Υπήρξαν μαγαζιά στη Θεσσαλονίκη που εγιναν κομμάτι της μουσικής ιστορίας της πόλης, σημεία συνάντησης ανθρώπων που μοιράζονταν την ίδια αγάπη για έναν ήχο και μια διαφορετική νυχτερινή ζωή. Ένα από αυτά ήταν το Παραρλάμα, το θρυλικό blues club που μέχρι σήμερα προκαλεί νοσταλγία σε όσους πρόλαβαν να περάσουν από την πόρτα του.
Η ιστορία του συνδέθηκε με τρεις σημαντικούς «πυρήνες» της underground Θεσσαλονίκης των ’80s. Τον Νίκο Στεφανίδη, που είχε περάσει από το θρυλικό Lucky Luke στην Κορομηλά, τον Γιώργο Τσακαλίδη, ιδιοκτήτη του δισκάδικου Bebop και δημιουργό της Άνω Κάτω Records, και φυσικά τους Blues Wire, τότε ακόμη γνωστούς ως Blues Gang.
Το 1983 υπήρξε χρονιά-σταθμός. Η μπάντα ηχογράφησε τον πρώτο της δίσκο και λίγο αργότερα το Παραρλάμα έγινε ουσιαστικά το μουσικό της σπίτι. Οι Blues Wire έπαιζαν εκεί έξι βράδια την εβδομάδα, χωρίς μάλιστα να επαναλαμβάνουν απαραίτητα το ίδιο πρόγραμμα.
Και το Παραρλάμα σύντομα ξεπέρασε τα όρια ενός απλού club.
Το 1983 ήταν μια κομβική χρονιά: οι Blues Gang ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο για την Άνω Κάτω Records, ενώ η αλλαγή του ονόματός τους σε Blues Wire σήμανε μια νέα εποχή. Το Παραρλάμα έγινε η έδρα τους, ένας χώρος όπου μπορούσαν να παίζουν ελεύθερα και να εξελίσσουν τον ήχο τους. Εκείνοι που πέρασαν το κατώφλι του ένιωσαν αμέσως πως βρίσκονταν σε κάτι μοναδικό.
Το Παραρλάμα είχε τη δική του φάση – ήταν ένας τόπος συνάντησης για μουσικούς, καλλιτέχνες και λάτρεις του blues. Δεν φιλοξένησε μόνο τους Blues Wire, αλλά και μεγάλες μορφές της διεθνούς blues σκηνής, όπως ο John Hammond Jr, ο Louisiana Red και η Katie Webster. Οι βραδιές εκεί είχαν μια ατμόσφαιρα σχεδόν τελετουργική: το κοινό δεν ήταν απλώς ακροατές, αλλά συμμέτοχοι σε μια εμπειρία.
Ο Νίκος Στεφανίδης σε συνέντευξή του στην Παράλλαξη, είχε πει πως η δημιουργία του Παραρλάμα ήταν σχεδόν τυχαία. Ενώ σκεφτόταν να ασχοληθεί με κάτι τελείως διαφορετικό, όπως ένα τυροκομείο, βρέθηκε μπροστά στην ευκαιρία να αποκτήσει ένα κέντρο διασκέδασης… Το blues μπήκε στη ζωή του όταν είδε μια παρέα μουσικών –ανάμεσά τους ο Σταρόβας, ο Ζήσης και ο Ζάικος– να τζαμάρουν στον Λευκό Πύργο. Το υπόλοιπο είναι ιστορία.
Από τη σκηνή του πέρασαν σημαντικά ονόματα της διεθνούς blues σκηνής, όπως οι John Hammond Jr, Louisiana Red και Katie Webster, ενώ τα βράδια μπορούσαν εύκολα να εξελιχθούν σε ατελείωτα jams μετά το κανονικό πρόγραμμα. Μουσικοί, καλλιτέχνες, φοιτητές αλλά και μεγαλύτεροι σε ηλικία θαμώνες δημιουργούσαν ένα κοινό που δύσκολα συναντούσες αλλού.
Όσο για το παράξενο όνομα; Υπήρχε ήδη από την προηγούμενη παρέα που είχε χρησιμοποιήσει τον χώρο ως καφεθέατρο. Όταν ανέλαβαν οι νέοι ιδιοκτήτες, δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για καινούργια ταμπέλα. Έτσι παρέμεινε — ακόμη κι αν πολλοί Θεσσαλονικείς το αποκαλούσαν «Παρλάραμα» ή «Παρλαράμα».
Το Παραρλάμα έκλεισε το 1991, όμως η ιστορία του δεν έκλεισε μαζί του. Έμεινε σαν μια ανάμνηση μιας Θεσσαλονίκης όπου μπορούσες να μπεις για ένα ποτό και να φύγεις ώρες αργότερα, αφού είχες ζήσει ένα αυτοσχέδιο blues live που δεν θα επαναλαμβανόταν ποτέ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.
