Από το Γιώργο Καρακασίδη
Μετά τον θάνατο του Φράνκο το 1975, ξεσπά στην καταπιεσμένη ισπανική κοινωνία μια πολιτισμική επανάσταση, που εκφράζεται κυρίως μέσα από τη Movida Madrileña — ένα κίνημα αντικουλτούρας, επηρεασμένο από τα κόμικς, τον σουρεαλισμό, το πανκ, τη σεξουαλική απελευθέρωση και μια διάθεση επίθεσης σε καθετί συστημικό και κατεστημένο. Κύριος εκφραστής του κινήματος είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο οποίος το 1988, στα 39 του χρόνια, γυρίζει την πιο εμπορική — και ίσως την πιο ξεκαρδιστική — ταινία της φιλμογραφίας του.
Η Πέπα (Κάρμεν Μάουρα), ηθοποιός που εργάζεται κυρίως στο ντουμπλάζ ταινιών, μόλις έχει χωρίσει με τον σύντροφό της, Ιβάν, ο οποίος την εγκαταλείπει, αφήνοντας μήνυμα στον τηλεφωνητή. Αφού ετοιμάσει ένα γκαζπάτσο γεμάτο υπνωτικά χάπια και βάλει ενοικιαστήριο στο διαμέρισμά της (το οποίο παραλίγο να κάψει κατά λάθος), ξεκινά έναν μανιώδη αγώνα δρόμου για να τον εντοπίσει. Παράλληλα, η φίλη της και μοντέλο, Καντέλα, ζητά απεγνωσμένα βοήθεια, καθώς έχει φιλοξενήσει εν αγνοία της δύο καταζητούμενους Σιίτες — φίλους ενός άντρα με τον οποίο είχε περάσει ένα Σαββατοκύριακο. Στο μεταξύ, ο γιος του Ιβάν, Κάρλος (Αντόνιο Μπαντέρας), εμφανίζεται συμπτωματικά με την αρραβωνιαστικιά του, Μαρίσα (που φυσιογνωμικά θυμίζει το πορτρέτο της Dora Maar του Πικάσο από το 1937), για να δουν το διαμέρισμα της Πέπα. Μέσα σε όλα αυτά, η πρώην σύζυγος του Ιβάν, Λουθία, έχει μόλις βγει από το ψυχιατρείο και επιδιώκει εκδίκηση.
Μια εξωφρενική κωμωδία καταστάσεων και παρεξηγήσεων, που συνδέονται σεναριακά με ευφυή τρόπο και αποδίδονται σκηνοθετικά με καταιγιστικά φευγάτο ρυθμό. Κι αν ο τίτλος του φιλμ προϊδεάζει για μια γυναικεία υστερία που ετεροκαθορίζεται από τους άντρες, οι τελευταίοι είναι αυτοί που παρουσιάζονται ως καρικατούρες (η δειλία του Ιβάν να μη χωρίσει κατ’ ιδίαν αλλά μέσω τηλεφωνητή / το αποτύπωμα στον γιο του, που σαλιαρίζει ενώ στο διπλανό δωμάτιο βρίσκεται η αρραβωνιαστικιά του). Οι γυναίκες είναι αυτές που είναι αποφασισμένες να πάρουν πρωτοβουλίες και να αποκτήσουν στο τέλος τον έλεγχο — και το κάνουν χωρίς να απαρνηθούν ούτε τη συναισθηματική τους ευθραυστότητα, ούτε τη σεξουαλικότητα που ο Αλμοδόβαρ αποδίδει με φροντισμένο βλέμμα.
Υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας το 1989, έκανε διεθνώς διάσημο τον Αλμοδόβαρ και έβαλε το μοντέρνο ισπανικό σινεμά στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη.
