16 νεκροί, ένα όπλο που δεν βρέθηκε ποτέ και μια υπόθεση που, σχεδόν 40 χρόνια μετά το τελευταίο έγκλημα, παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα αστυνομικά μυστήρια της Ιταλίας
Για σχεδόν δύο δεκαετίες, η περιοχή γύρω από τη Φλωρεντία μετατράπηκε σε σκηνικό τρόμου. Ζευγάρια που απομονώνονταν σε αυτοκίνητα ή κάμπινγκ για να περάσουν λίγες ιδιωτικές στιγμές έπεφταν θύματα ενός άγνωστου δολοφόνου, ο οποίος τους πυροβολούσε με ένα πιστόλι διαμετρήματος .22.
Σε αρκετές περιπτώσεις, οι γυναίκες βρέθηκαν ακρωτηριασμένες.
Ο δράστης έγινε γνωστός ως «Το Τέρας της Φλωρεντίας» (Il Mostro di Firenze) και μέχρι σήμερα η πραγματική του ταυτότητα δεν έχει αποδειχθεί οριστικά.
Τώρα, η σκοτεινή αυτή υπόθεση επιστρέφει στο προσκήνιο μέσα από τη νέα τετραμερής σειρά του Netflix, The Monster of Florence, σε σκηνοθεσία του Stefano Sollima και δημιουργία των Leonardo Fasoli και Stefano Sollima. Η σειρά κάνει πρεμιέρα στις 22 Οκτωβρίου και επιχειρεί να φωτίσει όχι μόνο τα εγκλήματα, αλλά κυρίως τους ανθρώπους που βρέθηκαν στο επίκεντρο των ερευνών.
Η αρχή του τρόμου
Η πρώτη δολοφονία που συνδέθηκε με το «Τέρας» σημειώθηκε στις 21 Αυγούστου 1968.
Η 32χρονη Barbara Locci και ο 29χρονος εραστής της Antonio Lo Bianco βρίσκονταν μέσα σε αυτοκίνητο κοντά στη Signa, μια μικρή πόλη έξω από τη Φλωρεντία, όταν δέχθηκαν πυροβολισμούς.
Στο πίσω κάθισμα κοιμόταν ο μόλις έξι ετών γιος της Locci, ο οποίος επέζησε και αργότερα κατάφερε να ζητήσει βοήθεια.
Τα επόμενα 17 χρόνια ακολούθησαν ακόμη επτά επιθέσεις εναντίον ζευγαριών. Τα θύματα δολοφονούνταν συνήθως τα Σαββατοκύριακα, σε απομονωμένα σημεία όπου νεαροί εραστές συναντιούνταν μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα.
Συνολικά, 16 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.
Ανάμεσά τους υπήρχαν Ιταλοί, αλλά και ξένοι τουρίστες, μεταξύ των οποίων Γερμανοί και Γάλλοι.
Το κοινό στοιχείο των εγκλημάτων ήταν ένα πιστόλι Beretta διαμετρήματος .22 και συγκεκριμένα πυρομαχικά Winchester της σειράς «H». Το ίδιο όπλο φαινόταν να συνδέει τις διαφορετικές δολοφονίες, δημιουργώντας την εικόνα ενός κατά συρροή δολοφόνου ή, τουλάχιστον, κάποιου που είχε επανειλημμένα πρόσβαση στο συγκεκριμένο όπλο.
Το τελευταίο έγκλημα
Οι τελευταίες δολοφονίες που αποδίδονται στο «Τέρας» σημειώθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1985.
Θύματα ήταν το Γάλλο ζευγάρι Jean Michel Kraveichvili και Nadine Mauriot, οι οποίοι είχαν κατασκηνώσει σε δασική περιοχή.
Πυροβολήθηκαν και μαχαιρώθηκαν, ενώ το σώμα της Mauriot βρέθηκε ακρωτηριασμένο.
Ήταν η τελευταία γνωστή επίθεση του ανθρώπου που είχε σκορπίσει τον φόβο στην ευρύτερη περιοχή της Φλωρεντίας.
Το όπλο, ωστόσο, δεν βρέθηκε ποτέ.
Μια έρευνα γεμάτη λάθη και λάθος υπόπτους
Η έρευνα για το «Τέρας της Φλωρεντίας» χαρακτηρίστηκε από αντιφατικές καταθέσεις, διαρροές, θεωρίες και σοβαρά λάθη.
