Δράμα/Μιούζικαλ, 1977, Η.Π.Α., 118 λεπτά
Σκηνοθεσία: Τζον Μπάντχαμ
Παίζουν: Τζον Τραβόλτα, Κάρεν Λιν Γκόρνεϊ, Μπάρι Μίλερ
Ένα χρόνο πριν προβάλλεται ο Ταξιτζής του Σκορσέζε και δυο-τρία χρόνια μετά, το υποτιμημένο Ψωνιστήρι του Φρίντκιν, ταινίες που μαζί με τον Πυρετό το σαββατόβραδο του Μπάντχαμ είναι ενδεικτικά και πολιτισμικά οριοθετικές για μια (υπο)κουλτούρα που εμφανίστηκε ως περιθωριακή τάση στο δεύτερο μισό των 70's (σε εργατικές συνοικίες της Νέας Υόρκης) αναδύοντας αστική παρακμή, με ήρωες που φέρουν ένα ιδιότροπο σύμπλεγμα ναρκισσισμού και χαμηλής αυτοπεποίθησης διεκδικώντας διακαώς με πάθος την αυτοπραγμάτωση μέσα από ψευδαισθήσεις και κινούμενοι ντελιριακά στα άκρα.
[Ένα βήμα πιο μπροστά σε επίπεδο αυτοκριτικής (άρα και αυτοθεραπείας) βρίσκεται την ίδια εποχή ο μεσοαστικός Νευρικός Εραστής του Άλεν που παρουσιάζει την ανάλογη ανάγκη αυτοπραγμάτωσης που αφορά τους διανοούμενους στο γειτονικό Μανχάταν – όπως σημειώνει ο Τζόσουα Έλιοτ Λούμπεν*]
Μετασεισμικές δονήσεις από την ήττα στο Βιετνάμ (ακόμη κι αν η ταινία αποφεύγει σχετικές νύξεις, στον αντίποδα του προαναφερθέντα Ταξιτζή) που δημιουργούν μια γενιά χωρίς προσανατολισμό και γεμάτη αδιέξοδα. Μια συλλογική κατάθλιψη που οδηγεί σε μια, ατομικά και συλλογικά, καταστροφική μετάλλαξη του ευεργετικού carpe diem σε απαξίωση του όποιου μελλοντικού σχεδιασμού ανάγοντας την καταχρηστική ευχαρίστηση του τώρα σε απόλυτο ιδανικό. Έτσι, τα αγόρια της εργατικής τάξης στο Μπρούκλιν -καταπιεσμένα από την οικογενειακή εθελοτυφλία και την ανέχεια- σπάνε παταγωδώς τους όποιους ηθικούς φραγμούς τα σαββατόβραδα στις ντισκοτέκ, όπου και διαγωνίζονται στο σκοράρισμα με όσα περισσότερα κορίτσια γίνεται -κάπου στα πίσω καθίσματα ενός σαράβαλου για κάνα δεκάλεπτο-, κάνουν ενθουσιωδώς χρήση ναρκωτικών και μπλέκονται σε καυγάδες. Τα κορίτσια, απ'τη μεριά τους, έχουν δύο επιλογές.
Να γίνουν σαχλές τσούλες ή να αλλοτριωθούν θριαμβευτικά, μόνο για να καμώνονται ένα περιστασιακό πέρασμα στην άλλη πλευρά της γέφυρας, τον παράδεισο του Μανχάταν.
Πίσω από τη φανταχτερή ένδυση παραμονεύει η εφιαλτική πραγματικότητα και πίσω από τους ξέφρενους χορούς ελλοχεύει το συναισθηματικό κενό. Σε μια ταινία βουτηγμένη σε σπαραξικάρδια απελπισία με το, κυριολεκτικό, stayin' alive να κρίνεται από την ικανότητα ισορροπίας πάνω στην κουπαστή της γέφυρας.
Όποιος τα καταφέρει στην ακροβασία, έχει μια τελευταία ευκαιρία. Ο εμβληματικός Τόνι Μανέρο του πρωτοεμφανιζόμενου, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, Τραβόλτα την αρπάζει την ύστατη στιγμή και μετατρέπεται σε good badass του σινεμά, παραδίδοντας το πρώτο βραβείο χορού σε αυτούς που το άξιζαν περισσότερο, προστατεύοντας την παραφερόμενη Ανέτ και νοηματοδοτώντας τις σχέσεις των λαϊκών στρωμάτων στην τελευταία, απεκδυόμενη από κάθε προσποίηση, σκηνή που προσφέρει την απαιτούμενη δόση ανακούφισης.
*Lubin, J.E. (2001): Annie Hall: a decade in need of therapy, meaningful relationships and critisizing the culture of narcissism
