Από τον Γιώργο Καρακασίδη
Το 38ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ξεκίνησε προχθές με μια πολύ δυνατή, ανθρωποκεντρική ταινία, το βραβευμένο ισπανικό «Sorda». Μια κουφή γυναίκα ζει μια ευτυχισμένη ζωή με τον ακούοντα σύντροφό της, περιμένοντας το πρώτο τους παιδί. Οι πιθανότητες να κληρονομήσει το παιδί την πάθησή της είναι 50-50, αλλά αυτή η σκέψη φαίνεται να προβληματίζει περισσότερο τους γονείς της παρά την ίδια.
Όταν, μετά από καιρό, το παιδί φαίνεται να ανταποκρίνεται στους ήχους, τη χαρά της διαδέχεται μια απρόσμενη ζήλια. Συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να έρθει σε επαφή μαζί του με τον τρόπο που μπορεί ο άντρας της, και μια στερεοτυπική ισορροπία μοιάζει να αντιστρέφεται. Η μητέρα είναι εκείνη που νιώθει αποξενωμένη και βρίσκει καταφύγιο στους κουφούς φίλους της, στη δουλειά της και στο νερό, κάτω από την επιφάνεια του οποίου όλοι οι άνθρωποι μοιράζονται τις ίδιες αισθήσεις.
Στο τελευταίο μισάωρο, όπου δεν ακούγεται κανένας ήχος, η ταινία μας βάζει στη θέση της. Μας υπενθυμίζει ότι κάποια πράγματα που θεωρούμε δεδομένα δεν είναι το ίδιο για όλους. Ο κινηματογράφος, η τελευταία αναπαραστατική τέχνη, δείχνει ξανά την αξία του ως μέσο προβληματισμού και ενσυναίσθησης
Και κάπου στο τέλος, ένα απλό νεύμα από ένα μικρό κοριτσάκι χαρίζει στη μητέρα του ένα χαμόγελο που μας αφήνει να βγούμε από την αίθουσα λίγο πιο αισιόδοξοι.
Εδώ ένα πανέμορφο ισπανικό τραγούδι που ακούγεται στην ταινία:
