο ασφαλές μέρος? Δεν
φτάνει δηλαδή που θα κοτσάρουν στην Πανεπιστημίου και τραμ και θα
τρέμει το φυλλοκάρδι του κάθε Αθηναίου μην παρασυρθεί το μηχανάκι του,
θέλουν και ποδηλατόδρομους να χτυπήσει και ο δύσμοιρος περφόρμερ άνεργος
καλλιτέχνης που θα ζητιανεύει στην ακρούλα του δρόμου?
Αυτά
βλέπω και ακούω και τρέμω, Σαλονικιέ. Τρέμω για το μετρό που δεν θα
δεις ποτέ τώρα που παραιτήθηκε ο κατασκευαστής, και για τα αρχαία που
δεν θα δεις ποτέ για να στοχαστείς και συ όπως ο Αθηναίος κάγκουρας, και
θα τα κάνουν όλα πεζόδρομους για να το πιάσεις ποδαράτο
Αμπελόκηποι-Μηχανιώνα ή να πάρεις και συ ένα μηχανάκι να δει η πόλη
άσπρη μέρα και να μην τολμήσουν να σου πουν ‘ρε συμπρωτευουσιάνε
μαλάκα’.
Αλλά
έτσι είναι, κοτζάμ Ίδρυμα Ωνάση, λεφτά έχει, όπου θέλει τα σκορπάει. Η
άλλη τα τρώει στο τεκνό τον Βραζιλιάνο και στα άλογα, η καλύτερη
μαθήτρια που είχα. Δακρύζω από συγκίνηση που την μεγάλωσα
Ζυρίχη-Σκορπιό-φαβέλα.
Για αυτό
θα σας μιλήσω μόλις έρθει ο Norman Foster στας Αθήνας.
Τα φιλιά μου.
