Σε ένα μουδιασμένο φεστιβάλ, πρώτα από τον θάνατο του Μπινγκαμ Ρέι (παραγωγού και διανομέα ανεξάρτητων ταινιών στις ΗΠΑ) και αργότερα από τις μειωμένες πωλήσεις στην αγορά του, το Beasts of Southern Wild αρχίζει και τελειώνει μάλλον ότι κουβέντα γίνεται γύρω από φετινό δεκαήμερο στο χιονισμένο Παρκ Σίτυ της Γιούτα. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Benh Zeitlin (που ακολουθεί το εντυπωσιακό μικρού μήκους Glory at Sea του 2008) παρουσιάζει έναν οπτικό παράδεισο πίσω από την πλημμυρισμένη Ορλεάνη και σύμφωνα με τις μνημειώδεις κριτικές των περισσοτέρων είναι μια από τις καλύτερες δημιουργίες που έχουν προβληθεί ποτέ στο φεστιβάλ. Η ποιητική του προσέγγιση και το υπερβατικό σύμπαν που δημιουργεί, με μυθολογικά και φολκλόρ στοιχεία, θα αποτελούσε φυσιολογικά τροχοπέδη για μια καλή αγορά, όμως ήταν τέτοια η απήχησή του (που έδωσε και αναμενόμενα το πρώτο βραβείο στο US Dramatic Competition) που κίνησε τελικά το ενδιαφέρον της Fox Searchlight.
Στα υπόλοιπα, το The House I Live In, ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τον κόσμο των ναρκωτικών συγκίνησε περισσότερο την επιτροπή, ενώ στα αντίστοιχα βραβεία κοινού, το τολμηρό Surrogate (μια ώριμη καταγραφή της προσπάθειας ενός ασθενή που πάσχει από χρόνια πολιομυελίτιδα, για να έχει σεξουαλικές επαφές) και το μουσικό Searching for Sugar Man κέρδισαν τις αντίστοιχες κατηγορίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Άλλο ένα μουσικό φιλμ (με τη μορφή βιογραφικής ταινίας όμως), το Violeta Went to Heaven κέρδισε το διεθνές κομμάτι του φεστιβάλ (που γενικά βούλιαξε στη μετριότητα) στο οποίο συμμετείχε και το δικό μας L του Μπάμπη Μακρίδη, λίγο πριν αναχωρήσει και για το διαγωνιστικό του Ρότερνταμ που διεξάγεται αυτές τις μέρες. Το L πήρε συγκρατημένα θετικές κριτικές οι οποίες φρόντισαν να το κατηγοριοποιήσουν κοντά στις δουλειές του Λάνθιμου και της Τσαγγάρη, έχοντας ως όχημα τον χαρακτηρισμό weird, κάτι που ώθησε τους πιο ευφάνταστους να ψάξουν για έναν όρο που θα τις συνοψίζει – πιο εύστοχος το Athenscore, όπως πρότεινε το Indiewire.
