… του το κρατάω αυτού του
κόσμου που δεν μου ανήκει ο εαυτός μου…
Του το κρατάω που δεν ορίζω τη μοίρα
λίγο παραπάνω, κάθομαι και το παρακολουθώ μόνος [πάλι]. Ήταν αργό, θαυμάσιο,
υπερβολικό σαν περήφανο παγώνι – άξιζε πολλά καράτια αλλά εσύ δεν ήσουν εκεί να
εξαργυρώσεις το χρυσό. Λαμπύριζε κι έπαιζε εκεί ψηλά ανάμεσα σ' ένα άγγελο κι
ένα δαίμονα. Γράφω και σβήνω, ανάβω τσιγάρο [ναι] και μιλάω στο βιβλίο των
Ονείρων. Ήθελα να μιλάω στο αυτί σου, να ανοίξω την πόρτα και να σε αντικρύσω. Έχω
μία φοβία με τις πόρτες – ανοίγουν κι από πίσω το κενό. Μπαίνεις στο σπίτι,
άδειο, μόνος δίχως νόστιμη μακαρονάδα, το κρασί δεν παγώνει στο ψυγείο κι εσύ
δεν μυρίζεις ωραία. Δεν μυρίζεις καθόλου δηλαδή αφού δεν είσαι εκεί. Φόβος η
άδεια κάμαρα, φόβος και το φαγητό από χθες – κοιτάω το
ταβάνι και μετράω την απόσταση από τη λάμπα μέχρι τα μάτια σου. [Αναστεναγμός]
Η απόσταση από την πόρτα μέχρι την ευτυχία μας, μου έλεγες κάποτε κι εγώ
ταπεινός προσκυνητής. Η πόρτα μένει κλειστή. Έχω το κλειδί αλλά δεν γυρνάει
στην κλειδαριά.
Υπάρχει κι ο ουρανός.