Αρχικά, ο Stefano Mele, σύζυγος της Barbara Locci, ομολόγησε ότι σκότωσε τη σύζυγό του και τον εραστή της. Αργότερα όμως ανακάλεσε την ομολογία του και άρχισε να εμπλέκει άλλους άνδρες.
Έτσι δημιουργήθηκε αυτό που έμεινε γνωστό ως «Sardinia Trail», η θεωρία ότι μια ομάδα ανδρών με καταγωγή από τη Σαρδηνία συνδεόταν με τις δολοφονίες.
Ο Francesco Vinci, πρώην εραστής της Locci, ήταν ο πρώτος σημαντικός ύποπτος και παρέμεινε κρατούμενος για περισσότερο από έναν χρόνο.
Στη συνέχεια, οι έρευνες επεκτάθηκαν σε συγγενείς και άλλους άνδρες του ίδιου κύκλου. Ωστόσο, δύο νέες δολοφονίες το 1984, ενώ ορισμένοι από τους υπόπτους βρίσκονταν ήδη υπό κράτηση, προκάλεσαν σοβαρό πλήγμα στη συγκεκριμένη θεωρία.
Μέχρι το 1989, οι άνδρες που είχαν συνδεθεί με το λεγόμενο «Sardinia Trail» είχαν ουσιαστικά απαλλαγεί από τις υποψίες.
Ο Pietro Pacciani και η νέα ανατροπή
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η έρευνα στράφηκε σε έναν νέο ύποπτο: τον αγρότη Pietro Pacciani, ο οποίος είχε βεβαρημένο παρελθόν και είχε καταδικαστεί για βίαιες και σεξουαλικές επιθέσεις.
Το 1994 καταδικάστηκε για αρκετές από τις δολοφονίες που αποδίδονταν στο «Τέρας».
Δύο χρόνια αργότερα, όμως, η καταδίκη του ανατράπηκε σε δεύτερο βαθμό, καθώς κρίθηκε ότι τα στοιχεία δεν επαρκούσαν. Ο Pacciani πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1998, πριν πραγματοποιηθεί νέα δίκη.
Η υπόθεση, ωστόσο, δεν σταμάτησε εκεί.
Δύο άνδρες που θεωρήθηκαν συνεργοί του, ο Giancarlo Lotti και ο Mario Vanni, καταδικάστηκαν το 1998. Η υπόθεση βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην ομολογία του Lotti, η οποία με τα χρόνια αμφισβητήθηκε για τις αντιφάσεις της.
Και οι δύο πέθαναν στη φυλακή — ο Lotti το 2002 και ο Vanni το 2009.
Το μυστήριο του όπλου
Παρά τις δεκαετίες ερευνών, το πιστόλι Beretta .22 που θεωρείται ότι χρησιμοποιήθηκε στις δολοφονίες δεν έχει βρεθεί.
Ένα ακόμη στοιχείο που αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον των ερευνητών ήταν το DNA.
DNA που εντοπίστηκε σε μια σφαίρα από τη σκηνή του τελευταίου εγκλήματος, το 1985, ταίριαξε με DNA που βρέθηκε σε σφαίρες από τη δολοφονία δύο Γερμανών φοιτητών το 1983.
Το γενετικό υλικό, ωστόσο, δεν ανήκε ούτε στα θύματα ούτε σε κάποιον από τους καταδικασμένους υπόπτους. Επιπλέον, οι ερευνητές δεν μπορούν να αποκλείσουν το ενδεχόμενο να μεταφέρθηκε στις σφαίρες από κάποιον που είχε χειριστεί τα πειστήρια.
Έτσι, αντί να δώσει μια οριστική απάντηση, το εύρημα πρόσθεσε ακόμη ένα κομμάτι στο παζλ.
Από τις δολοφονίες στις θεωρίες συνωμοσίας
Όσο η υπόθεση παρέμενε άλυτη, τόσο πολλαπλασιάζονταν οι θεωρίες.
Μερικοί ερευνητές υποστήριζαν ότι πίσω από τα εγκλήματα βρισκόταν ένας και μόνο δολοφόνος. Άλλοι μιλούσαν για οργανωμένη ομάδα.
