Δεύτερη μέρα με πυρετό,
κλεισμένος στο σπίτι συντροφιά με την
τηλεόραση και τις σκέψεις μου και ένα
κινητό που πνέει τα λοίσθια και με
απομονώνει ακόμη περισσότερο.
Πτώχευση,
ανεργία, απεργία, μείωση μισθών, δάνεια,
επιτόκια, σχέσεις που διαλύθηκαν, λάθος
αποφάσεις, νέες γνωριμίες και ξαφνικά
αντιλαμβάνομαι ότι διανύουμε την
Σαρακοστή κι εγώ δεν έχω φάει ούτε μία
ταχινόπιτα. Ο περισσότερος κόσμος δεν
τρώει ταχινόπιτες ενώ στην γευστικά
φτωχή νότια Ελλάδα δεν γνωρίζουν καν
την ύπαρξη της.
Πολλά χρόνια πριν,
όταν ήμουν μικρό παιδάκι, οι βόλτες στην
Θεσσαλονίκη με την μαμά μου ήταν πάντα
εντυπωσιακές. Ήμουν ένα πολύ κοντό παιδί
και τα μεγάλα κτήρια και οι μεγάλοι
δρόμοι με συνέπαιρναν. Σε μια πρωινή
βόλτα με την μητέρα μου και καθώς
περπατούσαμε στην Εγνατία, σταματήσαμε
κοντά στην Καμάρα σε ένα ζαχαροπλαστείο.
Η
Εγνατία μου έμοιαζε τεράστια, σχεδόν
θεωρούσα ταξίδι το να περάσουμε απέναντι
και τα αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονταν
ήταν άπειρα και έτρεχαν μανιωδώς. Στην
απέναντι πλευρά η Καμάρα ακουμπούσε
στον ουρανό και ήταν τόσο επιβλητική
που δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου
από πάνω της. Η μητέρα μου σχεδόν με
έσυρε μέσα στο ζαχαροπλαστείο όπου και
ζήτησε 2 ταχινόπιτες από την κοπέλα πίσω
από τον πάγκο. Δεν ήξερα τι ήταν αλλά
όπως γίνετε ακόμα και τώρα με το φαί,
πείστηκα πολύ εύκολα να την δοκιμάσω.
Ήταν έρωτας με την πρώτη
μπουκιά. Την λάτρεψα, την συνέδεσα με
το δέος που μου προκαλούσε η Καμάρα, με
την απεραντοσύνη της Εγνατίας, με την
φωτεινότητα του ήλιου του Μαρτίου, με
την ζέστη του Ανοιξιάτικου αέρα στην
λεωφόρο Νίκης, με τις ήσυχες πρωινές
βόλτες στην Θεσσαλονίκη και το μεθυστικό
άρωμα των μωβ λουλουδιών της Πασχαλιάς.
Το ταχίνι με το μέλι και η κανέλα με το
γαρύφαλλο σε ταξιδεύουν σε κάθε μπουκιά,
ένα ταξίδι που κρατάει σαράντα μέρες
και είναι τόσο γλυκό όσο και η αναμονή
για την Άνοιξη.
