Τα παιδιά του Νίκου Γκάλη

Πέμπτη βράδυ. Στο σαλόνι του σπιτιού μας κάθε Πέμπτη μια πρόχειρη αρένα για ανήλικους στήνεται. Είναι ο Γιώργος, ο Δημήτρης, ο Θανασάκης. Ούτε καν που τους θυμάμαι όλους αυτούς τώρα. Θυμάμαι όμως τις φωνές, τα χειροκροτήματα, τον ενθουσιασμό μας. Θυμάμαι τον Γκάλη και τον Γιαννακη να μας εντυπωσιάζουν με τα κατορθώματα τους κάθε βδομάδα απέναντι στην Τρεϊσερ, την Μακάμπι, την Γιουγκοπλάστικα, την Μπαρτσελόνα. Όλε! Όλε! Όλε! 

Στην μπασκέτα της γειτονιάς κάθε Σάββατο πρωί να λιώνεις προσπαθώντας να κάνεις τα ακροβατικά του Νίκου Γκάλη με το διπλό σπάσιμο και το λειπ απ στον αέρα. Όλη η Θεσσαλονίκη να νεκρώνει τα βράδια της Πέμπτης. Στην συχνότητα της ΕΤ1 με την φωνή του Συρίγου, στο Αλεξάνδρειο υποστηρίζοντας την ομάδα όλων των Ελλήνων, όποιον κι αν ρωτούσες τότε ήταν Άρης και λίγοι τολμούσαν να φωνάξουν ΠΑΟΚ ή ότι άλλο. Και οι υπόλοιποι φωνάζαμε για σπάσιμο: Γίνε Άρης ρε φλώρε!. Φορώντας Pony, πίνοντας κακάο Αγνό και σουτάρωντας τη μπάλα απο τη ρακέτα για το νικητήριο σουτ. Τα παιδιά του Νίκου Γκάλη. 

Τόσα χρόνια μετά σκέφτομαι τι ήταν αυτό που είχαν εκείνα τα χρόνια και τα έκαναν μοναδικά. Ήταν η σκέψη του νικητή, η προσπάθεια του Γκάλη, η κόντρα με το δίλημμα Γκάλης ή Γιαννάκης, ήταν ο ενθουσιασμός να μεγαλώνεις σε μια Θεσσαλονίκη που τα βράδια χανόταν στις πιστες του Πάριου, της Μαρινέλας, της Πρωτοψάλτη και του Βελή και τραγουδούσε Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά…. 

Σήμερα είμαστε ακόμα ζωντανοί, για να κρατάμε ζωντανές κι αυτές τις στιγμές που μας εκτόξευσαν στα άστρα. Τότε με μια μπάλα και την μπασκέτα αγκαλιά και την εικόνα του Νικ στο μυαλό μας. Σήμερα με κινητά και facebook και τόσες μικρές νίκες και ήττες. Απόψε ακόμα κι αν δεν προλάβαμε να κόψουμε εισήτηριο θα είμαστε νοερά στο Παλέ ντε Σπορ για να τιμήσουμε τον παίκτη που έγινε θρύλος. Και εμείς και εκείνος απόψε στη σκηνή για το μεγάλο χειρόκροτημα, για την ραβέρσα και το σουτ στο καλάθι που θα μας ξεσηκώσει…