Με τα χρόνια εμφανίστηκαν ακόμη πιο σκοτεινά σενάρια, που έκαναν λόγο για σατανικές τελετουργίες, μυστικές οργανώσεις και ισχυρούς ανθρώπους που φέρονταν να πλήρωναν για τις δολοφονίες.
Καμία από αυτές τις θεωρίες δεν αποδείχθηκε.
Και αυτό ακριβώς είναι ένα από τα βασικά στοιχεία που επιχειρεί να αναδείξει η σειρά του Netflix.
Τι θέλει να δείξει η σειρά
Ο σκηνοθέτης Stefano Sollima έχει δηλώσει ότι η σειρά δεν επιχειρεί να αποφασίσει ποιος ήταν πραγματικά το «Τέρας».
Αντίθετα, εστιάζει στους ανθρώπους που βρέθηκαν κατά καιρούς στο στόχαστρο των ερευνών και θεωρήθηκαν ύποπτοι.
Η επιλογή αυτή ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, αποτέλεσμα της τεράστιας πολυπλοκότητας της υπόθεσης. Δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που να έχει καταδικαστεί για το σύνολο των 16 δολοφονιών και, ως εκ τούτου, δεν υπάρχει μια οριστική εκδοχή της ιστορίας.
Η σειρά βασίζεται σε πραγματικές έρευνες και δικαστικές διαδικασίες, ενώ τα ονόματα των προσώπων που παρουσιάζονται είναι πραγματικά.
Και τι σχέση έχει η υπόθεση με την Amanda Knox;
Ένα ακόμη ενδιαφέρον κεφάλαιο της ιστορίας αφορά τον Ιταλό εισαγγελέα Giuliano Mignini, ο οποίος ενεπλάκη τόσο στην υπόθεση του «Τέρατος της Φλωρεντίας» όσο και αργότερα στην υπόθεση της Amanda Knox.
Στην υπόθεση του «Τέρατος», ο Mignini επανεξέτασε την πιθανότητα να υπήρχε πίσω από τις δολοφονίες μια σατανιστική οργάνωση.
Το 2001 επανέφερε στο προσκήνιο τον θάνατο του γιατρού Francesco Narducci, ο οποίος είχε βρεθεί νεκρός το 1985 σε λίμνη κοντά στην Perugia. Ο Mignini υποστήριξε ότι ο Narducci συνδεόταν με μια σατανιστική ομάδα που βρισκόταν πίσω από τις δολοφονίες και μίλησε για μια ευρύτερη συνωμοσία.
Οι ισχυρισμοί αυτοί τελικά δεν αποδείχθηκαν.
Αργότερα, ο Mignini έγινε γνωστός διεθνώς από την υπόθεση της Amanda Knox, η οποία κατηγορήθηκε για τη δολοφονία της συγκατοίκου της Meredith Kercher το 2007 και τελικά αθωώθηκε.
Οι θεωρίες του εισαγγελέα σχετικά με τα κίνητρα της Knox δέχθηκαν έντονη κριτική, ενώ και ο χειρισμός της υπόθεσης του «Τέρατος» είχε προκαλέσει αντιδράσεις.
Ένα μυστήριο που δεν έκλεισε ποτέ
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την τελευταία γνωστή δολοφονία, το «Τέρας της Φλωρεντίας» παραμένει ένα από τα πιο σκοτεινά και αινιγματικά εγκλήματα στην ιστορία της Ιταλίας.
Υπάρχουν θύματα, ύποπτοι, καταδίκες, ανακρίσεις, ομολογίες, αντιφάσεις και ένα όπλο που δεν βρέθηκε ποτέ.
Αυτό που δεν υπάρχει είναι μια απάντηση που να μπορεί να κλείσει οριστικά την υπόθεση.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο της ιστορίας: ο άνθρωπος που αποκαλείται «Τέρας της Φλωρεντίας» μπορεί να έχει καταδικαστεί ποτέ για όλες αυτές τις δολοφονίες.
Η νέα σειρά του Netflix δεν επιχειρεί να λύσει το μυστήριο. Επιχειρεί να δείξει πώς, μέσα σε δεκαετίες φόβου, εμμονής και θεωριών, η αναζήτηση του δολοφόνου έγινε σχεδόν εξίσου περίπλοκη με τα ίδια τα εγκλήματα.
